Księga Zachariasza 13:7 – znaczenie i zastosowanie

To proroctwo ma kilka znaczeń.

I. Mówi o cierpieniu Chrystusa, który miał zostać przebity, a potem stać się otwartym źródłem. „Przebudź się, mieczu, przeciwko mojemu pasterzowi” (Księga Zachariasza 13:7). Są to słowa Boga Ojca, który pozwala mieczowi swojej sprawiedliwości uderzyć w Syna. Chrystus dobrowolnie złożył siebie w ofierze za grzech. Pan zechciał Go zmiażdżyć i poddać cierpieniu. Został dotknięty, pobity przez Boga i udręczony (Księga Izajasza 53:4, 53:10).

Zwróćmy uwagę, jak Bóg Go opisuje. Jako Bóg Chrystus jest Jego „towarzyszem”, czyli równym Ojcu. On i Ojciec są jedno. Od wieczności przebywał z Ojcem, jak ktoś wychowywany u Jego boku. W dziele odkupienia ludzi był Tym Wybranym, w którym Ojciec miał upodobanie, a zamysł pokoju łączył Ich obu. Jako Pośrednik, czyli Ten, który staje między Bogiem a ludźmi, aby ich pojednać, jest „moim pasterzem” — wielkim i dobrym Pasterzem, który troszczył się o owczarnię (Księga Zachariasza 11:7). To Pasterz, który miał oddać życie za owce.

Zwróćmy też uwagę, jak Bóg z Nim postępuje: „Przebudź się, mieczu, przeciwko Niemu”. Jeśli Chrystus ma być ofiarą, musi zostać zabity, bo bez przelania krwi nie ma przebaczenia. Ludzie przebili Go jako Dobrego Pasterza, aby własną krwią nabył Bożą owczarnię (Dzieje Apostolskie 20:28). Nie chodzi tu o rózgę, która miałaby Go skarcić, lecz o miecz, który ma Go zabić. Mesjasz, Władca, musi zostać zgładzony, ale nie za siebie (Księga Daniela 9:26). Nie przywołuje się tu miecza wojny, aby Chrystus mógł umrzeć śmiercią godną czci, lecz miecz sprawiedliwości, aby umarł jak przestępca na haniebnym drzewie.

Ten miecz musi się przeciwko Niemu przebudzić. Ponieważ Chrystus nie miał własnego grzechu, za który musiałby odpowiadać, sama sprawiedliwość nie miała przeciwko Niemu żadnego zarzutu. Dopiero szczególny nakaz Sędziego całej ziemi pozwolił jej Go uderzyć. W Bożym zamyśle i postanowieniu był Barankiem zabitym od założenia świata. Jednak przeznaczony dla Niego miecz przez długi czas pozostawał uśpiony, aż teraz został wezwany, by się przebudzić. Bóg nie oszczędził własnego Syna.

II. Proroctwo mówi też o rozproszeniu uczniów, którzy za Nim podążali: „Uderz pasterza, a owce się rozproszą”. Sam Pan Jezus powiedział, że słowa te spełniły się tej nocy, gdy Go wydano, ponieważ wszyscy Jego uczniowie zgorszyli się z Jego powodu (Ewangelia Mateusza 26:31; Ewangelia Marka 14:27). Wszyscy Go opuścili i uciekli. Uderzenie Pasterza oznacza rozproszenie owiec. Rozeszli się, każdy do siebie, i zostawili Go samego (Ewangelia Jana 16:32).

Zachowali się jak przestraszone owce. Pasterz nadal jednak troszczył się o ich bezpieczeństwo, bo powiedział: „Jeśli Mnie szukacie, pozwólcie im odejść”. Niektórzy rozumieją te słowa inaczej. Chrystus był Pasterzem narodu żydowskiego. Skoro Go uderzyli, słusznie zostali rozproszeni między narodami i pozostają rozproszeni aż do dziś. Słowa „zwrócę rękę przeciwko małym” można rozumieć jako ostrzeżenie albo obietnicę. Mogą ostrzegać, że tak jak cierpiał Chrystus, tak i Jego uczniowie będą cierpieć oraz wypiją kielich, który On wypił. Mogą też obiecywać, że Bóg ponownie zgromadzi rozproszonych uczniów Chrystusa i spotka się z nimi w Galilei.

Nawet jeśli najmniejsi spośród naśladowców Chrystusa zostaną rozproszeni, znów się zgromadzą. Jagnięta z Jego owczarni mogą przerazić się dzikich zwierząt, ale odzyskają siły. Bóg zgromadzi je w swoich ramionach i przytuli do serca. Czasem owce rozpraszają się i gubią na pustkowiu, lecz najmniejsi — ci, których uznano za najbardziej zagrożonych zgubieniem — wracają do domu, a Bóg zwraca się ku nim.

III. Proroctwo mówi o odrzuceniu i zagładzie niewierzących Żydów (Księga Zachariasza 13:8). Słowa te już się spełniły, a spełnią się także w zagładzie zepsutej i obłudnej części kościoła. W całej ziemi Izraela dwie części zostaną odcięte i zginą. Rzymska armia spustoszyła kraj i zabiła co najmniej dwie trzecie Żydów.

Niektórzy rozumieją odcięcie i śmierć dwóch części na całej ziemi jako kres zarówno pogaństwa, jak i judaizmu, tak aby pozostała już tylko trzecia część — chrześcijaństwo. Kult żydowski został całkowicie zniesiony po zburzeniu Jerozolimy i świątyni. Nieco później niemal zanikło także pogańskie bałwochwalstwo, gdy imperium stało się chrześcijańskie.

IV. Proroctwo mówi o odnowie i ocaleniu wybranej reszty, czyli tych spośród Żydów, którzy uwierzyli, a także szerzej — o Kościele chrześcijańskim (Księga Zachariasza 13:9). „Pozostanie trzecia część”. Gdy zniszczono Jerozolimę i Judeę, wszyscy chrześcijanie z tej ziemi uniknęli zagłady, bo posłuchali ostrzeżenia Chrystusa i uciekli w góry. Znaleźli schronienie w mieście Pella, położonym za Jordanem.

Najpierw widzimy ich doświadczenia, a potem zwycięstwo. Kościół chrześcijański i wszyscy jego wierni członkowie muszą przejść przez jedno i drugie. Próba wygląda tak: „Przeprowadzę tę trzecią część przez ogień utrapienia i oczyszczę ją, jak oczyszcza się srebro i złoto”. Spełniło się to podczas prześladowań wczesnego Kościoła, gdy lud Boży został poddany próbie ognia (Pierwszy List Piotra 4:12). Ci, których Bóg przeznacza dla siebie, muszą przejść na tym świecie próbę i oczyszczenie. Są poddawani próbie, aby okazało się, że ich wiara przynosi chwałę i cześć (Pierwszy List Piotra 1:6, 1:7). Tak próbowana była wiara Abrahama, gdy Bóg polecił mu złożyć Izaaka w ofierze. Abraham mógł wtedy usłyszeć: „Teraz wiem, że boisz się Boga”. Próba ujawnia, jacy są zarówno dojrzali, jak i niedojrzali. Oczyszcza ich z żużlu, usuwa zepsucie i sprawia, że stają się jaśniejsi i lepsi.

Ich zwycięstwo przejawia się na dwa sposoby. Po pierwsze, mają wspólnotę z Bogiem: „Będą wzywać mojego imienia, a Ja ich wysłucham”. Zwracają się do Boga w modlitwie, a On odpowiada pokojem. Dzięki temu trwa ich piękna więź z Nim. Ten zaszczyt jest udziałem wszystkich Jego świętych. Po drugie, ich zwycięstwem jest przymierze z Bogiem: „Powiem: «To mój lud»” — lud, który wybrałem, umiłowałem i uznałem za swój. Oni zaś powiedzą: „Pan jest moim Bogiem”. Bóg będzie dla nich wszystkim, czego potrzebują, a oni będą się Nim chlubić każdego dnia i przez cały dzień. „Ten Bóg jest naszym Bogiem na wieki wieków”.