Księga Zachariasza 8:9 – znaczenie i zastosowanie

Bóg, przemawiając przez proroka, przekazuje kolejne obietnice miłosierdzia dla Judy i Jerozolimy. Są one pociechą dodawaną słowo po słowie, tak jak wcześniej słowo po słowie napominano lud z powodu jego grzechów. Miały dodać mu sił do trudnej pracy, która go czekała.

Obietnice te były skierowane do tych, którzy usłuchali wezwania Boga przekazanego przez proroków i z zapałem zabrali się do odbudowy świątyni (Księga Zachariasza 8:9). Bóg mówi w istocie: „Niech wasze ręce będą mocne”, czyli: wiernie pracujcie dla Niego. Ci, którzy usłyszeli te słowa i nie zbuntowali się jak ich przodkowie, mieli wszelkie powody, by nabrać otuchy.

Obietnice przekazano im, gdy położono fundament pod dom Pana. Prace już się rozpoczęły, a lud usłyszał wezwanie, by je kontynuować aż do ukończenia świątyni. Ponieważ od pewnego czasu wytrwale pracowali, posłuszni Bożemu zamysłowi, to właśnie oni potrzebowali tych słów pokrzepienia.

Tak samo jest z nami: ci, którzy pilnie służą Bogu, mogą oczekiwać Jego pomocy. Ci, którzy podejmują się zadania powierzonego im przez Boga, przekonają się, że Jego obietnice miłosierdzia dodają im sił. A ci, którzy nie powtarzają grzechów swoich przodków, nie tylko unikają dawnego przekleństwa, lecz mogą też zobaczyć, jak zmienia się ono w błogosławieństwo.

Potem prorok przypomina im o trudnościach, które przez długi czas znosili (Księga Zachariasza 8:10). Wspomina o nich, aby nowe błogosławieństwa jeszcze wyraźniej ukazały się ku chwale Boga i ku ich pocieszeniu. Ich sytuacja była bardzo ciężka, a nieszczęścia były liczne i dotkliwe.

Po pierwsze, załamał się handel. Nie było pracy ani zarobku. Zanim nastał czas odnowy, nie było zapłaty ani dla ludzi, ani dla zwierząt. Ziemia wydawała tak mało plonów, że rolnicy mieli niewiele powodów, by zatrudniać robotników i zwierzęta pociągowe, a ubodzy z trudem utrzymywali rodziny.

Po drugie, podróżowanie było niebezpieczne. Handel lądowy i morski zamarł, a ludzie bali się nawet odwiedzać przyjaciół. Nikt, kto wychodził z domu ani do niego wracał, nie mógł zaznać spokoju z powodu otaczających go cierpień. Wrogowie, tacy jak Samarytanie i Ammonici, napadali na nich małymi oddziałami, a złodzieje i włamywacze sprawiali, że niebezpiecznie było zarówno w mieście, jak i na wsi.

Po trzecie, między sąsiadami nie było prawdziwego pokoju. Bóg mówi: „Sprawiłem, że każdy zwrócił się przeciwko swojemu sąsiadowi”. Wynikało to częściowo z grzechu, bo takie spory rodziły się z ludzkich, samolubnych pragnień, a Bóg nie był sprawcą tego zła. Było to jednak również cierpienie zesłane jako sprawiedliwy wyrok za nieposłuszeństwo. Ponieważ lud uparcie sprzeciwiał się Bogu, Bóg wydał go na wewnętrzne podziały. Ci, którzy porzucają miłość do Boga, tracą pociechę płynącą z wzajemnej miłości.

Teraz Bóg obiecuje, że zmieni swoje postępowanie wobec nich (Księga Zachariasza 8:11): „Nie będę już postępował z resztą tego ludu tak jak dawniej”. Nasze dobro zależy od tego, jak Bóg z nami postępuje, bo każde stworzenie jest tym, czym On je czyni. Jeśli przestaniemy sprzeciwiać się Mu tak jak wcześniej, On przestanie postępować z nami tak jak wcześniej. Sprzeciwia się tylko zatwardziałym i zbuntowanym.

Lud będzie się też cieszył wielkim dostatkiem i obfitością dobrych rzeczy (Księga Zachariasza 8:12). Zasiane ziarno wyda bogaty plon. Winorośl obrodzi, rozweselając serce, a ziemia wyda płody, które dodadzą sercu sił. Ludzie będą mieli dość zarówno na zaspokojenie potrzeb, jak i na radość. Spadnie też rosa z nieba, świadcząc o trosce Boga o ludzi na ziemi i o ich zależności od Niego.

Ulewny deszcz może zniszczyć żywność, jak mówi Księga Przysłów 28:3, tutaj jednak łagodna rosa nawodni ziemię, aby mogła wydać pokarm zarówno dla siewcy, jak i dla tego, kto go spożywa. Bóg sprawi, że reszta Jego ludu będzie się cieszyć tymi wszystkimi dobrami. To tylko reszta, bardzo nieliczna grupa, ale ponieważ pracują dla Boga, On zatroszczy się, by nie zabrakło im niczego, co jest im potrzebne.

Zgadza się to z wcześniejszymi słowami proroka Aggeusza: „Od tego dnia będę wam błogosławił” (Księga Aggeusza 2:16; Księga Aggeusza 2:19). Wierny lud Boga posiada w Nim wielkie bogactwo. „Wszystko należy do was, bo należycie do Chrystusa”.

Lud odzyska też dobre imię wśród narodów (Księga Zachariasza 8:13). Wcześniej był dla nich przekleństwem: ludzie mówili o nim z pogardą, obwiniali go i życzyli mu zła z powodu jego haniebnego położenia. Niektórzy używali nawet jego nazwy jako przekleństwa, by wyrazić najdotkliwszą klątwę.

Bóg mówi jednak: „Zbawię was, a wy staniecie się błogosławieństwem”. Ich odnowa będzie równie powszechnie dostrzegana i przyniesie im tyleż honoru, ile ich upadek i rozproszenie przyniosły im wstydu. Będą chwaleni i podziwiani tak samo, jak wcześniej byli wyśmiewani i odrzucani. Większość ludzi albo życzliwie patrzy na bliźnich, albo się od nich odwraca, zależnie od tego, czy wydaje się, że Opatrzność im sprzyja. Kiedy jednak Bóg wyraźnie błogosławi ludzi jako swój lud, okazuje im przychylność i obdarza ich szacunkiem, my także powinniśmy ich szanować i traktować życzliwie. Ci, którym błogosławi Pan, są błogosławieństwem dla kraju i tak właśnie należy ich postrzegać.

Obietnica ta jest dana zarówno domowi Izraela, jak i domowi Judy, ponieważ wielu ludzi z dziesięciu pokoleń wróciło z niewoli razem z dwoma pozostałymi pokoleniami i miało udział w błogosławieństwach. Możliwe, że po powrocie pierwszej grupy dołączyło do nich później znacznie więcej osób, gdy zobaczyły, jak zmienia się ich sytuacja.

To sam Bóg postanawia wyświadczać im dobro (Księga Zachariasza 8:14–15). Początek wszelkiej pociechy stanowi myśl o Bożej miłości do nich (Księga Jeremiasza 29:11). Zestawmy te obietnice z wcześniejszymi ostrzeżeniami. Gdy swoimi grzechami pobudzali Boga do gniewu, zapowiadał karę i rzeczywiście ją zesłał. Taki był Jego niezmienny zamiar: sprowadzić na nich sąd. Ponieważ nie odstąpili od buntu, Bóg nie odstąpił od zapowiedzianej kary, lecz pozwolił, by wyrok prawa się wykonał.

Sąd Boga nad grzesznikami nigdy nie jest nagłą ani pochopną decyzją. Zawsze wynika z mądrego zamysłu i służy realizacji określonego celu w ramach Jego woli. Jeśli grzesznik nie zawróci ze złej drogi, Bóg nie zmieni swojego postanowienia. Teraz jednak lud znalazł Jego upodobanie dzięki swojej służbie, więc Bóg mówi, że wyświadczy mu dobro. Czyż nie będzie równie wierny swoim obietnicom, jak był wierny swoim ostrzeżeniom? Z pewnością będzie. Mówi w istocie: „Teraz znów postanowiłem wyświadczyć dobro Jerozolimie. Nadeszły te dni, w których zaczynacie słuchać głosu Boga przemawiającego przez Jego proroków, a moje zamiary zostaną urzeczywistnione”.

Praktyczny sens tych obietnic jest jasny. Po pierwsze, mają pocieszać lud Boga: „Nie bójcie się” (Księga Zachariasza 8:15), „niech wasze ręce będą mocne” (Księga Zachariasza 8:9), a także obie te zachęty razem: „Nie bójcie się, a wasze ręce niech będą mocne” (Księga Zachariasza 8:13). Czekająca ich ciężka praca nie powinna odwieść ich od obowiązków ani sprawić, że będą je wykonywać ze smutkiem, bo wynik będzie dobry, a nagroda wielka. Powinno ich to pobudzać, by wytrwale i z radością kontynuowali pracę. Nie powinni też bać się zagrożeń ze strony wrogów, bo ci, których wspiera Bóg i którym obiecał wyświadczyć dobro, nie muszą lękać się tego, co ludzie mogą im uczynić.

Po drugie, obietnice te wzywają ich do wypełniania obowiązków (Księga Zachariasza 8:16–17). Prorok ponownie nakazuje im zachowywać te same zasady, które wcześniejsi prorocy przekazywali ich przodkom, ostrzegając przed nadchodzącym gniewem, tym razem jednak powołuje się na obietnicę miłosierdzia (Księga Zachariasza 7:9–10). Mówi w istocie: „Pozostawcie Bogu wypełnienie tego, co obiecał, w Jego własny sposób i w wyznaczonym przez Niego czasie, ale sami sumiennie wykonujcie swoją część. Oto, co macie czynić. To wasza część przymierza, wiążącej umowy między Bogiem a Jego ludem. Macie przestrzegać tych zasad, aby nie zamykać sobie drogi do Bożej przychylności”.

Nigdy nie wolno im kłamać. Mają zawsze mówić prawdę, zarówno w sprawach zawodowych, jak i w codziennych rozmowach. Słowa „mówcie prawdę jeden drugiemu” oznaczają, że każdy powinien mówić to, co według jego najlepszej wiedzy jest prawdą. Powinni wystrzegać się każdego słowa, które choćby przypomina kłamstwo. Apostoł Paweł przywołuje to polecenie w Liście do Efezjan 4:25 i uzasadnia je tym, że jesteśmy nawzajem członkami jednego ciała.

Ci, którzy odpowiadają za wymierzanie sprawiedliwości publicznej, mają dbać o to, by nikogo nie traktowano niesprawiedliwie, a krzywdy wyrządzane ludziom były naprawiane. „Wymierzajcie sprawiedliwy i pokojowy sąd w waszych bramach” znaczy, że sędziowie zasiadający przy bramach miasta mają rozpatrywać każdą sprawę, kierując się prawdą i dążeniem do pokoju. Powinni wymierzać sprawiedliwość, w miarę możliwości rozstrzygać spory i zapobiegać niepotrzebnym procesom. Ich wyroki mają być prawdziwe, by prowadziły do pokoju i pojednania tam, gdzie doszło do konfliktu, ale pokój może być ustanawiany tylko w granicach wyznaczonych przez prawdę.

Nikt nie powinien żywić w sercu nienawiści do bliźniego. Powtarza to, co zostało powiedziane w Księdze Zachariasza 7:10. Nie wystarczy powstrzymywać się od czynienia zła. Trzeba też strzec serca, by nie knuło krzywdy przeciw bliźniemu (Księga Przysłów 3:29). Krzywdę i zło należy powstrzymywać od razu, zanim się rozwiną.

Do przysiąg trzeba podchodzić z wielką powagą i ostrożnością. Nie wolno przysięgać fałszywie ani nawet mieć upodobania w fałszywej przysiędze. Trzeba jej nienawidzić, obawiać się jej i trzymać się od niej z daleka. Nie należy z upodobaniem nakłaniać innych do składania przysięgi w okolicznościach, które mogłyby doprowadzić do fałszywej przysięgi. Nie powinno się też chcieć, by ktoś przysięgał fałszywie dla własnej korzyści ani łamał dane słowo, żeby wyświadczyć przysługę. Mocnym uzasadnieniem tych nakazów są słowa Boga: „Tych rzeczy nienawidzę”. Jeśli więc chcą, by Bóg był ich przyjacielem, sami także muszą nienawidzić tych rzeczy. Grzechy te należą do siedmiu rzeczy, których Pan nienawidzi (Księga Przysłów 6:16–19).

Powinniśmy unikać grzechu nie tylko dlatego, że Bóg się na niego gniewa i że jest dla nas niebezpieczny, lecz także dlatego, że go nienawidzi. Skoro Bóg go nienawidzi, grzech jest dla nas hańbiący i świadczy o głębokiej niewdzięczności.