Księga Zachariasza 4:11 – znaczenie i zastosowanie

Zachariasz otrzymał już dość słów, by nabrać otuchy i umacniać innych w dobrym dziele odbudowy świątyni, które właśnie prowadzili. Taki był główny cel widzenia, które oglądał. Mimo to chciał poznać szczegóły i nie należy uznawać tego za próżną ciekawość. Cenił objawienia Boga i cieszył się, że może dowiedzieć się o nich więcej. Ci, którzy wiele wiedzą o sprawach Bożych, zawsze pokornie pragną poznawać je jeszcze lepiej.

Zwróćmy uwagę na jego pytanie. Rozumiał, co oznacza świecznik z lampami: wskazywał na Jerozolimę, świątynię i ich wybawienie, które miało rozbłysnąć niczym płonąca lampa. Chciał jednak wiedzieć, czym są dwa drzewa oliwne i dwie gałązki oliwne (Księga Zachariasza 4:11–12). Po pierwsze, zapytał. Ci, którzy chcą zrozumieć sprawy Boże, muszą być gotowi o nie pytać. Pytaj, a otrzymasz odpowiedź.

Po drugie, zapytał dwa razy, ponieważ na pierwsze pytanie nie otrzymał odpowiedzi. Jeśli nie dostajemy od razu jasnej odpowiedzi na nasze prośby, powinniśmy pytać ponownie, powtarzać je i nie ustawać. Z czasem wizja przemówi jasno i się spełni. Po trzecie, jego drugie pytanie nieco różniło się od pierwszego. Najpierw zapytał o dwa drzewa oliwne, a potem o dwie gałązki, które zwisały nad czaszą i wlewały do niej oliwę.

Pytając o Bożą łaskę, powinniśmy bardziej troszczyć się o to, jak dociera do nas przez owocne gałęzie Słowa i Bożych ustanowień, przekazanych nam i naszym dzieciom, niż o to, jak trwa w ukrytej pełni Boga, która należy wyłącznie do Niego. Po czwarte, Zachariasz opisał to, co zauważył w widzeniu. Zobaczył, że dwa drzewa oliwne stoją po prawej i po lewej stronie świecznika. Pokazuje to, jak blisko Kościoła jest Boża łaska i jak łatwo może on z niej czerpać.

Przyjrzawszy się uważniej, dostrzegł też, że dwie gałązki oliwne, z których świecznik czerpał swoje źródło i obfitość, przelewały złotą oliwę przez dwie złote rurki do złotej czaszy umieszczonej na świeczniku. Oliwa była klarowna, lśniąca i obfita, niczym płynne złoto. Nasz Pan Jezus oddał siebie, aby nas napełnić, a Jego drogocenna krew jest złotą oliwą, dzięki której otrzymujemy wszystko, czego potrzebujemy.

Zanim wyjaśnił widzenie, anioł skłonił Zachariasza, by przyznał, że go nie rozumie (Księga Zachariasza 4:13). Zapytał go: „Czy nie wiesz, co to oznacza?”. Jeśli Zachariasz wiedział, że świecznik oznacza Kościół, powinien był domyślić się, że drzewa oliwne, które dostarczają mu oliwy, mogą oznaczać jedynie Bożą łaskę. Zachariasz przyznał, że nie rozumie w pełni albo przynajmniej obawia się, że mógłby źle zrozumieć. Odpowiedział: „Nie, mój panie. Skąd miałbym wiedzieć, jeśli nikt mnie nie pouczy?”.

Wtedy anioł powiedział mu: „To dwaj synowie oliwy”, czyli, jak zwykle czytamy, dwaj pomazańcy; lepiej jednak rozumieć to określenie jako „dwaj pełni oliwy” (Księga Zachariasza 4:14). Podobne wyrażenie pojawia się w Księdze Izajasza 5:1, gdzie „bardzo żyzna góra” w języku oryginału oznacza „róg syna oliwy”, czyli żyzną, urodzajną ziemię.

Jeśli świecznik oznacza widzialny Kościół, a zwłaszcza ówczesną wspólnotę żydowską, to owi synowie oliwy symbolizują dwa wielkie urzędy: sprawowania władzy i posługi kapłańskiej, pełnione wówczas przez namiestnika Zorobabela i arcykapłana Jozuego. Królów i kapłanów namaszczano, a tych dwóch, władcę i kapłana, Bóg obficie napełnił swoim Duchem do dzieła, do którego ich powołał. Stali przed Panem całej ziemi, służąc Mu i otrzymując od Niego wskazówki. Mieli wielki wpływ na życie ówczesnego Kościoła.

Ich mądrość, odwaga i gorliwość nieustannie zasilały złotą czaszę i pomagały podtrzymywać płomień lamp. Gdy ich zabrakło, powoływano kolejnych, aby kontynuowali tę samą pracę i by Izrael nie pozostał bez władcy ani kapłana. Dobrzy władcy i dobrzy duszpasterze, jeśli sami są namaszczeni Bożą łaską i stają przed Panem jako wierni słudzy, wiele czynią dla zachowania i rozwoju prawdziwej religii oraz dla rozświetlania światła życia.

Jeśli świecznik oznacza Kościół Pierworodnych, czyli wszystkich prawdziwie wierzących, owi synowie oliwy mogą wskazywać na Chrystusa i Ducha Świętego, Odkupiciela i Pocieszyciela. Chrystus jest nie tylko Mesjaszem, Pomazańcem, lecz także dobrą oliwką dla swojego Kościoła; z Jego pełni wszyscy otrzymujemy (Ewangelia Jana 1:16). Duch Święty jest namaszczeniem, które otrzymaliśmy (Pierwszy List Jana 2:20, 27).

Od Chrystusa, oliwki, przez Ducha, gałązkę oliwną, spływa do wierzących cała złota oliwa łaski. Podtrzymuje ona płomień ich lamp, które bez nieustannego dopływu oliwy wkrótce by zgasły. Stoją oni przy Panu całej ziemi, który w szczególny sposób jest Panem Kościoła. Ojciec miał bowiem posłać w wyznaczonym czasie zarówno Syna, jak i Ducha Świętego, gotowych pełnić Jego wolę.