Księga Zachariasza 9:12 – znaczenie i zastosowanie

Prorok już wcześniej uczył powracających z niewoli, by przypisywali swoje ocalenie krwi przymierza i obietnicy Mesjasza. Ich ocalenie było tak niezwykłe, ponieważ to błogosławieństwo już działało pośród nich, choć można powiedzieć, że wciąż znajdowało się w łonie ich narodu. Teraz prorok dodaje im otuchy, wskazując na nadzieję radosnej i spokojnej przyszłości oraz nadchodzących chwalebnych dni. Przez pewien czas rzeczywiście zaznali takiego szczęścia, w znacznej mierze, lecz obietnice te w pełni urzeczywistniają się w duchowych błogosławieństwach ewangelii, które otrzymujemy przez Jezusa Chrystusa.

Prorok wzywa ich, by zwrócili się ku Chrystusowi i uciekli do Niego jak do miasta schronienia: „Wróćcie do twierdzy, wy więźniowie nadziei” (Księga Zachariasza 9:12). Żydzi, którzy wrócili z niewoli do swojej ziemi, w pewnym sensie nadal byli więźniami: „Do dziś jesteśmy niewolnikami” (Księga Nehemiasza 9:36). Byli jednak więźniami nadziei, czyli oczekiwania, ponieważ Bóg przyniósł im pewną ulgę w ich niewoli (Księga Ezdrasza 9:8–9). Ci zaś, którzy pozostali w Babilonie, zatrzymani tam przez swoje sprawy, również mieli nadzieję, że pewnego dnia znów ujrzą ojczystą ziemię. Obie grupy mają skierować wzrok na Mesjasza, który w obietnicy stoi przed nimi jako ich twierdza, miejsce schronienia i oparcia. Dzięki Niemu miłosierdzie, tak chwalebnie zapoczątkowane przez Jego łaskę i ze względu na Niego samego, może znaleźć dopełnienie.

„Zwróćcie się ku Mnie, a będziecie ocaleni” (Księga Izajasza 45:22). Obietnica Mesjasza była twierdzą wiernych na długo przed Jego przyjściem. Z daleka ujrzeli Jego dzień i radowali się nim, a wierząca nadzieja na odkupienie Jerozolimy przez długi czas była podporą i pociechą Izraela (Ewangelia Łukasza 2:25, 38). W niebezpieczeństwie i ucisku ludzie gotowi byli szukać ratunku tu czy tam, w czymś stworzonym, lecz prorocy nieustannie kierowali ich ku Chrystusowi i zachęcali, by czerpali pociechę z radości na myśl o nadchodzącym Królu, który przyjdzie do nich z wybawieniem. Tak jak ich ocalenie zapowiadało nasze odkupienie przez Chrystusa (Księga Zachariasza 9:11), tak wezwanie do twierdzy przemawia językiem ewangelii. Grzesznicy są więźniami, ale więźniami nadziei. Ich sytuacja jest smutna, lecz nie beznadziejna. Wciąż jest nadzieja dla Izraela w odniesieniu do nich. Chrystus jest twierdzą, potężną warownią, w której mogą znaleźć bezpieczeństwo i spokój, wolni od gniewu Bożego, przekleństwa prawa i ataków duchowych wrogów. Mają zwrócić się ku Niemu w żywej wierze, uciec do Niego i zaufać Jego imieniu.

Bóg zapewnia ich także o swojej przychylności: „Już dziś ogłaszam, że oddam wam podwójnie” (Księga Zachariasza 9:12). Gdy sytuacja wydaje się najgorsza i ludzie sądzą, że nie może już być gorzej, Bóg uroczyście obiecuje, że odda Jerozolimie, każdemu z tych więźniów nadziei, podwójnie. Da im pociechę podwójną w porównaniu z ich smutkiem albo błogosławieństwa przewyższające wszystko, czym obdarzył ich ojców w najlepszych czasach. Chwała ich późniejszego stanu i późniejszej świątyni będzie większa, wręcz dwukrotnie większa niż dawna. W najpełniejszym sensie stało się tak przez przyjście Mesjasza, głoszenie Jego ewangelii i ustanowienie Jego królestwa. Te duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej były dwukrotnie większe niż wszystko, czego zaznali w najpomyślniejszych czasach ziemskiego dobrobytu.

Na potwierdzenie tej obietnicy Bóg zapowiada tu Żydom zwycięstwo, dostatek i radość w ich własnej ziemi. Byłyby one jednak tylko obrazem i cieniem większych zwycięstw, bogactwa i radości w królestwie Chrystusa. Żydzi mieli zatriumfować nad wrogami. Po powrocie z niewoli byli otoczeni przez nieprzyjaciół z każdej strony. Przypominali pstrego ptaka, na którego rzucają się wszystkie ptaki polne. Ich ziemia leżała między potężnymi królestwami Syrii i Egiptu, które były dwiema częściami imperium greckiego. Daniel zapowiedział niebezpieczeństwa, jakie miały ich spotkać między tymi mocarstwami (Księga Daniela 11). Bóg obiecuje jednak wybawić ich od wszystkich tych wrogów. Obietnica ta spełniła się najpierw za czasów Machabeuszy, kiedy Żydzi stawili opór nieprzyjaciołom, nie dopuścili do podboju swojej ziemi i po wielu zmaganiach zdobyli nad nimi przewagę.

Bóg mówi, że uczyni ich narzędziami do pokonania i udaremnienia zamiarów prześladowców: „Judę uczyniłem swoim łukiem, a napełniłem go Efraimem jak strzałą”. Niektórzy sądzą, że chodzi o napięty łuk, gotowy do strzału. Obrazy te są żywe i piękne. Juda nauczył się posługiwać łukiem (Druga Księga Samuela 1:18), a Efraim był z tego znany (Księga Psalmów 78:9). Nie powinni jednak sądzić, że zwyciężają własną siłą, bo są jedynie łukiem i strzałami w rękach Boga, narzędziami, którymi posługuje się według swojej woli i które kieruje do celu. Nawet najpotężniejsi i najodważniejsi są tacy, jakimi czyni ich Bóg, i wykonują tylko to, do czego On daje im siłę. Głosiciele ewangelii byli łukiem w ręku Chrystusa, który wyruszył, by zwyciężać i dalej zwyciężać (Apokalipsa św. Jana 6:2). Kolejne słowa wyjaśniają tę myśl jaśniej: „Pobudzę twoich synów, Syjonie, przeciwko twoim synom, Grecjo”. Spełniło się to, gdy lud, który znał swojego Boga, stawił opór Antiochowi, jednemu z królów imperium greckiego, i dokonał wielkich czynów (Księga Daniela 11:32). W ręku wszechmogącego Boga byli jak miecz mocarza, któremu nikt nie może się oprzeć. Niegodziwych nazywa się mieczem Boga (Księga Psalmów 17:13), a czasem również dobrzy ludzie służą Mu w ten sposób, bo posługuje się jednymi i drugimi według swojej woli.

Bóg będzie także ich wodzem i dowódcą w każdej wyprawie i bitwie. „Pan ukaże się nad nimi” (Księga Zachariasza 9:14). Uczyni oczywistym, że kieruje ich sprawami, a wszystkie ich działania odbywają się pod Jego nadzorem. Będzie to tak wyraźne, choć nie tak widoczne, jak wtedy, gdy prowadził Izraela przez pustynię w słupie obłoku i ognia. Jeśli trzeba będzie zebrać i zgromadzić wojsko, Pan zadmie w trąbę: zwoła żołnierzy, ogłosi wojnę, podniesie alarm i wskaże kierunek marszu. Gdy Bóg zadmie w trąbę, jej głos nie będzie niepewny ani słaby. Jeśli wojsko wyruszy i rozpocznie bitwę, sam Bóg pójdzie przed nim, a południowe wichry, znane ze swej szybkości i gwałtowności, rozproszą synów Grecji jak plewy. Gdy wojsko będzie już walczyć, strzały Boga pomkną jak błyskawice: nagłe, potężne i niepowstrzymane. Jego błyskawice wylecą jak strzały i rozproszą wrogów, a On sam ciskać będzie piorunami, wprawiając ich w zamęt.

Przywodzi to na myśl dawne dzieła Boga dla Izraela, gdy wyprowadził go z Egiptu i wprowadził do Kanaanu. Częściowo wypełniło się to w niezwykłych zwycięstwach, jakie Żydzi odnieśli nad wrogami za czasów Machabeuszy, kiedy Bóg otoczył ich szczególną opieką. W pełni zaś spełniło się w wielkich zwycięstwach odniesionych przez krzyż Chrystusa i głoszenie krzyża nad szatanem i wszystkimi siłami ciemności. Dzięki temu stajemy się więcej niż zwycięzcami.

Czy grozi im, że wróg ich pokona? Pan Zastępów będzie ich bronił (Księga Zachariasza 9:15), a Pan, ich Bóg, ich ocali (Księga Zachariasza 9:16). Nieprzyjaciele nie pokonają ich ani nie ograbią. Bóg będzie ich obroną, a także bronią w natarciu: tarczą, która im pomaga, i mieczem, który przynosi im chwałę. Uczyni to jako Pan Zastępów, mający moc, by ich chronić, i jako ich Bóg, związany z nimi obietnicą i prawem do nich. Ocali ich w tym dniu, dniu niebezpiecznym i rozstrzygającym, z taką troską i czułością, z jaką pasterz chroni swoją trzodę. Ci, których Bóg ocala, są naprawdę bezpieczni.

Czy ich wrogowie liczyli na to, że ich pochłoną? Los się odwróci i to lud Boży pożre nieprzyjaciół. Pokonają wrogów nawet kamieniami z procy, jeśli nie będą mieć lepszej broni. Gdy Bóg tak postanowi, kamienie z potoku mogą wyrządzić tyle szkód co najlepsza artyleria, bo gwiazdy na swoich torach również staną do walki po tej samej stronie. Goliat został powalony kamieniem z procy. Po zwycięstwie ludzie będą niejako pożerać swoich wrogów i pić ich krew, a jak zwycięzcy będą wiwatować niczym przy winie. Zdobywcy często głośno krzyczą i świętują zwycięstwo, rozgłaszając je wszędzie. Pismo Święte mówi o tych, którzy wznoszą okrzyk triumfu, i o okrzyku królewskim pośród ludu Bożego. Zostaną nasyceni krwią i łupami, niczym misy i czasze świątynne albo rogi ołtarza napełnione krwią ofiar, bo ich wrogowie padną ofiarą Bożej sprawiedliwości.

Znajdą też radość ze zwycięstwa w swoim Bogu. Będą czerpać pociechę ze swoich zwycięstw i oddawać za nie chwałę Bogu. Tak niektórzy rozumieją słowa z Księgi Zachariasza 9:15. Będą jeść, czyli spokojnie korzystać z tego, co zdobyli. Bóg da im siłę, by się tym cieszyli, gdy pokonają kamienie z proc, a więc wrogów, którzy atakowali ich z proc.

Będą pić i radośnie wołać przed Panem, swoim Stwórcą i Obrońcą, jak ludzie cieszący się ucztą przy winie. Nie upiją się jednak winem, które prowadzi do rozwiązłości. Napełnieni Duchem, będą natomiast rozmawiać ze sobą w psalmach, hymnach i pieśniach duchowych (List do Efezjan 5:18; List do Efezjan 5:19). W pełni swojej radości złożą wiele ofiar ku czci Boga, napełniając czasze i narożniki ołtarza tłuszczem oraz krwią ofiar.

Kiedy tak będą świętować zwycięstwo, ich radość znajdzie spełnienie w samym Bogu, Bogu ich zbawienia. Będą się radować przede wszystkim Jego miłością i więzią, która ich z Nim łączy: są Jego ludem i owczarnią, a On ich Pasterzem. Są dla Niego także jak klejnoty w koronie, cenne i wartościowe, otoczone mocną ochroną. Żaden król nie cieszył się klejnotami w swojej koronie tak, jak Bóg cieszy się i będzie się cieszył swoim ludem, który jest Mu drogi i w którym ma upodobanie.

Jego lud jest koroną chwały i królewskim diademem w Jego dłoni (Księga Izajasza 62:2; Księga Izajasza 62:3). Pan mówi: „Będą należeć do Mnie w dniu, w którym zgromadzę swoje klejnoty” (Księga Malachiasza 3:17). Lud Boga zostanie wywyższony nad Jego ziemią niczym sztandar, królewska chorągiew wzniesiona na znak triumfu i radości.

Lud Boga jest Jego chwałą. Sam postanawia uczynić go swoją chwałą i tak go traktuje. Ustanawia go sztandarem na swojej ziemi: znakiem wyzwania dla tych, którzy Go nienawidzą, i miejscem zgromadzenia dla wszystkich, którzy Go kochają. To znak dla rozproszonych dzieci Boga, wzywający je, by przyszły i zgromadziły się pod tym sztandarem (Księga Izajasza 11:10; Księga Izajasza 11:12). Będą się też radować z tego, co Bóg dla nich przygotowuje (Księga Zachariasza 9:15). O tym właśnie mówi ich triumfalny śpiew (Księga Zachariasza 9:17): „Jakże wielka jest Jego dobroć i jakże wielkie Jego piękno!”. To istota i główny temat pieśni, które będą śpiewać przed Panem.

Uczymy się tu podziwiać i wysławiać piękno Boga. Jakże wielkie jest Jego piękno! Wszystkie doskonałości Jego natury sprawiają, że jest nieskończenie godny miłości dla wszystkich, którzy Go znają. Lud jest dla Niego jak klejnoty w koronie, ale kim On jest dla swojego ludu? Naszym obowiązkiem w świątyni jest wpatrywać się w piękno Pana (Księga Psalmów 27:4). Jakże wielkie jest to piękno, przewyższające wszelkie inne, a szczególnie piękno Jego świętości! Słowa te mogą też wskazywać na Mesjasza, nadchodzącego Króla Syjonu. Zobaczcie Króla w Jego pięknie (Księga Izajasza 33:17): piękniejszego niż inni ludzie, najpiękniejszego z tysięcy, pod każdym względem pięknego. Świat nie dostrzegł w Nim piękna, lecz wiara widzi je wyraźnie.

Uczymy się też podziwiać Boga i dziękować Mu za dary Jego łaski i przychylności, za Jego hojność, a także za Jego piękno. Jakże wielka jest Jego dobroć! Jak obfite jest Jego miłosierdzie! Jego źródła są głębokie i pełne, a strumienie różnorodne, obfite i cenne. Bóg czyni tak wiele dobra. Jednym z przykładów Jego dobroci wobec ludu jest to, że zboże będzie krzepić młodzieńców, a młode wino — dziewczęta. Oznacza to, że Bóg pobłogosławi swój lud obfitymi plonami ziemi.

Wcześniej dotknął ich tak dotkliwy niedostatek, że młodzieńcy i dziewczęta omal nie mdleli z głodu i pragnienia (Księga Lamentacji 2:12; Księga Lamentacji 2:21; Księga Lamentacji 4:7; Księga Lamentacji 4:8; Księga Lamentacji 5:10). Teraz będą mieć dość, a nawet więcej niż dość: nie tylko wody, lecz także wina, młodego wina, które doda młodym radości i sił. Zauważano, że obfitość taniego zboża często zachęca ubogich do zawierania małżeństw i zaludniania kraju na nowo, bo mogą wtedy utrzymać rodziny. Niezależnie od tego, jakie dobre dary daje nam Bóg, powinniśmy radośnie Mu służyć, prowadzić strumienie z powrotem do ich źródła, a gdy pokrzepi nas zboże i wino, mówić: „Jakże wielka jest Jego dobroć!”.