Księga Zachariasza 8:18 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety zawierają dwie cenne obietnice, które miały dodać otuchy pobożnym Żydom gorliwie odbudowującym świątynię.

Po pierwsze, ich posty miały się skończyć i przestać być potrzebne. Miały za to stać się dniami dziękczynienia (Księga Zachariasza 8:19). Była to jasna odpowiedź Boga na pytanie o posty, które padło wcześniej (Księga Zachariasza 7:3). Niektórzy pościli jedynie na pokaz i w poprzednim rozdziale spotkał ich sąd. Ci jednak, którzy naprawdę uniżyli się przed Bogiem i szukali Jego obecności, otrzymują teraz pokrzepiającą obietnicę, że będą mieć udział w nadchodzącej radości.

Cztery doroczne posty, których wiernie przestrzegali, miały stać się dla domu Judy źródłem radości i wesela, a dni świąteczne miały być pełne pogody ducha. Po okresach utrapienia przychodzą radosne chwile dla Kościoła. Nawet jeśli smutek trwa dłużej niż jedną noc i radość nie nadchodzi następnego poranka, poranek i tak w końcu nastanie. Gdy Bóg okazuje nam miłosierdzie, powinniśmy odpowiedzieć Mu radością i wdzięcznością. Kiedy zamienia sąd w miłosierdzie, my powinniśmy zamieniać posty w święta i iść w tym samym kierunku co Pan.

Ci, którzy razem z Syjonem sieją we łzach, będą razem z nim zbierać plony w radości; ci zaś, którzy uczestniczą w jego uroczystych postach, póki one trwają, wezmą udział w radosnych świętach, gdy nadejdzie ich czas (Księga Izajasza 66:10). Z tej obietnicy płynie praktyczna nauka: miłujcie prawdę i pokój. Bądźcie wierni i uczciwi we wszystkim, co robicie, i czerpcie z tego radość, nawet jeśli oznacza to rezygnację z nieuczciwego zysku, z którego korzystają inni. O ile to od Was zależy, żyjcie w pokoju ze wszystkimi i pielęgnujcie dobroć. Niech prawda Boża kieruje Waszym myśleniem, a Boży pokój rządzi Waszym sercem.

Po drugie, wielu cudzoziemców miało dołączyć do Kościoła, nawracając się do Boga (Księga Zachariasza 8:20–23). Obietnica ta spełniła się częściowo później wśród Żydów, gdy wielu nawróconych przybywało z pobliskich i odległych krain, by oddawać cześć Bogu w Jerozolimie. Dzięki temu miasto zyskało na znaczeniu i bogactwie przed przyjściem naszego Zbawiciela. Pełniej obietnica spełniła się jednak wtedy, gdy poganie, czyli narody nieżydowskie, uwierzyli w Chrystusa i razem z wierzącymi Żydami stali się jednym wielkim ciałem pod władzą Chrystusa, który jest Głową. Ta tajemnica została teraz wyjaśniona przez pisma proroków (List do Rzymian 16:26).

Zwróćmy uwagę, kto miał zostać przyłączony do Kościoła: ludzie i mieszkańcy wielu miast (Księga Zachariasza 8:20). Ewangelii mieli uwierzyć nie tylko prości mieszkańcy wsi czy ludzie nie mający nic innego do roboty. Chrystusa mieli przyjąć również wykształceni mieszkańcy miast, ludzie interesu i doświadczenia. Tak, przyjdą liczne ludy i potężne narody mówiące różnymi językami (Księga Zachariasza 8:22–23). Pokazuje to, że nie przyciągnie ich sama ludzka perswazja, skoro mówią różnymi językami, ani nie zostaną przymuszeni, skoro są potężnymi narodami, które mogłyby stawić opór. Przyprowadzi ich wyłącznie skuteczne działanie Bożej prawdy i łaski. Bóg ma swój wierny lud w każdym miejscu, a w wielkim zgromadzeniu Kościoła pierworodnych znajdą się ludzie z każdego narodu i plemienia (Apokalipsa św. Jana 7:9).

Ich przyjście do Kościoła opisano tak: przyjdą modlić się przed Panem i szukać Pana Zastępów (Księga Zachariasza 8:21). Aby pokazać, że właśnie na tym polega ich nawrócenie, ta myśl powraca w kolejnym wersecie: przyjdą do Jerozolimy, by szukać Pana Zastępów i modlić się przed Panem (Księga Zachariasza 8:22). Nie ma tu mowy o ofiarach. Nie tylko dlatego, że nie oczekiwano ich od nawróconych pogan, lecz także dlatego, że wraz z ich przyłączeniem się do Kościoła ofiary i dary składane Bogu zostaną zniesione. Widzimy więc, kogo należy uznawać za prawdziwie nawróconych do Boga i członków Kościoła: wszyscy, którzy naprawdę nawrócili się do Boga, należą do Kościoła.

Są to ludzie szukający Pana Zastępów, zwracający się do Boga, swojego Stwórcy, pragnący Jego przychylności i szczerze chcący poznać Jego wolę oraz oddawać Mu cześć. To ludzie, którzy Go szukają. Są to także ludzie modlący się przed Panem, traktujący modlitwę poważnie i czyniący ją stałą częścią życia. Nie odważyliby się żyć bez modlitwy. Przez nią oddają Bogu cześć, wyznają, że są od Niego zależni, trwają z Nim w bliskiej relacji i otrzymują Jego miłosierdzie oraz łaskę. Okazują także szacunek ustanowionemu przez Boga sposobowi oddawania Mu czci, co obrazuje ich przybycie do Jerozolimy, miejsca wybranego przez Boga, gdzie znajdowały się Jego słowo i świątynia. Świątynia zapowiadała Chrystusa i Jego pośrednictwo, czyli Jego dzieło prowadzenia nas do Boga. Wszyscy wierni czciciele będą ufać Chrystusowi jako Pośrednikowi.

Mieli przychodzić razem i zachęcać się nawzajem, by do nich dołączyć (Księga Zachariasza 8:21). Mieszkańcy jednego miasta mieli iść do drugiego, tak jak dawniej ludzie ze wszystkich stron kraju wyruszali na doroczne święta. Mieli mówić: „Chodźmy zaraz modlić się przed Panem. Ja też pójdę”. Po pierwsze pokazuje to, że ci, którzy sami poznali Chrystusa, powinni zrobić wszystko, co w ich mocy, by przyprowadzić do Niego innych. Andrzej przyprowadził do Chrystusa Piotra, a Filip — Natanaela. Prawdziwa łaska nie chce zatrzymać Chrystusa tylko dla siebie.

Po drugie, ci, którzy naprawdę odczuwają, jak bardzo potrzebują Chrystusa i Bożej przychylności, którą mogą znaleźć w Nim, będą zachęcać siebie i innych, by nie zwlekać. „Chodźmy zaraz modlić się” oznacza, że chodzi o życie lub śmierć naszych dusz, więc nie wolno tracić czasu. Zwlekanie w tak ważnej sprawie jest niebezpieczne. Po trzecie, wspólnota z Bogiem bardzo zyskuje dzięki wspólnocie z innymi wierzącymi. Przyjemnie jest razem iść do domu Bożego (Księga Psalmów 55:14), pośród tłumów (Księga Psalmów 42:4). Dobrze jest, gdy wierzący zachęcają się nawzajem, by iść bez zwłoki i nie tracić czasu. Powinniśmy się cieszyć, gdy inni mówią nam: „Chodźmy” (Księga Psalmów 122:1). Jak żelazo ostrzy żelazo, tak dobrzy ludzie mogą wzajemnie umacniać swoje serca i umysły w tym, co dobre.

Wreszcie każdy, kto zachęca innych do dobrego, musi uważać, by sam nie zboczyć z drogi, nie stracić zapału ani się nie wycofać. Ten, kto mówi: „Chodźmy”, dodaje też: „Ja też pójdę”. Musimy sami robić to dobro, do którego zachęcamy innych, bo inaczej zostaniemy osądzeni na podstawie własnych słów. Nie powinno być tak: „Wy idźcie, a ja zostanę w domu”, lecz: „Wy idźcie, a ja pójdę z wami”.

Przyłączą się do Kościoła nie tylko ze względu na sam Kościół, lecz także ze względu na Tego, który w nim mieszka (Księga Zachariasza 8:23). Dziesięciu ludzi z różnych narodów, mówiących różnymi językami, uchwyci się skraju szaty Żyda, prosząc, by ich nie zostawiał, lecz poprowadził ze sobą. Pokazuje to, jak wielkim szacunkiem go darzą: należy do wybranego ludu Bożego, więc uznają go za godnego bliskiej przyjaźni.

Nie wszyscy mogą podejść do niego i wziąć go za rękę albo objąć, ale z zapałem chcą chwycić skraj jego szaty i powiedzieć: „Pójdziemy z tobą, bo słyszeliśmy, że Bóg jest z tobą” (Ewangelia Jana 12:21). Ewangelia została najpierw ogłoszona Żydom, ponieważ apostołowie byli Żydami, a potem za ich pośrednictwem dotarła do pogan, czyli narodów. Jednym z Żydów, za którego „skraj szaty” chwytali ludzie, był Paweł. Przyjmowali go jak anioła Bożego i prosili, by poprowadził ich do Chrystusa.

Na tym polega przywilej świętych: Bóg jest z nimi i pośród nich. Jest znany, otaczany bojaźnią i czczony wśród nich. Cieszą się Jego przychylnością i łaskawą obecnością, a to powinno nas pociągać do wspólnoty z nimi. Dobrze jest przebywać z tymi, z którymi jest Bóg, a ci, którzy przyłączają się do Pana, powinni też przyłączyć się do Jego ludu. Jeśli przyjmujemy Boga za swojego Boga, musimy też przyjąć Jego lud za swój, dzielić z nim los i być gotowi, by zaliczano nas do jego grona.