Księga Sofoniasza 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Po obietnicy usunięcia grzechu przychodzi obietnica uwolnienia od trudności. Gdy znika przyczyna, ustępują także jej skutki. To, co czyni lud świętym, z czasem przyniesie mu również radość.

Lud Boży, oczyszczony przez Boga, w pełni doświadczy tych obietnic dzięki błogosławieństwom Ewangelii. W nadziei, a jeszcze pełniej w radości, ma czynić dwie rzeczy. Po pierwsze, ma się radować i śpiewać (Księga Sofoniasza 3:14): „Śpiewaj, córko Syjonu! Wykrzykuj głośno, Izraelu! Raduj się i wesel z całego serca, córko Jerozolimy!”. Radość ta ma być głęboka i płynąć z wnętrza, a nie być powierzchowna. Ci, którzy kochają Boga całym sercem, mają wszelkie powody, by z całego serca się w Nim radować.

Ta obietnica następuje po słowach z Księgi Sofoniasza 3:13, gdzie mowa o tym, że grzechy ludu zostaną poskromione, a jego lęki ucichną. Wtedy rozbrzmiewa wezwanie: „Śpiewajcie i radujcie się!”. Ci, którzy wracają do Boga, mają dobry powód do radości. Izrael nie może prawdziwie radować się jak inne narody, jeśli odwraca się od swojego Boga. Lecz obietnice Boga, przyjmowane wiarą, napełniają Jego lud trwałą i obfitą radością. Wiara w nie napełnia serce radością i pokojem.

Po drugie, lud ma odłożyć na bok wszystko, co odbiera mu odwagę (Księga Sofoniasza 3:16). W owym dniu Jerozolima usłyszy takie słowa: Bóg przekaże je przez swoich proroków i przez to, co uczyni, a ludzie będą też mówić je sobie nawzajem: „Nie bój się. Nie poddawaj się lękowi. Gdy źle się dzieje, nie zakładaj, że będzie już tylko gorzej. Nie przerażaj się każdą trudnością. Nie pozwól, by twoje ręce opadły i stały się bezwładne z rozpaczy. Nie trać ducha i nie stawaj się niezdolny do pracy ani do walki”.

Zamiast tego nabierz otuchy, a na znak tego podnieś ręce, które opadły (List do Hebrajczyków 12:12; Księga Izajasza 35:3). Wznieś je w modlitwie do Boga. Podnieś je także, by pomóc sobie. Strach osłabia ręce, lecz wiara i nadzieja dodają im siły. Radość w Panu będzie naszą siłą zarówno w wypełnianiu obowiązków, jak i w cierpieniu.

Teraz możemy zobaczyć, czym są te cenne obietnice dane ludowi Bożemu: mają odsunąć smutek i lęk oraz umocnić nadzieję i radość. Są skierowane nie tylko do tamtego ludu, lecz także do nas.

Po pierwsze, wszystkie ich kłopoty i cierpienia dobiegną końca (Księga Sofoniasza 3:15). „Pan oddalił twoje wyroki”. Usunął nieszczęścia, pod których ciężarem lud jęczał, a które były karą za jego grzech. Ucichnie odgłos wojny, zniknie hańba głodu, a wygnańcy powrócą. Niektóre trudności mogą pozostać, lecz będą już tylko utrapieniami, a nie karą, bo grzech zostanie przebaczony.

„Wypędził twojego wroga” — tego, który wtargnął do kraju i odniósł nad ludem zwycięstwo. Niektórzy odczytują te słowa jako: „Wymiótł twojego wroga”, niczym brud wymiata się z domu na śmietnik. Gdy ludzie wymiecą grzechy miotłą odnowy, Bóg wymiecie ich wrogów miotłą zniszczenia. Jeśli będą musieli zostać skarceni, wpadną w ręce Pana, którego miłosierdzie jest wielkie, a nie ponownie w ręce ludzi, których rzekoma łagodność bywa okrutna. „Nie zobaczysz już nieszczęścia”, czyli nie nadejdą już dni tak złe jak te, które były ich udziałem.

Drogą do uniknięcia zła, które niesie cierpienie, jest trzymanie się z dala od zła grzechu. Ci, którzy tak postępują, nie zostaną przez cierpienie naprawdę pokonani.

Po drugie, Bóg da im wyraźne znaki swojej obecności. Choć przez długi czas wydawało się, że jest daleko, bo lud odsunął Go od siebie swoim grzechem, pokaże, że rzeczywiście jest pośród niego. „Pan jest pośród ciebie, Syjonie, Jerozolimo”. Jest tam jak słońce w centrum wszechświata, które oświetla wszystko i na wszystko oddziałuje. Jest tam, by kierować sprawami ludu i strzec wszystkiego, co leży w jego interesie.

Jest Królem Izraela (Księga Sofoniasza 3:15), pośród swojego ludu jak król wśród poddanych. Właśnie dlatego nasz Pan Jezus jest nazywany Królem Izraela (Ewangelia Jana 1:49). Jest i zawsze będzie pośród swojego Kościoła, aż do końca świata. Przyjmuje od swojego ludu cześć i obdarza go przychylnością, nawet gdy gromadzą się tylko dwie lub trzy osoby w Jego imię. Jest Panem, ich Bogiem, związanym z nimi przymierzem. Jest pośród nich jako ich Bóg, do którego należą i w którym mają swój udział. Związał się z nimi obietnicą i jest blisko, by w pełni ich pocieszyć.

Ten, który jest pośród nich jako Bóg i Król, jest potężny, wszechmocny i zdolny uczynić wszystko, czego potrzebują i czego mogą pragnąć. Używa swojej mocy, by ich ratować. Zbawi ich. Będzie Jezusem, Tym, który zbawia swój lud od jego grzechów.

Po trzecie, Bóg będzie się nimi radował i cieszył, że może czynić im dobro. Słowa te są niezwykle ciepłe i poruszające (Księga Sofoniasza 3:17): „Będzie się radował z ciebie, pełen radości”. Nie tylko przyjmie ich z upodobaniem po tym, jak okażą skruchę i zmienią swoje postępowanie, i przywróci im swoją przychylność. Będzie się nimi rozkoszował jak pan młody swoją oblubienicą albo jak oblubienica swoimi ozdobami (Księga Izajasza 62:3–5). Nawrócenie grzeszników i pocieszenie wierzących są radością aniołów, bo są także radością samego Boga. Kościół powinien być radością całej ziemi (Księga Psalmów 48:2), bo jest radością całego nieba.

„Uciszy się w swojej miłości” albo — bo to słowo może mieć również takie znaczenie — „zamilknie w swojej miłości”. Bóg nie będzie już ganił ich tak, jak czynił to z powodu ich grzechów. Będzie z nich zadowolony i będzie cieszył się swoją więzią z nimi. Trudno znaleźć podobne słowa opisujące miłość Chrystusa do Kościoła, poza Pieśnią nad Pieśniami 4:9: „Zdobyłaś moje serce, moja siostro, oblubienico”. Jak wielka pokora kryje się w Bożej łasce! Wielki Bóg nie tylko kocha swoich świętych, lecz także raduje się tym, że ich kocha. Cieszy Go, że wybrał ich, by byli przedmiotem Jego miłości. Będzie się nad nimi radował, śpiewając. Ten, którego grzech grzeszników zasmuca, raduje się z łaski i służby świętych i chętnie wyrazi tę radość pieśnią.

Pan ma upodobanie w tych, którzy się Go boją, a wkrótce Chrystus Jezus zostanie w nich uwielbiony i otoczony podziwem.

Po czwarte, Bóg pocieszy tych, którzy opłakują Syjon i razem z nim boleją w jego utrapieniu. Otrze ich łzy (Księga Sofoniasza 3:18): „Zgromadzę tych, którzy smucą się z powodu uroczystych zgromadzeń i dla których hańba związana z nimi stała się ciężarem”. Zwróćmy najpierw uwagę, kim są ludzie, z których Bóg będzie się radował i których napełni radością. To ci, którzy się smucą. Tylko ci, którzy sieją we łzach, mogą oczekiwać żniwa radości. Ci, którzy teraz się smucą, będą się radować na zawsze.

Zwróćmy też uwagę, co jest główną przyczyną smutku tych, którzy boleją nad Syjonem, gdy Syjon pogrąża się w żałobie. Dotknęło go wiele nieszczęść.

Miasto zostało zniszczone, a pałace zburzone. Handel ustał, a sądy przestały działać. Wszystko to wydaje się jednak błahe w porównaniu z ruiną świątyni i zniszczeniem ołtarza. To tam cały Izrael gromadził się trzy razy w roku na święte uroczystości. Właśnie to napełnia żałobą tych, którzy boleją nad Syjonem.

Po pierwsze, są rozproszeni. Nie ma świątyni, do której mogliby pielgrzymować, a gdyby nawet była, nie ma ludzi, którzy mogliby się w niej zgromadzić. Dlatego na Syjonie zapomniano o uroczystych świętach i sabatach (Lamentacje Jeremiasza 2:6). To smutne, gdy publiczny kult Boga zostaje uniemożliwiony, gdy wrogowie rozpraszają wierzących albo gdy przyjaciele przestają przychodzić na zgromadzenia, przez co nie odbywają się one wcale lub nie tak, jak powinny. Gdy drogi Syjonu pogrążają się w żałobie, smucą się również jego synowie. W ten sposób pokazują, że naprawdę należą do Syjonu, bo tak głęboko przeżywają jego utrapienia.

Po drugie, są wzgardzeni. Hańba, która spada na uroczyste zgromadzenia, jest dla nich ciężarem. Od dawna spotykają się one z obelgami i szyderstwem, bo szatan i jego słudzy szczególnie ich nienawidzą jako ważnego oparcia dla królestwa Boga pośród ludzi. O tych zgromadzeniach rozpowiada się brzydkie i fałszywe rzeczy. Boleje nad tym każdy, komu leży na sercu cześć Boga i dusze ludzi. Ci, którzy się smucą, wiedzą, że obelgi wymierzone w uroczyste zgromadzenia godzą także w nich.

Bóg sprowadzi też z powrotem jeńców od ich ciemiężycieli i przyprowadzi do domu wygnańców, których zdawało się, że wypędzono na zawsze (Księga Sofoniasza 3:19–20). Wrogowie nie będą już mogli trzymać ich w niewoli. Bóg mówi: „Wtedy rozprawię się ze wszystkimi, którzy cię uciskają”. Oznacza to, że złamie ich potęgę i zniweczy ich plany, tak że będą musieli uwolnić tych, których uprowadzili. Kiedy Bóg mówi: „Wkrótce się z nimi rozprawię”, zapowiada, że niebawem doprowadzi ich do zguby. Ci, którzy krzywdzą i uciskają lud Boży, sami zmierzają ku zagładzie.

Bóg umożliwi też swojemu ludowi odzyskanie wolności i pokona każdą przeszkodę. Gdy wspólnota jest słaba i poraniona, Bóg zapowiada, że uratuje chromych, jak obiecano w Księdze Micheasza 4:7. Pomoże jej, gdy sama nie będzie w stanie sobie pomóc, a nawet chromi zdobędą łup (Księga Izajasza 33:23). Gdy jest rozproszona i nie potrafi zjednoczyć się dla wspólnego dobra, Bóg zgromadzi tych, którzy zostali rozproszeni, i sprowadzi ich z powrotem, gdy będzie ich gromadził. Jedno działanie pełne miłosierdzia i łaski zarówno zgromadzi ich z rozproszenia, jak i poprowadzi z powrotem do ich ziemi. Gdy serca ludzi będą gotowe, dzieło dokona się nagle i nikt nie zdoła go powstrzymać, jeśli działa sam Bóg. Pan zapowiada, że na oczach swego ludu sprowadzi z powrotem jego wygnańców. Wtedy wyraźnie zobaczą w tym działanie Boga i powiedzą: „To dzieło Pana”.

Przez to wszystko Bóg otoczy ich także czcią i sprawi, że zyskają szacunek otoczenia. Niegdyś Izrael został wyniesiony ponad wszystkie narody pod względem chwały i sławy (Księga Powtórzonego Prawa 26:19). Dlatego hańba była jednym z jego najgłębszych cierpień, bo najdotkliwiej odczuwają ją ci, którzy wcześniej cieszyli się uznaniem. Gdy Bóg znów okaże miłosierdzie swojej wspólnocie, obiecuje przywrócić jej dobre imię. Cała hańba zostanie na zawsze odjęta, jak hańba Izraela została odjęta w Gilgal (Księga Jozuego 5:9). Wspólnota będzie otoczona taką czcią, jak wielką hańbę wcześniej ją okryto.

Nawet ci, którzy z niej szydzili, zaczną ją szanować. Bóg zapowiada, że obdarzy ją sławą i uznaniem w każdym kraju, w którym ją okryto hańbą. Ci sami ludzie, którzy byli świadkami jej upokorzenia, zmienią o niej zdanie. Ci, którzy mówili: „Oto Syjon, o którego nikt się nie troszczy”, powiedzą: „Oto Syjon, o który troszczy się wielki Bóg”. Ta, którą niegdyś traktowano jak śmieć tego świata, ukaże się wtedy jako umiłowana przez niebo.

Także ludzie, którzy wcześniej jej nie znali, zostaną skłonieni, by ją szanować (Księga Sofoniasza 3:20). Bóg zapowiada, że uczyni ją znaną i otoczoną sławą wśród wszystkich ludów ziemi. Tak było ze wspólnotą żydowską, gdy sąsiednie ludy ogarnął lęk przed Żydami (Księga Estery 8:17) i gdy ludzie z wielu narodów mówili: „Pójdziemy z wami, bo słyszeliśmy, że Bóg jest z wami” (Księga Zachariasza 8:23). Tak było też z Kościołem chrześcijańskim, gdy rozwijał się na świecie, bo niesie w sobie to, co słusznie może zyskać szacunek wszystkich narodów. Tak będzie również z powszechnym Kościołem pierworodnych w wielkim dniu, gdy święci zostaną zgromadzeni przy Chrystusie, aby On był w nich podziwiany i uwielbiony, a oni w Nim, wobec aniołów i ludzi. Wtedy Izrael Boży na zawsze zyska sławę i uznanie.