Księga Zachariasza 10:1 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednim rozdziale Pan obiecał temu ubogiemu i uciśnionemu ludowi wielkie błogosławieństwa. Teraz mówi, że lud ma Go o nie prosić i uznawać Go za źródło wszystkiego, co czyni i czym ich obdarza, zamiast przypisywać to bożkom rywalizującym o ich wierność.

Prorok najpierw wzywa lud, by modlił się do Boga o deszcz we właściwej porze. Pod koniec poprzedniego rozdziału Pan obiecał obfitość zboża i wina, choć nieodpowiednia pogoda przez lata powodowała ich niedostatek. Ziemia nie może jednak wydać plonów, jeśli nie nawodni jej niebo. Dlatego lud ma zwracać się do Boga o rosę z nieba i urodzaj na ziemi (Księga Zachariasza 10:1). Ma prosić Pana o deszcz, a nie modlić się do chmur czy gwiazd. To Bóg odpowiada niebiosom, gdy te odpowiadają ziemi (Księga Ozeasza 2:21).

Deszcz padający we właściwym czasie jest wielkim darem i warto o niego prosić Boga. Deszcz późnej pory deszczowej padał wiosną, mniej więcej od marca do maja, i pomagał zbożu dojrzewać. Wczesny deszcz padał jesienią, w porze siewu. Brak któregokolwiek z tych deszczów bardzo szkodził ziemi, ponieważ od końca maja do września nie padało wcale. Skoro deszcz zwykle padał o określonej porze, lud miał prosić o niego właśnie wtedy. Powinniśmy modlić się w zgodzie z Bożą opatrznością i prosić o błogosławieństwa w czasie, gdy są potrzebne, nie oczekując, że Bóg porzuci swój zwykły porządek ze względu na nas. Jeśli jednak Bóg wstrzymywał deszcz na znak niezadowolenia, lud miał wtedy prosić o niego jako znak Jego przychylności i nie modliłby się daremnie. Proście, a będzie wam dane. Pan rozświetli chmury burzowe albo — jak podaje przypis — ześle błyskawice, które często zapowiadają deszcz. Spuści obfite ulewy i da trawę na polu wszystkim, bo Bóg jest dobry dla wszystkich i zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Prorok pokazuje też, jak nierozsądne było zwracanie się do bożków, jak czynili ich ojcowie (Księga Zachariasza 10:2). Bożki mówiły to, co puste. Terafim, domowe bożki, do których ludzie zwracali się w trudnych chwilach, nie mogły sprowadzić deszczu ani nawet powiedzieć, kiedy on spadnie. Obiecywały deszcz w takim a takim czasie, ale ten nie nadchodził. Wróżbici, fałszywi prorocy tych bożków, oglądali kłamliwe widzenia. Ich wizje były złudzeniem, a fałszywe sny nigdy się nie spełniały, co dowodziło, że nie pochodziły od Boga. W ten sposób pocieszali ludzi na próżno. Wszystkie fałszywe bóstwa narodów razem nie mogły dać deszczu (Księga Jeremiasza 14:22).

To nie było najgorsze. Ci, którzy zwracali się ku fałszywym bogom, nie tylko niczego nie zyskiwali, ale tracili też przychylność prawdziwego Boga. Dlatego zostali uprowadzeni do niewoli jak trzoda zaganiana do zagrody i cierpieli kolejne nieszczęścia, niczym rozproszone owce bez pasterza. Nie mieli władcy, który by nimi rządził, kapłana, który by się za nimi wstawiał, ani nikogo, kto by się o nich troszczył i trzymał ich razem. Ci, którzy błądzili za obcymi bogami, sami zostali rozproszeni pośród obcych narodów.

Prorok pokazuje następnie, że Bóg działał we wszystkich ich doświadczeniach, zarówno tych trudnych, jak i tych przynoszących ulgę (Księga Zachariasza 10:3). Gdy wszystko szło źle, działo się tak dlatego, że Bóg występował przeciwko nim. Mówi, że Jego gniew rozpalił się przeciwko pasterzom, czyli przywódcom, którzy powinni byli paść trzodę, lecz zaniedbali ją i pozostawili głodną. Niezadowoleniem darzył niegodziwych urzędników i przywódców religijnych, fałszywych pasterzy służących bożkom. Ich niewola w Babilonie była znakiem tego gniewu. Bóg ukarał w niej także kozy, czyli grzesznych i szkodliwych ludzi w narodzie, postawionych po lewej stronie, by odejść na karę. Cały naród cierpiał na wygnaniu, lecz gniew Boga był wymierzony przede wszystkim w kozy i pasterzy, których ukarał. To samo nieszczęście może mieć różne przyczyny: dla jednych jest ojcowskim karceniem wynikającym z miłości, a dla innych sądową karą wynikającą z gniewu.

Gdy sytuacja zaczęła się poprawiać, ta odmiana również pochodziła od Boga. Z życzliwością zatroszczył się o swoją trzodę, dostrzegł jej potrzeby i zapewnił jej to, co było właściwe. Uczynił ją jak szlachetny koń bojowy: piękny, zadbany i użyteczny, jak koń, którym opiekuje się jeździec. Sprawił, że lud stał się cenny i budził lęk u sąsiadów. To Bóg czyni nas tym, kim jesteśmy, i wyznacza naszą sytuację.

Prorok pokazuje też, że każde stworzenie służy ludowi tak, jak Bóg sprawia, że mu służy (Księga Zachariasza 10:4). „Z Niego pochodzi kamień węgielny, z Niego palik namiotu”. Cała siła, która występowała przeciwko ludowi, zależała od Boga. Połączona potęga wrogów — a uciskających ich narodów było wiele — mogła działać tylko w granicach wyznaczonych przez Jego rękę i zamysł. Wrogowie nie mogliby panować nad ludem, gdyby ich władza nie została dana z góry.

Podobnie cała siła działająca na korzyść ludu pochodziła od Boga i od Niego zależała. Od Niego pochodził kamień węgielny budowli, czyli władza przywódców, która spajała naród. Władców często nazywa się narożnikami ludu. Od Niego pochodził też palik namiotu, który umacniał państwo — palik osadzony w pewnym miejscu (Księga Izajasza 22:23), palik w Jego świętym miejscu (Księga Ezdrasza 9:8). Od Niego pochodził łuk bojowy, czyli siła militarna, a także każdy ciemięzca, czyli poborca podatków, sprawujący władzę cywilną. Dlatego zawsze powinniśmy zwracać się ku Bogu jako źródłu wszelkiej władzy i uznawać, że władza każdego człowieka od Niego pochodzi.