List do Tytusa 2:15 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł kończy rozdział, podobnie jak go rozpoczął, krótkim podsumowaniem obowiązków Tytusa. Wskazuje mu zarówno, czego ma nauczać, jak i w jaki sposób, a następnie udziela mu osobistej wskazówki.

Treścią nauczania duszpasterza mają być „te rzeczy”, czyli prawdy i obowiązki, które zostały już przedstawione. Nie mają nią być żydowskie baśnie ani tradycje, lecz Ewangelia: unikanie grzechu i życie w obecnym świecie w sposób trzeźwy, sprawiedliwy i pobożny. Duszpasterze powinni w swoim nauczaniu trzymać się blisko Słowa Bożego. Kto przemawia, powinien mówić tak, jakby przekazywał słowa samego Boga (Pierwszy List Piotra 4:11), a nie własne pomysły i wymysły.

Nauczać należy przez przekazywanie prawdy, zachętę i napominanie, a wszystko to z autorytetem. Pismo Święte służy nauczaniu prawdy, wykazywaniu grzechu i błędu, korygowaniu tego, co niewłaściwe, oraz wychowywaniu do prawego życia (Drugi List do Tymoteusza 3:16). Dzięki temu człowiek Boży, czy to chrześcijanin, czy duszpasterz, może być dojrzały i w pełni przygotowany do każdego dobrego dzieła, zarówno we własnym życiu, jak i w nauczaniu innych. To przygotowuje go do wszystkich obowiązków i pomaga mu dobrze je wypełniać.

O „tych rzeczach” trzeba mówić i nauczać, a duszpasterze nie powinni powstrzymywać się od głoszenia całej woli Bożej. Te wielkie i niezbędne prawdy oraz obowiązki wynikające z Ewangelii należy z mocą i żarliwością przekazywać ludziom. Duszpasterze nie mogą mówić o niebiańskiej prawdzie chłodno ani niedbale, jakby była mało ważna. Powinni przedstawiać ją z powagą, by ludzie słuchali i wprowadzali ją w życie, a nie tylko słyszeli słowo i łudzili się, lecz byli jego wykonawcami i znajdowali w tym błogosławieństwo.

Powinni także napominać tych, którzy sprzeciwiają się prawdzie, zaprzeczają jej, odrzucają ją albo wyznają ją, a żyją wbrew niej. Niektórzy słuchają Słowa bez wiary i posłusznego serca, a potem nadal uparcie trwają w nieposłuszeństwie, pokazując, że nie nadają się do żadnego dobrego dzieła. Takich ludzi należy upominać z pełnym autorytetem, jako tych, którzy przemawiają w imieniu Boga i przekazują Jego ostrzeżenia oraz karcenie. Kto lekceważy tę posługę, czyni to na własne ryzyko. Duszpasterze mają wiernie i otwarcie wykonywać swój publiczny obowiązek, korygując ludzi.

Jest tu także szczególne polecenie dla samego Tytusa: „Niech nikt tobą nie gardzi”. Oznacza to, że nie powinien dawać powodów do pogardy ani pozwalać, by lekceważono go bez upomnienia. Kto gardzi sługą Boga, w rzeczywistości nie gardzi człowiekiem, lecz Bogiem. Możliwe też, że sens jest taki: Tytus ma przekazywać te prawdy i z całą mocą zachęcać do ich przyjęcia, odpowiednio do sytuacji każdego człowieka, odważnie i wiernie napominać za grzech, a także uważnie pilnować własnego postępowania. Wtedy nikt nie będzie miał powodu, by nim gardzić.

Najlepszym sposobem, by duszpasterze uniknęli pogardy, jest trzymanie się nauki Chrystusa i naśladowanie Jego przykładu. Powinni dobrze nauczać, dobrze żyć i z mądrością oraz odwagą wypełniać swoje obowiązki. To najlepiej chroni zarówno ich dobre imię, jak i wewnętrzny pokój.

Może się tu kryć także wskazówka dla wierzących. Chociaż Tytus był młody i był jedynie wysłannikiem apostoła, nie mieli patrzeć na niego z góry. Powinni uznawać go za wiernego sługę Chrystusa, szanować go i wspierać w jego pracy. Mieli znać tych, którzy trudzą się pośród nich, przewodzą im w Panu i ich napominają, oraz darzyć ich wielkim szacunkiem i miłością ze względu na ich pracę (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:12–13). Powinni uważnie słuchać ich nauczania, szanować ich, wspierać ich w powołaniu i w miarę swoich możliwości wspomagać dzieło Boże oraz zbawienie ludzi.