Księga Sofoniasza 3:8 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednich wersetach Jerozolima przedstawiała się w bardzo złym świetle. Miała złą reputację i wydawała się niezdolna do poprawy ani uzdrowienia, jakby nie mogła już liczyć ani na miłosierdzie, ani na sąd. Można by się spodziewać, że Bóg całkowicie ją odrzuci, jak bezwartościowe srebro. Skoro ani prorocy, ani Boże działanie w historii nie zdołali jej odmienić, mogłoby się wydawać, że należy pozostawić ją w ruinie, tak jak otaczające ją narody.

Zatrzymajmy się jednak i zdumiejmy bogactwem Bożej łaski. Bóg często posługuje się ludzkim grzechem, by jeszcze wyraźniej ukazać swoją chwałę. Ludzie stawali się coraz gorsi, dlatego Pan mówi: „Dlatego oczekujcie dnia” (Księga Sofoniasza 3:8). Prawo nie mogło doprowadzić niczego do doskonałości, ale przyniosła ją lepsza nadzieja. Dlatego tych, którzy boleją nad zepsuciem Kościoła, zachęca się, by czekali na Boga, aż pośle swojego Syna, aby zbawił swój lud od grzechów, a także aż pośle Ewangelię, która odnowi i oczyści Jego Kościół, tworząc lud odrębny spośród Żydów i pogan.

Niektórzy czekali w ten sposób, wyglądając odkupienia, które miało dokonać się w Jerozolimie. Ich długo wyczekiwana nadzieja w końcu się spełniła (Ewangelia Łukasza 2:38). Chrystus przyszedł też na świat, aby dokonać sądu (Ewangelia Jana 9:39). Przyszedł więc najpierw osądzić i zniweczyć wszystko, co uczyniono przeciwko Jego Kościołowi. Zniszczy jego wrogów, a zwłaszcza wrogów duchowych. Zagłada Babilonu i innych ciemiężycieli w Starym Testamencie była zapowiedzią tego zwycięstwa i zwiastowała to, co miało nadejść.

Chrystus ruszy po zdobycz, prowadząc jeńców w niewolę (Księga Psalmów 68:18). Pokona i złupi moce ciemności oraz ziemskie potęgi, które występują przeciwko Panu i Jego Pomazańcowi. Rozbije je żelazną rózgą (Księga Psalmów 2:5, 9; Księga Psalmów 11:5, 6). Jego zamiarem jest zgromadzenie narodów i zebranie królestw. Gdy Ewangelia Chrystusa będzie głoszona wszystkim ludziom, wszystkie narody zostaną niejako wezwane, by stanąć przed Panem Jezusem, który ustanawia swoje królestwo na świecie.

Ponieważ jednak większość ludzi nie posłucha tego wezwania, Chrystus wyleje na nich swój gniew. Kto nie wierzy, już podlega potępieniu. Gdy królestwo Mesjasza zostanie ustanowione, narody ogarną ucisk, zamęt i trwoga (Ewangelia Łukasza 21:25), a także wielkie cierpienie, jakiego dotąd nie było i już nigdy nie będzie (Ewangelia Mateusza 24:21). Wtedy Bóg wyleje swoje oburzenie i gwałtowny gniew z powodu wściekłości świata skierowanej przeciwko Mesjaszowi i Jego królestwu (Księga Psalmów 2:1, 2). Cała ziemia zostanie pożarta ogniem Bożej żarliwości, bo zarówno Żydzi, jak i poganie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wrogość wobec Ewangelii.

Potęgi tego świata zostaną odarte ze swej mocy i wystawione na hańbę, a zwycięski Odkupiciel odniesie nad nimi triumf. Ci, którzy nadal żyją dla rzeczy ziemskich, choć Bóg ustanowił wśród ludzi królestwo niebieskie, skończą w zagładzie (List do Filipian 3:19). Pochłonie ich ogień Bożej żarliwości.

Po drugie, Chrystus przychodzi, by naprawić to, co w Jego Kościele jest złe. Gdy Bóg zamierza odnowić Izrael i przywrócić mu pokój oraz pomyślność, najpierw przygotowuje drogę, wzywając lud do poprawy i ożywiając w nim cnotę oraz pobożność. Tak Bóg działa zarówno w życiu pojedynczych osób, jak i całych społeczności. Najpierw czyni je świętymi, a potem obdarza szczęściem.

Obietnice te częściowo spełniły się po powrocie Żydów z Babilonu. Niewola uwolniła ich od bałwochwalstwa, a więc przede wszystkim usunęła grzech. Słowa te wskazują jednak także na błogosławione skutki Ewangelii i jej łaski, na czas odnowy, w którym żyjemy (List do Hebrajczyków 9:10).

Po pierwsze, obietnica dotyczy odnowy mowy, która stała się powszechnie zepsuta, a miała zostać naznaczona łaską (Księga Sofoniasza 3:9). Bóg mówi, że przemieni mowę ludu w czystą mowę. Odwróci go od złych słów, które niemal zniszczyły dobre obyczaje. Łaska nawrócenia oczyszcza mowę nie przez to, że czyni ludzi błyskotliwymi, lecz przez to, że sprawia, iż mówią mądrze.

Po powrocie z niewoli Żydzi musieli poprawić sposób mówienia, bo łączyli język kananejski z językiem aszdodzkim (Księga Nehemiasza 13:24). Ten problem miał zostać rozwiązany. Obietnica sięga jednak dalej: ich mowa miała zostać oczyszczona z wulgarności, nieprzyzwoitości i kłamstw. Niektórzy odczytują te słowa jako zapowiedź starannej mowy. Ludzie mieli przestać mówić bez namysłu, a zacząć dobierać słowa z rozwagą.

Czysty i pobożny ton codziennych rozmów jest bardzo dobrym znakiem dla każdego ludu. Tam, gdzie Bóg daje czystą mowę ludziom, których usta były nieczyste, obdarza ich także innymi łaskami i błogosławieństwami.

Po drugie, ludzie będą wierniej i zgodniej oddawać cześć Bogu, zgodnie z Jego wolą. Zamiast składać ofiary i palić kadzidło, będą wzywać imienia Pana. Modlitwa jest duchową ofiarą, przez którą należy czcić Boga. Aby przygotować się do takiego zadania, potrzebujemy czystej mowy. Nie możemy godnie wypowiadać imienia Boga, jeśli nasze usta nie są czyste.

Oczyszczenie codziennej mowy jest potrzebne, by słowa naszych ust i myśli naszego serca były przyjęte w modlitwie. Jak z tego samego źródła może wypływać woda słodka i gorzka? (List Jakuba 3:9-12). Obietnica mówi też, że po oczyszczeniu mowy ludzie będą służyć Bogu zgodnie, dosłownie jakby jednym ramieniem, niczym woły w jednym jarzmie, które wspólnie ciągną ciężar. Gdy chrześcijanie są zjednoczeni w służbie Bogu, dzieło postępuje z radością. Jedność wyrasta z czystej mowy, wolnej od gniewu, zazdrości i ostrych osądów. Czystość prowadzi do jedności. Zmiana postępowania otwiera drogę do Kościoła bardziej zjednoczonego i obejmującego więcej ludzi. Mądrość z góry jest najpierw czysta, a potem pokojowo usposobiona.

Po trzecie, ci, którzy zostali od Boga oddaleni, powrócą do Niego i zostaną przez Niego przyjęci (Księga Sofoniasza 3:10). Zza rzek Etiopii, czyli z Egiptu, jak w Księdze Izajasza 18:1, albo z jakiegoś bardzo odległego kraju, czciciele Boga, córka Jego rozproszonego ludu, przyniosą Mu dar. Ci, którzy żyli tak daleko, że niemal zapomnieli o Bogu i o swoim obowiązku wobec Niego, znów będą o Nim pamiętać, jak syn marnotrawny, który w dalekim kraju przypomniał sobie dom ojca.

Ci, którzy zostali rozproszeni na znak Bożego niezadowolenia, mogli się bać powrotu do Niego. Nawet oni jednak zostaną zgromadzeni pod Jego skrzydłami. Córka Jego rozproszonego ludu, choć przebywa daleko, znajdzie się wśród tych, których wezwie Pan, nasz Bóg. Choć są rozproszeni, Bóg uzna ich za swoich. Nazywając ich „moim rozproszonym ludem”, obdarza ich godnością, która więcej niż wynagradza hańbę rozproszenia.

Ludzie ci przyjdą z pokornymi prośbami, bo są czcicielami Boga. Prawdziwie nawróceni przychodzą do Boga i proszą o miłosierdzie. Nie próbują bronić swojej sprawy przed Sędzią, lecz uniżają się i błagają o łaskę (Księga Hioba 9:15). Gdziekolwiek są, nawet daleko, za rzekami Etiopii, Bóg ich widzi i słyszy. Są Jego własnymi proszącymi, pokornymi petentami.

Przynoszą też duchowe ofiary. Składają samych siebie Bogu w ofierze żywej (List do Rzymian 12:1). Nawrócenie pogan bywa wręcz nazwane złożeniem pogan w ofierze (List do Rzymian 15:16). Wraz z sobą przynoszą ofiary składane Bogu za pośrednictwem Ewangelii: modlitwę, uwielbienie i jałmużnę. Bóg je przyjmuje.

Bóg obiecuje również oczyścić ich z grzechu i usunąć spośród nich grzeszników (Księga Sofoniasza 3:11). Zdejmie z nich słuszny powód do wstydu. Tego dnia nie będą się wstydzić wszystkich swoich czynów. Nadal będą odczuwać wstyd jako ludzie skruszeni i pozostaną pokorni (Księga Ezechiela 16:63). Nie będą już jednak doświadczać wstydu ludzi, którzy wciąż popadają w grzech. Bóg w swoim miłosierdziu przebaczenia usunie ich winę, a wstyd związany z grzechem przestanie obciążać ich sumienie. Sumienie zostanie wtedy oczyszczone, uspokojone i obmyte z martwych uczynków.

Gdy nieprawość jest powszechna w narodzie, nieliczni dobrzy ludzie wstydzą się tego, co ich otacza, i swojej ziemi. Kiedy jednak grzesznicy zwracają się ku Bogu, a ziemia zostaje odnowiona, znika zarówno ten wstyd, jak i jego przyczyna. Bóg usunie także ich fałszywą dumę. Spośród nich usunie nie tylko jawnych grzeszników, którzy przynoszą ziemi hańbę, lecz także obłudników: ludzi, którzy na zewnątrz wydają się dobrzy, a zarazem chełpią się swoją dumą związaną ze świętym miastem i świątynią.

Te rzeczy rzeczywiście były chlubą Izraela, lecz lud uczynił z nich powód do pychy i poczuł się bezpieczny mimo swojego grzechu. Ufali im tak, jakby były ich sprawiedliwością i siłą, chełpiąc się: „Oto świątynia Pana” (Księga Jeremiasza 7:4). Pysznili się świętą górą, patrzyli z góry na innych i zachowywali się tak, jakby Boże sądy nie mogły ich dosięgnąć. Przywileje związane z przynależnością do wspólnoty, jeśli ludzie nie korzystają z nich właściwie, często stają się powodem dumy i fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Nic tak nie obraża Boga jak pycha oparta na roszczeniu sobie prawa do świętości. Bóg ją uciszy i usunie.

Bóg pozostawi też pośród nich resztę: małą grupę świętych, pokornych i szczerze pobożnych ludzi, którzy zaznają pociechy płynącej z przynależności do Niego (Księga Sofoniasza 3:12). „Pozostawię pośród ciebie lud uciśniony i ubogi”. Kiedy Chaldejczycy uprowadzili Żydów do niewoli, pozostawili w kraju część ubogich, by uprawiali winorośl i ziemię. Stało się to obrazem wybranej przez Boga reszty, którą oddziela On dla siebie. Ludzie ci są uciśnieni i ubodzy, mają niską pozycję w świecie, a właśnie takich ludzi wybrał Bóg (List Jakuba 2:5). Ubodzy otrzymują dobrą nowinę; są też ubodzy w duchu, skromni we własnych oczach i obciążeni grzechem. To reszta należąca do Boga, bo zachował ją dla siebie, jak czytamy w Liście do Rzymian 11:4–5. Będą pokładać ufność w imieniu Pana.

Tych, których Bóg zamierza uczcić swoim imieniem, uczy także ufać temu imieniu. Im większe spotykają ich udręki i im większe jest ich ubóstwo na tym świecie, tym więcej mają powodów, by ufać Bogu, bo nie mają na kim ani na czym innym się oprzeć (Pierwszy List do Tymoteusza 5:5). Ta wybrana reszta otrzyma również błogosławieństwo czystości i pokoju (Księga Sofoniasza 3:13). Jej członkowie będą czyści w słowach i czynach. Nie będą czynić zła ani mówić kłamstw. Będą kierować się sprawiedliwością i prawdą, nawet wtedy, gdy uczciwość będzie sprzeczna z ich interesem w świecie. Nie będą jedynie unikać jawnego, rozmyślnego kłamstwa. W ich ustach nie znajdzie się podstępny język ani najmniejsza przebiegłość.

Zaznają też pokoju. Będą się paść i odpoczywać jak owce na pastwisku Boga, a nikt nie będzie ich napawał lękiem. Nie będą żyć w strachu, a ludzie wokół nie będą ich zastraszać. Ci, którzy starają się nie czynić zła, nie muszą obawiać się nieszczęścia, bo nie może ono naprawdę ich skrzywdzić. Dlatego nie powinno napawać ich przerażeniem.