Księga Zachariasza 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Tak jak obietnice dane Dawidowi często przechodzą w obietnice dotyczące Mesjasza, którego królestwo było zapowiadane przez królestwo Dawida, tak obietnice dane Jozuemu szybko prowadzą do Chrystusa. Kapłaństwo Jozuego było jedynie cieniem kapłaństwa Chrystusa. Nie tylko dlatego, że podtrzymywało ciągłość kapłaństwa Aarona, lecz przede wszystkim dlatego, że przywracało błogosławioną więź między niebem a ziemią, przerwaną przez grzech i niewolę Izraela. Chrystus jest arcykapłanem dla grzeszników i cierpiących, tak jak Jozue: wstawia się u Boga za tymi, którzy żyli pod ciężarem winy i gniewu. Jozue musiał rozumieć kapłaństwo Chrystusa, bo cała siła, wartość i użyteczność jego własnego kapłaństwa pochodziły od kapłaństwa Chrystusa.

Zobaczmy, do kogo skierowana jest obietnica dotycząca Chrystusa (Księga Zachariasza 3:8): „Słuchaj teraz, Jozue”. Jozue z radością usłyszał już to, co dotyczyło jego samego, ale nadchodzi ktoś większy niż Jozue. „Słuchaj teraz o Nim — mówi Bóg — ty i pozostali kapłani, twoi towarzysze, którzy siedzą przed tobą”. Siedzą u jego stóp jako uczniowie, a jednak Jozue powinien uważać ich za równych sobie, bo wszyscy są braćmi. Arcykapłan i pozostali kapłani powinni zwrócić na to uwagę, ponieważ są „ludźmi budzącymi zdumienie”. Zostali ustanowieni znakami, obrazami kapłaństwa Chrystusa.

To, co Bóg uczynił dla Jozuego i jego towarzyszy, było radosnym znakiem zapowiadającym nadejście Mesjasza. Ludzie rozważni dostrzegliby w tym powód do radosnego zdumienia. Mogą też być nazwani ludźmi budzącymi zdumienie, ponieważ tak bardzo się wyróżniają. Inni szydzą z nich jako z dziwaków, bo nie przyłączają się do grzesznego stylu życia otoczenia (Pierwszy List Piotra 4:4). Mogą budzić zdumienie także z powodu niezwykłych cierpień i zaskakującego ocalenia od nich, jak w słowach: „Jestem dla wielu przedmiotem zdumienia” (Księga Psalmów 71:7). Lud Boży i jego słudzy często pod wieloma względami budzą zdumienie. Arcykapłan i jego towarzysze, podobnie jak prorok i jego dzieci (Księga Izajasza 8:18), są znakami i zapowiedziami. Zdumienie ludzi nimi jednak przeminie, gdy przyjdzie Mesjasz, tak jak gwiazdy bledną w świetle słońca, bo Jego imię będzie brzmiało: „Cudowny”.

Obietnica składa się z kilku części, które mają dodać otuchy i sił Jozuemu oraz jego towarzyszom w dobrym dziele odbudowy świątyni. Zwracanie wzroku ku Chrystusowi i ufność w obietnice dotyczące Jego osoby i królestwa miały pomóc im przetrwać trudności, które napotykali w tej pracy i całej swojej służbie.

Mesjasz przyjdzie: „Oto przyprowadzę mojego sługę, Latorośl”. Przez długi czas pozostawał ukryty, lecz zbliża się właściwa chwila, gdy Bóg przyprowadzi Go na świat, pośród swojego ludu, Izraela. To sam Bóg Go przyprowadzi, dlatego nie ma wątpliwości, że uzna Go za swojego i będzie Go wspierał. Jest sługą Boga, posłanym, by wykonać Jego dzieło, posłusznym Jego woli i całkowicie oddanym Jego czci i chwale. Jest Latoroślą, jak nazwano Go w Księdze Izajasza 4:2 i 11:1 oraz w Księdze Jeremiasza 23:5 i 23:15. Jego początki były skromne, jak delikatnego pędu, lecz z czasem miał stać się wielkim drzewem, które wypełni ziemię (Księga Izajasza 53:2). To On jest gałęzią, z której musi pochodzić cały nasz owoc.

Wiele oczu będzie zwróconych ku Niemu. Jest kamieniem położonym przed Jozuem. Wskazuje to na kamień fundamentowy, czyli kamień węgielny świątyni, który być może położono przed Jozuem podczas szczególnej uroczystości. Chrystus jest nie tylko Latoroślą, początkiem drzewa, lecz także fundamentem, początkiem budowli. Gdy zostanie przyprowadzony, będzie na Nim „siedmioro oczu”. Oko Ojca spoczywało na Nim, by się o Niego troszczyć i Go chronić, zwłaszcza w czasie cierpienia. Nawet gdy został złożony w grobie, niczym kamień fundamentowy ukryty pod ziemią, wzrok nieba wciąż na Nim spoczywał. Był ukryty przed ludzkim wzrokiem, ale nigdy przed Bogiem. Oczy wszystkich proroków i wierzących Starego Testamentu były zwrócone ku temu jednemu kamieniowi. Abraham ucieszył się, że ujrzy dzień Chrystusa; ujrzał go i rozradował się. Oczy wszystkich wierzących również są zwrócone ku Niemu. Patrzą na Niego i dostępują zbawienia, tak jak ukąszeni Izraelici patrzyli na miedzianego węża. Niektórzy rozumieją, że kamień ma siedmioro oczu, podobnie jak koła w wizji Ezechiela, i widzą w tym znak doskonałej mądrości oraz poznania, które Jezus Chrystus miał dla dobra swojego Kościoła. Jego oczy przebiegają całą ziemię.

Sam Bóg obdarzy Go pięknem i chwałą: „Ja wyryję na nim zdobienie” — mówi Pan Zastępów. Budowniczowie odrzucili ten kamień, uznając go za szorstki i niepozorny, lecz Bóg go wygładzi i wypoleruje, a nawet ozdobi rzeźbionym wzorem, tak że stanie się kamieniem węgielnym, najpiękniejszym kamieniem całej budowli. Chrystus jest dziełem samego Boga, a w planie naszego zbawienia ujawnia się wielka część Bożej mądrości. W pełni ukaże się ona, gdy dzieło rzeźbienia zostanie ukończone. Ten kamień jest drogocenny, choć położono go jako kamień fundamentowy. Rzeźbiony wzór może wskazywać na drogocenne kamienie na napierśniku arcykapłana, na których wyryto imiona plemion, niczym na pieczęci (Księga Wyjścia 28:21–22). Przed Aaronem znajdowało się tam dwanaście kamieni i, o ile wiadomo, już ich nie ma. Przed Jozuem będzie jednak jeden kamień wart ich wszystkich — sam Chrystus. Ten drogocenny kamień będzie lśnił jakby siedmiorgiem oczu, ukazując doskonałą mądrość i trafny osąd zawarte w słowach pochodzących z napierśnika sądu. Bóg wyryje na nim zdobienie, czyli powierzy Chrystusowi wszystkich swoich wybranych, a Chrystus stanie przed Bogiem jako ich przedstawiciel i orędownik. Będzie działał w ich imieniu, tak jak arcykapłan stawał przed Panem, mając na kamieniach napierśnika wyryte imiona całego Izraela. Gdy Bóg dał Chrystusowi resztę, która dzięki łasce miała zostać doprowadzona do chwały, wyrył zdobienie na tym drogocennym kamieniu.

Przez Niego zostanie usunięty grzech — zarówno jego wina, jak i panowanie nad nami: „Jednego dnia usunę winę tej ziemi”. O arcykapłanie noszącym drogocenne kamienie z wyrytymi imionami Izraela powiedziano, że bierze na siebie winę związaną z rzeczami świętymi (Księga Wyjścia 28:38). Prawo jednak nie mogło doprowadzić niczego do doskonałości (List do Hebrajczyków 10:1). Arcykapłan niósł winę ziemi jako zapowiedź Chrystusa, lecz nie mógł jej usunąć. To zadanie przypadło Chrystusowi, błogosławionemu Barankowi Bożemu, który gładzi grzech świata. Dokonał tego jednego dnia — w dniu, w którym cierpiał i umarł. Ofiara złożona tego dnia dokonała tego, czego nie mogły dokonać ofiary składane przez wiele pokoleń, nawet podczas corocznych Dni Pojednania od czasów Mojżesza aż do Chrystusa. Zgadza się to ze słowami anioła z Księgi Daniela 9:24: „Położy kres występkowi i usunie grzech”.

Niektórzy rozumieją, że wyryty na Nim znak wskazuje na rany i ślady biczowania na błogosławionym ciele Chrystusa. Cierpiał za nasze grzechy i winy, a Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni.

Rezultatem tego wszystkiego będzie słodka radość, której wierzący doświadczą osobiście, oraz serdeczna wspólnota między nimi (Księga Zachariasza 3:10). W owym dniu każdy zaprosi swojego bliźniego, by usiadł pod winoroślą i figowcem, dającymi smaczne owoce oraz przyjemny cień, w którym można odpocząć. Gdy zostaje usunięta nieprawość, czyli wina i grzech, otrzymujemy cenne błogosławieństwa dzięki usprawiedliwieniu, to znaczy uznaniu nas za sprawiedliwych przed Bogiem — błogosławieństwa cenniejsze niż owoce winorośli i figowca (List do Rzymian 5:1).

Odpoczywamy także w spokojnym pokoju i nie musimy obawiać się zła. Cóż mogłoby nas przerazić, skoro wina została usunięta i nic nie może nam naprawdę zaszkodzić? Z radością chronimy się w cieniu Chrystusa, osłonięci przed żarem przekleństwa Prawa. Żyjemy wtedy jak Izrael za panowania Salomona, w pokoju (Pierwsza Księga Królewska 4:24–25), bo Chrystus jest Księciem Pokoju.

Powinniśmy też zapraszać innych, by dzielili z nami tę radość. Wołajmy naszych bliźnich, by przyszli i usiedli z nami, i by razem z nami cieszyli się tymi samymi błogosławieństwami pod winoroślą i figowcem. Łaska Ewangelii, gdy naprawdę działa z mocą, sprawia, że ludzie stają się bardziej otwarci na bliźnich. Ci, którzy znają pociechę Chrystusa i przez Niego mają wspólnotę z Bogiem, pragną włączyć w nią także innych. Chodźmy do domu Pana.