Księga Izajasza 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Księga zaczyna się od słów: „Widzenie Izajasza, syna Amosa” (Księga Izajasza 1:1). Tutaj Izajasz opisuje to, co ujrzał tak wyraźnie w swoim umyśle, jakby zobaczył to na własne oczy. Szczególny tytuł tego proroctwa brzmi: „Brzemię Babilonu”. Brzemię może oznaczać przesłanie, które trzeba przyjąć, choć ludzie nie chcą go słuchać. Może też oznaczać ciężki ładunek, który przytłacza umysł i ducha. Ci, którzy nie chcą uczynić Słowa Bożego swoim pocieszeniem (Księga Izajasza 28:12; Księga Jeremiasza 6:16), uznają je za brzemię.

Chodzi o brzemię Babilonu, czyli Babel. W tamtym czasie Babilon nadal należał do imperium asyryjskiego, którego stolicą była Niniwa. Później się od niego odłączył i stał się potężnym królestwem pod rządami Nabuchodonozora, króla, który uczynił go wielkim. Izajasz zapowiada później, że Żydzi zostaną uprowadzeni do Babilonu (Księga Izajasza 39:6). Tutaj przepowiada, jak Bóg odpłaci Babilonowi za krzywdę wyrządzoną Jego ludowi. W tych wersetach Bóg zwołuje potężne narody, których użyje jako narzędzi sądu nad Babilonem. Izajasz wymienia je później jako Medów (Księga Izajasza 13:17), którzy połączyli siły z Persami pod wodzą Dariusza i Cyrusa, by obalić imperium babilońskie.

Sam Babilon został przeznaczony na zagładę. Nazywa się go „bramami dostojników” (Księga Izajasza 13:2), ponieważ mieszkało tam wiele szlacheckich rodzin, w bogatych i wspaniałych domach. Ich majątek miał przyciągnąć wrogów, którzy liczyli na obfity łup. Bramy miasta były mocne i dobrze strzeżone, nie mogły jednak powstrzymać tych, którzy przybyli z upoważnienia Boga, by wykonać Jego wyrok. Wobec Bożej mocy i gniewu pałace są jak skromne chaty. Sądowi podlegają nie tylko bramy dostojników, lecz cały kraj (Księga Izajasza 13:5), ponieważ dostojnicy przewodzili uciskaniu ludu Bożego, a reszta kraju do nich dołączyła.

Ludzi zgromadzonych, by zniszczyć Babilon, nazwano Bożymi „poświęconymi” (Księga Izajasza 13:3), co oznacza, że Boży zamysł i opatrzność wyznaczyły ich do tego zadania. Bóg uwolnił ich od innych planów, aby mogli skupić się na tej jednej misji. W pewnej mierze przygotował ich też do wykonania tego, do czego ich powołał. Pokazuje to, że w Bożym zamyśle, choć nie w zamyśle tych ludzi, była to święta wojna. Oni chcieli jedynie powiększyć własne imperium, Bóg zaś zamierzał ocalić swój lud i ukazać obraz upadku Babilonu z czasów Nowego Testamentu. Cyrus, który odegrał w tym główną rolę, mógł być słusznie nazwany jednym z Bożych poświęconych, ponieważ był Bożym „pomazańcem” (Księga Izajasza 45:1) i zapowiedzią Tego, który miał przyjść. To wstyd, gdy żołnierze, a zwłaszcza ci, którzy walczą w sprawach Pana, nie są naprawdę oddani Bogu. Dziwne jest też, że ktokolwiek, kto ryzykuje własne życie, odważa się żyć beztrosko i grzesznie.

Nazwano ich również Bożymi „mocarzami”, ponieważ ich siła pochodzi od Boga i służy Jego zamysłom. O Cyrusie Bóg mówi, że w tym dziele ujął go za prawą rękę (Księga Izajasza 45:1). Ci, których Bóg poświęca do swojego dzieła, są Jego mocarzami. Tych, których powołuje, również wyposaża. Tych, których uświęca, umacnia duchem. Powiedziano, że radują się Jego wzniosłością, czyli z zapałem i odwagą służą Jego chwale oraz zamysłom. Cyrus nie znał Boga i osobiście nie dążył do oddania Mu czci. Bóg jednak posłużył się nim jako swoim sługą (Księga Izajasza 45:4), mówiąc: „Nadałem ci imię, choć Mnie nie znasz”. Cyrus mógł się jednak radować zwycięstwami, dzięki którym Bóg wywyższał własne imię.

Zgromadzeni ludzie są też bardzo liczni, tworzą wielki tłum, „królestwa narodów” (Księga Izajasza 13:4). Nie jest to niezdyscyplinowana ani dzika gromada, lecz zorganizowane wojska uporządkowanych królestw. Wielki Bóg ma do dyspozycji całe armie. Przybywają z daleka, „z dalekiego kraju, z krańców niebios”. Rozległe ziemie Asyrii leżały między Babilonem a Persją. Bóg może posłużyć się nawet tymi, którzy mieszkają daleko i których najmniej można się spodziewać, aby ukarać swoich wrogów i ich poniżyć.

Wezwanie skierowane do tych wojsk okazuje się skuteczne: odpowiadają szybko i pojawiają się jako przerażająca armia. Na wysokiej górze zostaje wzniesiony „sztandar” (Księga Izajasza 13:2). To znak Boga, wezwanie do wystąpienia przeciw Babilonowi. Powiewa wysoko, tak by wszyscy mogli go zobaczyć, a każdy chętny mógł pod nim stanąć i zaciągnąć się do służby. Od razu zostanie przyjęty do Bożego wojska. Ci, którzy zbierają ochotników, muszą głośno ogłaszać wezwanie i machać rękami, by przywoływać ludzi z daleka oraz dodawać odwagi tym, którzy już się zaciągnęli. Nie dzieje się to jednak na próżno, bo Bóg rozkazał i wezwał tych, których zamierza użyć (Księga Izajasza 13:3). Jego moc towarzyszy Jego wezwaniom i rozkazom, którym nikt nie może się oprzeć. Ten, który uzdalnia ludzi do służby, może też sprawić, że będą jej chcieli, kiedy tak postanowi.

To Pan Zastępów gromadzi wojsko do bitwy (Księga Izajasza 13:4). Powołuje je, zbiera, ustawia, dokonuje przeglądu, dokładnie je liczy, dba o to, by każdy znalazł się na swoim miejscu, i wydaje potrzebne rozkazy. Wszystkie armie wojenne podlegają rozkazom Pana Zastępów. Najbardziej przerażające jest to, że gdy wyruszają przeciw Babilonowi, idzie z nimi Pan, a one stają się narzędziami Jego gniewu (Księga Izajasza 13:5). Wielcy władcy i potężne armie są tylko narzędziami w ręku Boga, bronią, której używa do wykonania swojego dzieła. To Boży gniew ich uzbraja i zapewnia im powodzenie.