Księga Izajasza 11:10 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu kolejne proroctwo o rozwoju i rozszerzaniu się królestwa Mesjasza. Przedstawia je obraz rozkwitu Judy pod koniec panowania Ezechiasza, po klęsce Sennacheryba. Tamto wydarzenie było częściowym spełnieniem proroctwa. Wielkie rzeczy, których Bóg dokonał dla Ezechiasza i jego ludu, stały się jak sztandar, który przyciągał sąsiednie narody. Przybywały, by pytać o cuda, jakich Bóg dokonał w tej krainie, dlatego przybyli posłowie króla Babilonu. Poganie szukali Jerozolimy, miasta zamieszkanego przez Żydów, które wówczas stało się sławne (Księga Izajasza 11:10).

W tamtym czasie wielu Izraelitów z dziesięciu plemion musiało uciekać, gdy Asyria zniszczyła ich królestwo. Rozproszyli się po sąsiednich krajach, a nawet po odległych krainach, w tym na wyspach morskich. Teraz zachęcano ich, by wrócili do swojej ziemi i oddali się pod opiekę oraz władzę króla Judy. Było to tym bardziej naturalne, że zniszczyła ich armia asyryjska, a ta sama armia została pokonana. Nazwano to ich drugim powrotem, dziełem Bożej mocy i dobroci równie wielkim jak pierwsze wybawienie z Egiptu (Księga Izajasza 11:11).

Wygnańcy Izraela mieli wrócić do domu, a także mieli powrócić mieszkańcy Judy, którzy uciekli w bezpieczne miejsce, gdy zbliżała się armia asyryjska. Dawna wrogość między Efraimem a Judą miała odejść w niepamięć, a oba ludy miały zjednoczyć się przeciwko Filistynom i innym wspólnym wrogom (Księga Izajasza 11:13, Księga Izajasza 11:14). Ci, którzy razem doświadczyli cierpienia i miłosierdzia, niebezpieczeństwa i wybawienia, powinni o tym pamiętać i zjednoczyć się dla wspólnego bezpieczeństwa. Jedność Efraima i Judy przeciwko Filistynom jest dobrym znakiem dla Kościoła. Nawet jeśli powrót rozproszonego ludu wydaje się trudny, Pan znajdzie sposób, by usunąć każdą przeszkodę, tak jak osuszył Morze Czerwone i Jordan, gdy wyprowadzał Izrael z Egiptu (Księga Izajasza 11:15), i prowadził go przez rozległą, budzącą grozę pustynię (Księga Izajasza 11:16). Dokona tego ponownie albo uczyni coś równie wielkiego. Gdy nadchodzi wyznaczony przez Boga czas wybawienia, góry trudności stają się przed Nim równiną. Nie powinniśmy więc tracić ducha, gdy Kościół wydaje się być w bardzo trudnym położeniu. Bóg może szybko odmienić mroczne dni i napełnić je światłem.

Proroctwo to wskazuje także na czasy Mesjasza i włączenie pogan do Jego królestwa. Apostoł odnosi słowa z Księgi Izajasza 11:10 do Chrystusa (List do Rzymian 15:12), mówiąc, że pojawi się korzeń Jessego, który powstanie, by panować nad poganami, a oni złożą w Nim nadzieję. To pozwala zrozumieć proroctwo. Mówi ono o Chrystusie jako o korzeniu Jessego albo o gałązce wyrastającej z jego korzeni (Księga Izajasza 11:1), o korzeniu z wyschniętej ziemi (Księga Izajasza 53:2). Chrystus jest korzeniem Dawida (Apokalipsa Jana 5:5), korzeniem i potomkiem Dawida (Apokalipsa Jana 22:16).

Chrystus stanie się sztandarem dla ludów, zostanie wywyższony jako znak. Gdy został ukrzyżowany, podniesiono Go nad ziemię, aby jak wysoko wzniesiony znak przyciągnął do siebie oczy i serca wszystkich ludzi (Ewangelia Jana 12:32). Jest On także ukazywany jako sztandar w głoszeniu dobrej nowiny. Słudzy, niczym chorążowie, ukazują sztandar Jego miłości, by przyciągnąć nas do Niego (Pieśń nad Pieśniami 1:4), oraz sztandar Jego prawdy, pod którym możemy stanąć do walki z grzechem i szatanem. Chrystus jest sztandarem, wokół którego gromadzą się rozproszone dzieci Boże (Ewangelia Jana 11:51); w Nim odnajdują jedność.

Poganie będą Go szukać. Czytamy o Grekach, którzy tak właśnie uczynili, mówiąc, że chcą zobaczyć Jezusa (Ewangelia Jana 12:21). Przy tej okazji Chrystus zapowiedział, że zostanie wywyższony, aby przyciągnąć do siebie wszystkich ludzi. Apostoł, zgodnie z Septuagintą, mówi, że poganie złożą w Nim nadzieję (List do Rzymian 15:12). Będą Go szukać, polegając na Nim i wierząc w Niego.

Jego miejsce odpoczynku będzie chwalebne. Niektórzy rozumieją to jako nawiązanie do śmierci Chrystusa, bo nawet triumfy krzyża uczyniły ją chwalebną. Inni odnoszą te słowa do Jego wniebowstąpienia, gdy zasiadł, by odpocząć po prawicy Boga. Mogą one również oznaczać Kościół oparty na Ewangelii, tę górę Syjon, o której Chrystus powiedział: „To jest moje miejsce odpoczynku” i w której mieszka. Choć świat nim gardzi, jest naprawdę chwalebny, bo wyróżnia się pięknem świętości i jest wspaniałym, wyniosłym tronem (Księga Jeremiasza 17:12).

Zarówno Żydzi, jak i poganie zostaną zgromadzeni wokół Niego (Księga Izajasza 11:11). Będzie to reszta z obu ludów, niewielka liczba w porównaniu z całością, a ich zgromadzenie może przypominać wybawienie z wielkiego niebezpieczeństwa i trudności. Tak jak Bóg niegdyś ocalił swój lud i zgromadził go ze wszystkich krajów, w których był rozproszony (Księga Psalmów 106:47; Księga Jeremiasza 16:15, Księga Jeremiasza 16:16), tak uczyni ponownie, lecz w inny sposób: przez potężne działanie Ducha łaski wraz ze Słowem. Podejmie to dzieło, a Jego moc, ramię Pana, stanie się w nim widoczna.

Zgromadzona zostanie reszta Żydów: wygnańcy Izraela i rozproszeni mieszkańcy Judy (Księga Izajasza 11:12). Wielu z nich, gdy przyszli do Chrystusa, należało do Żydów żyjących w rozproszeniu, do dwunastu plemion przebywających poza ojczyzną (List Jakuba 1:1; Pierwszy List Piotra 1:1). Będą tłumnie przychodzić do Chrystusa, a prawdopodobnie więcej Żydów z diaspory, w proporcji do ich liczby, dołączyło do Kościoła niż tych, którzy pozostali w swojej ziemi. Dołączą także liczne narody, czyli poganie, przyciągnięte przez wywyższony sztandar. Jakub zapowiedział, że narody zgromadzą się wokół Szilo. Ci, którzy niegdyś byli obcy i pozostawali na zewnątrz, zostaną przyprowadzeni blisko. Żydzi oburzali się, gdy Chrystus udał się do rozproszonych wśród pogan i nauczał pogan (Ewangelia Jana 7:35).

Zapanuje też szczęśliwy pokój między Judą a Efraimem. Oba ludy będą bezpieczne od wrogów i silniejsze od nich (Księga Izajasza 11:13, Księga Izajasza 11:14). Zjednoczenie Judy i Izraela w tamtym czasie było zapowiedzią jedności Żydów i pogan w Kościele opartym na Ewangelii, między którymi przez długi czas panowała niezgoda. Dom Judy będzie szedł razem z domem Izraela (Księga Jeremiasza 3:18), a oba staną się jednym narodem (Księga Ezechiela 37:22). Podobnie Żydzi i poganie zostali z dwóch uczynieni jednym nowym człowiekiem (List do Efezjan 2:15). Gdy żyją ze sobą w pokoju, ci, którzy sprzeciwiają się obu ludom, zostaną pokonani.

Uderzą na barki Filistynów, jak orzeł spadający na zdobycz, i złupią ziemie na zachodzie. Potem rozszerzą swoje zwycięstwa na wschód, na Edomitów, Moabitów i Ammonitów. Ewangelia Chrystusa odniesie sukces na każdym obszarze, a ludzie ze wszystkich narodów staną się posłuszni wierze. Zniknie wszystko, co mogłoby hamować postęp i powodzenie ewangelii.

Tak jak Bóg wyprowadził Izraela z Egiptu, osuszając przed nim Morze Czerwone i Jordan (Księga Izajasza 63:11, Księga Izajasza 63:12), a później wyrównał drogę powrotu Żydów z Babilonu (Księga Izajasza 62:10), tak usunie każdą przeszkodę, gdy Żydzi i poganie zostaną połączeni w Kościele ewangelicznym. Przeszkody, które wydawały się nie do pokonania, zostaną usunięte w zaskakujący sposób, a niewidomi zostaną poprowadzeni nieznaną im drogą (Księga Izajasza 42:15, Księga Izajasza 42:16; Księga Izajasza 43:19, Księga Izajasza 43:20).

Nawróceni zostaną przywiezieni na rydwanach i w lektykach (Księga Izajasza 66:20). Niektórzy uważają, że wskazuje to także na późniejsze zgromadzenie wielkich rzesz w Kościele, zapowiedziane w proroctwie o wyschnięciu rzeki Eufrat, by przygotować drogę królom ze wschodu (Apokalipsa Jana 16:12). Wydaje się, że pasuje to do tego samego toku myśli.

Wniosek jest jasny: gdy nadejdzie czas, w którym Bóg przyprowadzi do siebie narody albo pojedynczych ludzi, Jego łaska pokona każdy opór. Na widok Pana morze ucieknie, a Jordan cofnie swoje wody. Ci, którzy zwracają się ku niebu, przekonają się, że droga jest o wiele łatwiejsza, niż się spodziewali, bo prowadzi tam gościniec (Księga Izajasza 35:8).