Księga Zachariasza 14:8 – znaczenie i zastosowanie

Oto błogosławieństwa obiecane Jerozolimie, Jerozolimie Ewangelii w czasach Mesjasza, a przez błogosławieństwa wylane na Jerozolimę także całej ziemi, zwłaszcza ziemi Izraela.

Jerozolima stanie się dla świata źródłem żywej wody. Wypełniło się to, gdy Duch Święty został wylany na apostołów, a stamtąd słowo Pana rozeszło się po okolicznych narodach (Księga Zachariasza 14:8). Żywe wody popłyną z Jerozolimy, bo właśnie tam miały swój początek. Stamtąd wyruszyli ci, których posłano, aby głosić wszystkim narodom upamiętanie i przebaczenie grzechów (Ewangelia Łukasza 24:47). Gdzie dociera Ewangelia i towarzyszący jej Duch Boży, tam płyną także żywe wody. Strumienie, które rozweselają miasto Boga, przynoszą radość również okolicznym krainom i przemieniają je w raj, w ogród Pana obficie nawodniony.

Jerozolima miała ten zaszczyt, że stamtąd rozeszło się słowo Pana (Księga Izajasza 2:3). Nawet w najgorszych i najbardziej zepsutych czasach została uczyniona błogosławieństwem ze względu na dawną więź, a samo bycie błogosławieństwem jest błogosławieństwem. Połowa tych wód popłynie ku morzu wschodniemu, a połowa ku zachodniemu, tak jak rzeki płyną w różnych kierunkach ku morzu. Podobnie Ewangelia rozprzestrzeni się po całym świecie: do jednych ludzi, daleko od Jerozolimy w jednym kierunku, a do innych, równie daleko, w innym. Władza Odkupiciela musi rozciągać się od morza do morza (Księga Psalmów 72:8), a ziemia ma być pełna poznania Pana, tak jak wody wypełniają morze.

Poznanie Boga rozprzestrzeni się wszędzie i będzie trwać każdego dnia. Te żywe wody przyniosą początek zarówno wspólnotom Kościoła na wschodzie, jak i na zachodzie, a każda z nich z czasem będzie pełna chwały. Wody te będą płynąć także latem i zimą. Ci, którzy trudzą się nad szerzeniem Ewangelii, będą mieli zajęcie zarówno latem, jak i zimą, i mają służyć Panu w każdym czasie (Dzieje Apostolskie 20:18). Moc Boga będzie towarzyszyć tym żywym wodom, aby nie wyschły i aby nic nie zatrzymało ich biegu — ani letnia susza, ani zimowy mróz.

Królestwo Boże pośród ludzi będzie także królestwem powszechnym i zjednoczonym (Księga Zachariasza 14:9). Będzie powszechne, ponieważ Pan będzie Królem nad całą ziemią. Jest Królem z samego prawa i zawsze nim był, a Jego opatrzność panuje nad wszystkim. Nikt nie znajduje się poza Jego władzą. Obietnica mówi jednak, że wszyscy, w każdym miejscu, uznają Go za Króla. Jego władza będzie uznawana, jej poddani będą Mu posłuszni i będą oddawać Mu cześć. Wypełnią się słowa, że królestwa świata staną się królestwem naszego Pana i Jego Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 11:15).

Będzie to także królestwo zjednoczone. Będzie jeden Pan i jedno Jego imię. Wszyscy będą czcić tylko jednego Boga, a nie bożki, i zjednoczą się w tej czci. Porzucą wszystkich fałszywych bogów i zrezygnują ze wszystkich fałszywych sposobów oddawania czci. Sam Bóg będzie ośrodkiem ich jedności — Tym, w którym wszyscy się spotkają. Zasadą tej jedności będzie Pismo Święte, drogą, którą wszyscy będą podążać.

Ziemia Judy i Jerozolima, jej główne miasto, zostaną odbudowane, ponownie zaludnione i otoczone szczególną opieką z nieba (Księga Zachariasza 14:10–11). Niektórzy sądzą, że zapowiedź ta mówi o szczególnej przychylności wobec narodu żydowskiego oraz o jego nawróceniu i odnowie w późniejszych czasach. Lepiej jednak rozumieć ją przenośnie, jako obraz Kościoła Ewangelii przedstawionego pod postacią Judy i Jerozolimy. Ukazuje ona obfitość łaski, którą zostanie ukoronowany Kościół, owocność jego członków i ich wielką liczbę.

Kościół będzie przypominał żyzną krainę, pełną bogatych plonów. Cała ziemia Judy, choć z natury nierówna i pagórkowata, stanie się równiną, gładką doliną rozciągającą się od Geby, czyli Gibea, przy dalekiej północnej granicy, aż po Rimmon, na południe od Jerozolimy, przy południowej granicy Judy. Gdy Ewangelia Chrystusa przychodzi z mocą, wyrównuje teren. Góry i wzgórza zostają obniżone, aby wywyższony był sam Pan.

Kościół będzie także przypominał ludne miasto. Gdy święta ziemia stanie się równiną, święte miasto zapełni się ludźmi. Jerozolima podniesie się ze swego niskiego położenia i zostanie odbudowana z ruin. Gdy ziemia stanie się równiną i zniknie nie tylko Góra Oliwna (Księga Zachariasza 14:4), lecz także inne góry, Jerozolima będzie wyraźniej widoczna. Będzie zamieszkana na swoim miejscu, właśnie w Jerozolimie (Księga Zachariasza 12:6). Całe miasto, w swoich pełnych granicach, będzie zamieszkane i żadna jego część nie pozostanie opustoszała.

Wymieniono tu najdalsze granice miasta, a pomiędzy nimi nie będzie nieużytków. Cały ten obszar zostanie zabudowany: od Bramy Beniamina na północnym wschodzie po Bramę Narożną na północnym zachodzie, a także od Wieży Chananela na południu po królewskie tłocznie wina na północy. Gdy wspólnoty Chrystusa w różnych miejscach zapełnią się licznymi świętymi, pokornymi i gorliwymi chrześcijanami, a każdego dnia będą dołączać kolejni, obietnica ta będzie się wypełniać.

Zarówno ta kraina, jak i to miasto będą bezpieczne — bezpieczne będą i plony ziemi, i mieszkańcy miasta. Mieszkający tam będą żyć spokojnie i nikt nie będzie wzbudzał w nich strachu. Nie będzie już całkowitego spustoszenia, które obróciło w ruinę miasto i okolicę, ani przekleństwa, zagłady czy oddzielenia od Boga ku złu. Nie będzie już też niszczących wyroków, które dotąd ich dotykały. Jerozolima będzie zamieszkana bezpiecznie. Nie będzie ani niebezpieczeństwa, ani obawy przed nim. Jej pokoju nie będą mogli zakłócić ani przyjaciele, ani wrogowie. Wyjaśniają to słowa obietnicy Chrystusa: bramy piekła nie przemogą Kościoła. O tym samym bezpieczeństwie świadczą święty spokój i ufność wierzących, którzy polegają na Bożej opiece.

Zapowiedziano również sądy nad wrogami Kościoła — nad tymi, którzy walczyli lub walczą przeciw Jerozolimie. Te ostrzeżenia mają zapewnić Kościołowi bezpieczeństwo. Gdy ludzie będą czytać i słyszeć o tych wyrokach, będą się bali walczyć przeciw Jerozolimie. A gdy zapowiedziane kary spotkają jednych, inni usłyszą o tym i poczują lęk. Ci, którzy walczą przeciw miastu i ludowi Boga, występują przeciw samemu Bogu, a nikt, kto Mu się sprzeciwiał, nie odniósł powodzenia (Księga Zachariasza 14:12). Tą plagą Pan dotknie wszystkie narody, które walczyły przeciw Jerozolimie. Bez względu na to, kim są, Bóg ukarze je za zniewagę wyrządzoną Jemu i pomści na nich Jerozolimę.

Będą wyniszczeni przez ciężką, długotrwałą chorobę. Ich ciało zacznie gnić, a oni sami boleśnie wychudną, choć nadal będą stać — będą przypominać chodzące szkielety, z których pozostaną tylko skóra i kości. Ciało, któremu wcześniej dogadzali i które sycili, gdy opływali w bogactwa zagrabione ludowi Boga, zniknie im z oczu, a ukryte dotąd kości zaczną wystawać (Księga Hioba 33:21). Będą trzymać się na nogach i próbować utrzymać pozycję, posuwając się naprzód tak długo, jak zdołają, lecz w końcu będą musieli ustąpić.

Ich oczy, przez które grzech często wkraczał do ich życia, zgniją w oczodołach. Zapadną się w głąb głowy albo, być może, będą z niej wystawać. Te same oczy, pełne pychy, nienawiści i pożądliwości, tak często z upodobaniem patrzyły na nieszczęścia innych. Teraz zostaną zniszczone. Ich twarze staną się przez to przerażające, a życie nędzne. Zgnije im też w ustach język — kolejna droga, przez którą grzech dawał o sobie znać. Bóg rozliczy ich z bluźnierstw przeciw Niemu i gniewnych słów wypowiadanych przeciw Jego ludowi. W ten sposób ich własny język obróci się przeciw nim, a kara będzie odpowiadać grzechowi, jak w przypadku człowieka, którego język cierpiał w płomieniach. W ten sposób wyniszczeni zostali Antioch i Herod.

Zostaną też zmiażdżeni i zwrócą się przeciw sobie nawzajem (Księga Zachariasza 14:13). Ogarnie ich wielka panika zesłana przez Pana. Jak jednak panika może pochodzić od Pana, skoro jest On Bogiem porządku, a nie zamętu? Gdy ludzie wywołują niepokój, jest on skutkiem ich własnego grzechu, pochodzącego od Złego i z ich własnych pragnień. Gdy jednak ten niepokój staje się ich karą, pochodzi od Pana, który realizuje swój zamysł za pośrednictwem ludzkich grzechów, szaleństw i niespokojnych duchów. Ludzie ci kąsają się i pożerają nawzajem z powodu zła tkwiącego w ich sercach, lecz sprawiedliwy Sędzia posługuje się tym, by doprowadzić ich do zguby (List do Galatów 5:15). Tak jak Achaba zwiódł kłamliwy duch posłany od Pana, tak Abimelek i mieszkańcy Sychem zostali podzieleni i zniszczeni przez złego ducha posłanego od Pana (Księga Sędziów 9:23).

Ci, którzy jednoczą się przeciwko wspólnocie, zostaną sprawiedliwie rozdzieleni i zwrócą się przeciw sobie. Udręki, które wzniecają przeciw Bogu, odpowiedzą im udrękami, jakie sami sobie zadadzą. Będą chwytać sąsiadów, by powstrzymać ich przed atakiem albo związać ich jako jeńców. Mimo to ręka jednego człowieka podniesie się przeciw drugiemu, by go uderzyć i zranić. Ci, którzy chcą zniszczyć wspólnotę Boga, często doprowadzają do tego, że niszczą siebie nawzajem. Czasem to właśnie ten, którego mieczem są wszyscy, zwraca miecz każdego przeciwko jego towarzyszowi.

Niektórzy uważają, że wypełniło się to w czasie walk i podziałów wśród Żydów, gdy Rzymianie dokonywali ich zagłady. Żydzi walczyli przeciw duchowej Jerozolimie, czyli wspólnocie ewangelicznej, a wzmianka, że Juda będzie walczyć w Jerozolimie, dobrze pasuje do tej sytuacji (Księga Zachariasza 14:14). Naród żydowski miał zginąć z własnej ręki. Miasto i kraj miały walczyć ze sobą, aż oba zostałyby zniszczone. Nawet Rzym został doprowadzony do upadku przez własną potęgę.

Łupy z ich obozu miały wielce wzbogacić lud Boży albo miały pochodzić z ich kraju (Księga Zachariasza 14:14). Pewien uczony komentator odczytuje ten fragment jako zapowiedź, że Juda będzie ucztować w Jerozolimie. Ludzie przyjdą ze wszystkich stron, by podzielić się łupami. Podobnie jak po klęsce wojsk Sennacheryba pod Jerozolimą pozostało wiele łupów do podziału (Księga Izajasza 33:23), tak stanie się i tym razem. Bogactwo okolicznych narodów, które ograbiły Jerozolimę, zostanie zgromadzone: złoto, srebro i odzież w wielkiej obfitości, tak by każdy, komu się ono należy, otrzymał równą część. Bogactwo grzeszników często gromadzi się dla sprawiedliwych, a Izrael Boży wzbogaca się łupami Egipcjan.

Zaraza, która zgładzi wrogów wspólnoty Boga, dotknie także ich zwierzęta, podobnie jak stało się to podczas kilku plag egipskich (Księga Zachariasza 14:15). Gdy Bóg przyjdzie, by ich osądzić, zginą z nimi wszystkie zwierzęta z namiotów tych niegodziwych ludzi: nie tylko używane w walce konie, lecz także muły, wielbłądy i osły, służące do podróży lub pracy na roli. Stworzenia często cierpią z powodu ludzkiego grzechu i podczas nieszczęść, które dotykają ludzi. W ten sposób Bóg ukazuje swój gniew z powodu grzechu, a stworzenie poddane marności zostanie pewnego dnia wyzwolone i otrzyma udział w chwalebnej wolności dzieci Bożych (List do Rzymian 8:21–22).