Księga Zachariasza 10:5 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach znajdujemy kilka cennych obietnic danych ludowi Bożemu. Sięgają one dalej niż do Żydów w późniejszym okresie ich dziejów i wskazują na duchowy Izrael, Kościół czasów Ewangelii oraz wszystkich prawdziwie wierzących.

Po pierwsze, lud Boży będzie cieszył się przychylnością Boga i Jego obecnością, a On przyjmie go jako swój. Na tym opiera się wszystko inne: „Pan jest z nimi” (Księga Zachariasza 10:5). Bóg staje po ich stronie, wspiera ich i broni ich sprawy. Jeśli Bóg jest za nimi, któż może być przeciwko nim?

Bóg mówi także: „Zmiłuję się nad nimi” (Księga Zachariasza 10:6). Cała ich godność i radość pochodzą wyłącznie z Bożego miłosierdzia. Miłosierdzie jest dobrocią okazywaną ludziom pogrążonym w nieszczęściu, dlatego nie pozostawia miejsca na chlubienie się własnymi zasługami. Zostali odrzuceni, a to mogło oznaczać tylko nędzę. Zasłużyli na odrzucenie, więc nie mogli niczego żądać od Boga, a jedynie spodziewać się Jego gniewu i przekleństwa.

A jednak Bóg obiecuje: będą tak, jak gdyby ich nie odrzucił. Grzechy ich ojców, które doprowadziły do odrzucenia, nie zostaną przypisane im ani nawet wspomniane przeciwko nim. Bóg pojedna się z nimi tak całkowicie, jak gdyby nigdy nie było między Nim a nimi niezgody. Zerwana niegdyś więź miłości odrodzi się na nowo.

Będą tak pewni pojednania z Bogiem i tak ugruntowani w tym pokoju, że zaznają spokoju, jak gdyby nigdy nie zostali odrzuceni. Gdy Bóg ponownie obdarzy ich swoją przychylnością, ich szczęście będzie tak pełne, że nie pozostanie po odrzuceniu nawet blizna. Tak Bóg postępuje z grzesznikami, którzy do Niego wracają i pokutują, choć z natury byli od Niego daleko i byli dziećmi gniewu. Przyjmuje ich do tak bliskiej wspólnoty i daje im taką wolność, jak gdyby nigdy nie zostali odrzuceni.

1. Przymierze, do którego wchodzą, pozostaje tym samym przymierzem co zawsze: „Ja jestem Pan, ich Bóg”. To zgodne z pierwotną umową zawartą z ich ojcami.

2. Ich więź z Bogiem również pozostaje taka jak dawniej: „Będę ich wysłuchiwał”. Będą równie mile widziani, gdy będą się do Niego zwracać, i równie pewni otrzymania odpowiedzi niosącej pokój. Bóg nigdy nie powiedział potomkom Jakuba i nigdy nie powie: „Szukajcie Mnie na próżno”.

Po drugie, odniosą zwycięstwo nad wrogami, którzy próbują odciągnąć ich od wierności Bogu lub pozbawić ich pociechy, którą w Nim znajdują (Księga Zachariasza 10:5). Będą jak dzielni wojownicy, silni ciałem i odważni duchem, pełni siły, męstwa i gotowości do działania. Zarówno Efraimici, jak i lud Judy będą jak dzielni wojownicy (Księga Zachariasza 10:7), gotowi podjąć trudne zadania i zdolni je wykonać. Jako dzielni wojownicy podepczą w bitwie swoich wrogów niczym błoto na ulicy.

Będą walczyć, ponieważ będzie z nimi Pan. Ktoś mógłby pomyśleć, że skoro Bóg może wszystko, ludzie mogą bezczynnie czekać. Tak jednak nie jest. Łaskawa obecność Boga nie zwalnia nas z wysiłku, lecz powinna pobudzać nas do jeszcze większej pracy. Z bojaźnią i drżeniem zabiegamy o własne zbawienie, ponieważ to Bóg działa w nas, wzbudzając pragnienie i uzdalniając do działania.

Będą walczyć odważnie i z determinacją, bo jeśli Bóg jest z nimi, mogą być pewni zwycięstwa, a nawet więcej niż zwycięstwa. Wtedy jeźdźcy zostaną zawstydzeni. Konni wojownicy wroga wpadną w zamęt za sprawą żydowskich żołnierzy walczących pieszo. W szerszym sensie słowa te odnoszą się także do głosicieli Ewangelii Chrystusa. Odważnie podjęli dobry bój, bo Bóg był z nimi, a jeźdźcy na koniach, którzy im się sprzeciwiali, zostali zawstydzeni. Bóg wybrał bowiem to, co słabe w oczach świata, aby zawstydzić mądrych i potężnych.

Skąd pochodzi ta siła? Co sprawia, że stają się tak zdolni do działania? Odpowiedź brzmi: od Pana i z mocy Jego potęgi (Księga Zachariasza 10:6). Bóg mówi: „Umocnię dom Judy i wybawię dom Józefa”. Bóg zbawia nas, udzielając nam siły, i prowadzi nas ku szczęściu, działając w nas, byśmy wypełniali swoje obowiązki. Powinno to skłaniać nas do gorliwego korzystania z siły, którą nam daje, a zarazem do oddawania Mu za wszystko chwały. Bóg jest naszą siłą, dlatego staje się także naszą pieśnią i naszym zbawieniem.

Po trzecie, rozproszeni zostaną zgromadzeni w jedno ciało (Księga Zachariasza 10:6). Bóg mówi: „Sprowadzę ich z powrotem i osadzę ich”. Przyprowadzi ich z innych krajów i osiedli na ich własnej ziemi. Był to znak pełnego przywrócenia im wszystkich dawnych przywilejów. Ponownie posiądą swoją ziemię.

Obietnica ta spełniła się, gdy rozproszone dzieci Boże zostały zgromadzone przez wiarę w Chrystusa w Kościele czasów Ewangelii, a Żydzi i poganie stali się jedną owczarnią (Ewangelia Jana 10:16). Aby tego dokonać, Bóg mówi: „Zagwiżdżę na nich”, a raczej: przywołam ich gwizdem, jak pasterz przywołuje owce dźwiękiem piszczałki, a one rozpoznają jego głos. W ten sposób ich zgromadzi. Głoszenie Ewangelii było w istocie Bożym wezwaniem skierowanym do ludzi, by przyszli do Jezusa Chrystusa. Było zaproszeniem do sprowadzenia rozproszonych owiec na zielone pastwiska.

„Zgromadzę ich, bo ich odkupiłem”. Tych, których Chrystus odkupił swoją krwią, Bóg zgromadzi swoją łaską, tak jak kokosz zbiera pisklęta pod skrzydła. Obietnica ta zostaje rozwinięta w Księdze Zachariasza 10:10: Bóg mówi, że sprowadzi ich także z ziemi egipskiej. Niektórzy uważają, że dosłownie spełniło się to wtedy, gdy Ptolemeusz Filadelf, król Egiptu, odesłał z powrotem do ich kraju 120 000 Żydów. Inni łączą tę obietnicę z podobnym zgromadzeniem Żydów z Asyrii przez Aleksandra, syna Antiocha Epifanesa. Jej duchowym wypełnieniem jest jednak zgromadzenie cennych dusz uwolnionych z niewoli gorszej niż ta egipska czy asyryjska i wprowadzenie ich do chwalebnej wolności dzieci Bożych, gdzie czekają na nie obfite błogosławieństwa, niczym żyzne pastwiska Gileadu i Libanu.

Cała Ziemia Obiecana należy do nich, aż po Gilead na jej wschodnim krańcu i Liban na północnym. Trudności wydają się nie do pokonania: ludzie są rozproszeni, a ich ojczyzna daleko. Jednak zostaną przezwyciężone równie łatwo i skutecznie jak przeszkody, które stanęły na drodze Izraelitów podczas ucieczki z Egiptu i wejścia do Kanaanu. Bóg przejdzie przez morze pośród nawałnicy, jak niegdyś przez Morze Czerwone, sprowadzając wielkie utrapienie na faraona i jego wojsko, albo też przejdzie przez morze, uderzając w jego fale i cofając je. Wody zostaną rozdzielone, jak wtedy, gdy morze ujrzało Pana i uciekło (Księga Psalmów 114:3). Wyschną także wszystkie głębiny rzek, nawet najgłębszych, jak wyschła Jordan, by otworzyć Izraelitom drogę do dobrej ziemi, którą dał im Bóg.

Czy na drodze ich ocalenia stanie duma Asyrii? Bóg ją powściągnie, bo On wyznacza granice dumnym falom morza, a Asyria zostanie poniżona. Czy sprzeciwi się temu królewska potęga Egiptu? Ona także przeminie i nie zablokuje zgromadzenia Izraela Bożego, gdy nadejdzie czas działania Boga.

Gdy przez głoszenie Ewangelii Kościół został zgromadzony ze wszystkich narodów, potężnie sprzeciwiły mu się wrogie siły ziemi i piekła. Przeszkody wydawały się niemożliwe do pokonania. Jednak Boża moc działająca przez przesłanie o Chrystusie stała się potężna w burzeniu warowni i doprowadziła tysiące ludzi do nawrócenia i zbawienia. Wtedy morze uciekło, a Jordan cofnął się przed obecnością Pana.

Lud Boży będzie także licznie wzrastał, a Kościół, ten nowy świat, zapełni się wierzącymi (Księga Zachariasza 10:8). Będą się mnożyć tak jak niegdyś w Egipcie. Jak za dni Dawida i Salomona, wielu do nich dołączy. Gdy Bóg zgromadzi odkupionych, oni sami pomogą zgromadzić kolejnych, a ich droga do domu będzie przypominać kulę śnieżną toczącą się z góry i rosnącą po drodze. Im dalej się potoczy, tym większa będzie, bo przygarnie następnych.

Bóg mówi: „Zgromadzę ich, a oni się rozmnożą”. Kościół Chrystusa jest wzrastającym ciałem, dopóki pozostaje na obecnym etapie słabości, aż osiągnie pełnię podobieństwa do Chrystusa. Każdego dnia Pan przyłącza do niego tych, którzy dostępują zbawienia. Kościół będzie rozszerzał się na odległe miejsca. Zapełni Kanaan aż po Gilead i Liban, tak że nie będzie tam już dla niego miejsca (Księga Zachariasza 10:10). Boga znano tylko w Judzie, a Jego imię było wielkie jedynie w Izraelu. Tylko tam objawiał swoje prawa i wyroki. Jednak w czasach Ewangelii ten obszar okaże się zbyt mały, dlatego trzeba będzie poszerzyć namiot Kościoła i rozciągnąć jego sznury.

Bóg mówi także: „Rozsieję ich między ludami” (Księga Zachariasza 10:9). Ich rozproszenie będzie jak zasiew ziarna w ziemi: nie po to, by je pogrzebać, lecz by wyrosło i przyniosło obfity plon. Żydzi zostali rozproszeni pośród wszystkich narodów pod niebem (Dzieje Apostolskie 2:5). Niektórzy musieli opuścić kraj z powodu nieszczęść, inni zaś zapewne przenieśli się do osad poza jego granicami, bo ziemia Izraela była dla nich za mała. Wielu urodziło się też w innych krajach, lecz przyjęło religię żydowską. W ten sposób zostali rozsiani między narodami (Księga Ozeasza 2:23). Przyczyniło się to do znacznego rozszerzenia Ewangelii.

Żydzi, którzy przybywali z różnych stron, by oddawać cześć Bogu w Jerozolimie, zabierali światło i ogień Ewangelii do swoich krajów, jak widać w drugim rozdziale Dziejów Apostolskich. Podobnie uczynił eunuch opisany w ósmym rozdziale Dziejów Apostolskich. Ich synagogi w miastach pogańskich były też pierwszymi miejscami, w których apostołowie głosili Ewangelię podczas swoich podróży. Kiedy więc Bóg rozproszył ich między narodami, nie po to, by poganie ich skrzywdzili, lecz by im błogosławili. Sprawił również, że pamiętali o Nim i mówili o Jego imieniu w odległych krajach. Zachowując pośród nich znajomość Boga, który objawił się w Starym Testamencie, przygotował ich, by łatwiej przyjęli poznanie Chrystusa w Nowym Testamencie.

Kościół będzie trwał także w przyszłych pokoleniach. Nie przeminie po jednym pokoleniu, lecz potomstwo będzie służyć Panu (Księga Zachariasza 10:7). Ich dzieci zobaczą to i uradują się, a oni będą żyć ze swoimi dziećmi i powrócą (Księga Zachariasza 10:9). Ci, którzy nawrócą się do Chrystusa, będą mieć przy sobie swoje dzieci. Będą uczyć je poznania Pana i zabiorą je ze sobą, gdy powrócą do ziemi świętej i na drogę świętości. Tym, do których jako pierwszych skierowano naukę, obietnicę dano zarówno im, jak i ich dzieciom (Dzieje Apostolskie 2:39). Rozproszą się wśród narodów tak szeroko, że nigdy nie zostaną wytępieni. Rodzina Chrystusa na ziemi nigdy nie wymrze, a Jego lud nigdy nie zaginie z braku potomków.

Sam Bóg będzie dla nich zarówno mocą, jak i pieśnią. W Nim znajdą pocieszenie i wielkie zadowolenie (Księga Zachariasza 10:7). Ich serca będą się radować, jak po winie, bo miłość Chrystusa, która jest ich radością, przewyższa wino. Będą jak dzielni wojownicy, a ich serca będą się radować. Gdy stanowczo opieramy się naszym duchowym wrogom i odnosimy nad nimi zwycięstwo, nasze serca się radują. Osłabiamy jednak własną radość, gdy stawiamy słaby opór i ulegamy pokusom szatana. Ich serca będą się radować, a wtedy staną się jak dzielni wojownicy, bo radość Pana jest naszą siłą. Ich łaska i radość udzielą się również ich dzieciom. Dzieci zobaczą to i ucieszą się, a ich serca także będą radować się w Panu. Warto od najmłodszych lat uczyć dzieci radości płynącej z wiary i sprawiać, by związane z nią obowiązki były dla nich jak najprzyjemniejsze. Jeśli wcześnie nauczą się radować w Panu, będą mogły mocno się Go trzymać.

Bóg doda im też sił, by z zapałem i otwartym sercem służyli Mu (Księga Zachariasza 10:12). Mówi, że umocni ich w Panu, przygotowując do codziennego życia i pracy, a także do walki. Bóg Izraela daje swojemu ludowi siłę i moc. Umacnia wszystkie jego zdolności potrzebne do duchowej pracy, ponad to, co daje sama natura, i wbrew oporowi, jaki stawia jej skażenie. Zauważ, skąd pochodzi ta siła: Pan umacnia ich w Panu, w Mesjaszu, który jest Jahwe, naszą mocą i naszą sprawiedliwością. Siła jest dla nas zgromadzona w Chrystusie i od Niego do nas przychodzi. Dzięki temu, że Chrystus nas umacnia, możemy wszystko, a bez Niego nic nie możemy. Otrzymał tę siłę właśnie po to, by nam jej udzielać (Księga Psalmów 68:28).

Zauważ teraz, jak będą z niej korzystać: będą chodzić w Jego imieniu. Jeśli Bóg nas umacnia, powinniśmy sami ruszyć do działania. Mamy wypełniać wszystkie obowiązki chrześcijańskiego życia, gorliwie i aktywnie służąc Bogu, nie marnując czasu ani nie przepuszczając okazji. Musimy jednak zawsze postępować w imieniu Chrystusa: działać z Jego upoważnienia i polegać na Nim, przyjmować Jego słowo za zasadę postępowania, a Jego chwałę za cel. Dla nas żyć to Chrystus. Cokolwiek robimy słowem lub czynem, mamy czynić w imieniu Pana Jezusa, aby nie zmarnować łaski umocnienia, którą daje nam Bóg (Księga Psalmów 80:17–18).