Księga Izajasza 35:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy, jak pustynna kraina rozkwita. W poprzednim rozdziale żyzny i ludny kraj zamienił się w straszliwe pustkowie. Tutaj dzieje się odwrotnie: pustkowie staje się urodzajną ziemią. Gdy Juda została uwolniona od asyryjskiej armii, te części kraju, które jej przemoc obróciła w pustkowie, zaczęły odżywać i rozkwitać jak róża.

Podobnie stało się, gdy ewangelia dotarła do narodów pogańskich, które przez długi czas były jak pustkowie i nie przynosiły Bogu owocu. Wraz z nią nadeszła radość (Księga Psalmów 67:3–4; Księga Psalmów 96:11–12). Gdy głoszono Chrystusa w Samarii, w tym mieście zapanowała wielka radość (Dzieje Apostolskie 8:8). Ci, którzy siedzieli w ciemności, ujrzeli wielkie, radosne światło i zaczęli rozkwitać, dając nadzieję na obfity plon. Taki był cel głoszenia ewangelii: iść i przynosić owoc (Ewangelia Jana 15:16; List do Rzymian 1:13; List do Kolosan 1:6). Kwiaty nie są jeszcze owocami i często nie zawiązują się w owoce, ale właśnie po to rozkwitają.

Zbawcza łaska Boga przemienia duszę, która niegdyś była pustkowiem, w miejsce pełne radości, śpiewu i bujnego rozkwitu. Ta kwitnąca pustynia otrzyma całą wspaniałość Libanu, słynącego z potężnych i majestatycznych cedrów, a także piękno Karmelu i Szaronu, z ich zbożem i bydłem. Ewangelia obejmuje wszystko, co naprawdę wartościowe w każdym porządku. Całe piękno Kościoła żydowskiego zostaje włączone w Kościół chrześcijański i ukazuje się w pełniejszej postaci, jak apostoł obszernie wyjaśnia w Liście do Hebrajczyków. Wszystko, co było szlachetne i godne pragnienia w Prawie Mojżeszowym, znajduje swoje miejsce w porządku ewangelii.

Widzimy także, jak jaśnieje chwała Boga: „Ujrzą chwałę Pana”. Bóg objawi się ludziom pełniej niż kiedykolwiek w swojej łasce i miłości, a zarazem da im oczy, by mogli to dostrzec, i serca, by właściwie to odczuć. To właśnie sprawia, że pustynia rozkwita. Im wyraźniej przez wiarę widzimy chwałę Pana i wielkość naszego Boga, tym więcej będzie w nas radości i owoców.

Potem umacniani są słabi i zalęknieni (Księga Izajasza 35:3–4). Prorocy Boga i Jego słudzy otrzymują szczególne zadanie: mają wzmacniać omdlałe ręce i pokrzepiać tych, których wciąż dręczy lęk przed asyryjską armią, obiecując im, że Bóg powróci do nich z miłosierdziem. Taki jest również cel ewangelii. Umacnia ona słabych i dodaje im otuchy. Omdlałe ręce nie potrafią pracować ani walczyć, a ledwie dają się unieść do modlitwy. Słabe kolana nie pozwalają stać, chodzić ani biec w wyznaczonym nam wyścigu. Ewangelia daje nam mocne powody do odwagi i wskazuje, gdzie znajduje się źródło naszej siły.

Wśród prawdziwych chrześcijan wielu wciąż ma omdlałe ręce i słabe kolana. To dopiero niemowlęta w Chrystusie. Mamy jednak obowiązek wzajemnie się umacniać (Ewangelia Łukasza 22:32), nie tylko znosząc słabości innych, lecz także robiąc, co w naszej mocy, by ich umocnić (List do Rzymian 15:1; Pierwszy List do Tesaloniczan 5:14). Powinniśmy też umacniać samych siebie, podnosząc opadające ręce (List do Hebrajczyków 12:12) i korzystając z siły, którą Bóg już nam dał.

Ewangelia dodaje również odwagi tym, którzy są nieśmiali i zniechęceni. Zwraca się do ludzi o lękliwym sercu, świadomych własnej słabości i siły swoich wrogów. Określenie opisujące ich w tym wersecie odnosi się do tych, którzy na pierwszy alarm rzucają się do ucieczki i porzucają sprawę, mówiąc w panice, że wszystko jest stracone (Księga Psalmów 31:22). Ewangelia zawiera wszystko, co potrzebne, by uciszyć te obawy. Mówi im, a oni mogą powtarzać sobie nawzajem: „Bądźcie mocni, nie bójcie się”. Lęk nas osłabia. Im bardziej z nim walczymy, tym większą siłę zyskujemy zarówno do działania, jak i do znoszenia cierpienia. A dla naszej otuchy Ten, który mówi: „Bądźcie mocni”, już wcześniej zapewnił nam pomoc przez Kogoś potężnego.

Otrzymujemy wreszcie zapewnienie, że przyjdzie Zbawiciel: „Wasz Bóg przyjdzie, by wymierzyć sprawiedliwość”. Bóg wystąpi w obronie swojego ludu przeciw jego wrogom i odpłaci zarówno za wyrządzone mu krzywdy, jak i za poniesione straty. W pełni wyznaczonego czasu przyjdzie Mesjasz, aby osądzić moce ciemności, pozbawić je władzy i jawnie ukazać ich klęskę. Obdarzy też tych, którzy smucą się na Syjonie, obfitą pociechą. Przyjdzie i nas zbawi. Święci Starego Testamentu czerpali z tej nadziei siłę, by podnosić omdlałe ręce.

Przy końcu czasów przyjdzie ponownie w płomienistym ogniu: zgotuje ucisk tym, którzy uciskali Jego lud, a uciśnionym da wytchnienie — odpoczynek, który będzie zarówno końcem wszelkiego cierpienia, jak i pełną nagrodą za nie (Drugi List do Tesaloniczan 1:6–7). Ci, którzy drżą o Arkę Bożą i głęboko troszczą się o Jego Kościół na świecie, mogą ukoić swoje obawy tą prawdą: Bóg sam weźmie sprawę w swoje ręce. Przyjdzie wasz Bóg — Ten, który staje w obronie waszej sprawy i troszczy się o wasze dobro; sam Bóg, jedyny Bóg.