Księga Rut 4:9 – znaczenie i zastosowanie

Boaz widzi teraz wyraźną drogę, dlatego nie zwleka ze spełnieniem obietnicy złożonej Rut. Przy bramie miasta, wobec starszych i całego ludu, publicznie ogłasza zawarcie małżeństwa z Rut Moabitką, a wraz z nim nabycie całej posiadłości należącej do rodziny Elimelecha. Gdyby nie był zamożnym człowiekiem (Księga Rut 2:1), nie mógłby dokonać tego wykupu ani w ten sposób pomóc rodzinie swojego krewnego. Wielki majątek ma wartość tylko wtedy, gdy człowiek wykorzystuje go, by czynić dobro za swojego życia, szczególnie dla domowników.

W tym małżeństwie wyróżniają się dwie sprawy. Po pierwsze, zostało zawarte, a przynajmniej publicznie ogłoszone, wobec wielu świadków (Księga Rut 4:9; Księga Rut 4:10). Boaz mówi w istocie: „Jesteście świadkami, że nabyłem tę ziemię. Jeśli ktoś ma do niej prawo albo oddano mu w zastaw jej część, niech przyjdzie do mnie, a otrzyma zapłatę odpowiednią do jej wartości”. Wartość tę obliczano na podstawie liczby lat pozostałych do roku jubileuszowego (Księga Kapłańska 25:15), kiedy ziemia miała zgodnie z prawem wrócić do rodziny Elimelecha. Im bardziej publicznie odbywa się sprzedaż ziemi, tym trudniej dopuścić się oszustwa.

Boaz mówi też: „Jesteście świadkami, że biorę wdowę za żonę”. Nie otrzymał wraz z nią żadnej posiadłości, a wszelkie związane z nią prawa były obciążone długiem, więc musiał zapłacić za nie tyle, ile były warte. W tym sensie mógł szczerze powiedzieć, że ją nabył, a jednak, ponieważ była dzielną kobietą, uważał, że zyskał bardzo wiele. Dom i majątek otrzymuje się po rodzicach, lecz mądra żona jest cenniejsza i stanowi szczególny dar od Pana. Poślubiając Rut, Boaz chciał zachować pamięć o zmarłym. Nie chciał, by imię Machlona, który nie pozostawił syna, który mógłby je przekazać dalej, zniknęło z jego miasta i przestało być wymieniane w publicznych rejestrach.

Z czasem właśnie ta historia, zachowana dzięki małżeństwu i narodzonemu z niego dziecku, utrwaliła imię Machlona daleko bardziej, niż Boaz mógł sobie wyobrażać. Zauważmy też, że ponieważ Boaz uczcił zmarłych i zatroszczył się o żyjących, Bóg uczcił jego, włączając go do rodu Mesjasza, co wyniosło jego rodzinę ponad wszystkie rody Izraela. Drugi krewny, który tak obawiał się, że małżeństwo z wdową zaszkodzi jego majątkowi, został zapamiętany z hańbą i popadł w zapomnienie wraz ze swoim imieniem, rodziną i dziedzictwem. Troska o zmarłych oraz życzliwość wobec ubogich wdów i przybyszów, którzy nie mogą się odwdzięczyć (Ewangelia Łukasza 14:14), są cenne w oczach Boga i z pewnością zostaną przez Niego nagrodzone.

Pan Jezus jest naszym Goelem, naszym Odkupicielem i Odkupicielem na zawsze. Podobnie jak Boaz, ze współczuciem spojrzał na smutne położenie upadłych ludzi. Za wielką cenę odzyskał dla nas niebiańskie dziedzictwo, obciążone długiem i utracone wobec Bożej sprawiedliwości z powodu grzechu, a sami nigdy nie zdołalibyśmy odzyskać tego dziedzictwa. Nabył też dla siebie szczególny lud i zechciał związać się z nim, choć byliśmy obcymi i przybyszami, jak Rut, ubogimi i wzgardzonymi. Nie chciał, by imię tego umarłego i pogrzebanego ludu zniknęło na zawsze. Był gotów podjąć ryzyko, że pozornie utraci własne dziedzictwo. Choć był bogaty, ze względu na nas stał się ubogi. Jego Ojciec wielce Go jednak nagrodził: ponieważ się uniżył, został wywyższony i otrzymał imię ponad wszelkie imię. Uznajmy nasz dług wobec Niego, upewnijmy się, że łączy nas z Nim przymierze, i poświęćmy życie Jego czci.

Ogłaszając publicznie małżeństwo i nabycie ziemi, Boaz nie tylko zabezpieczył swoje prawo przed późniejszymi roszczeniami, jak przez dokonanie prawnego wpisu i podanie go do publicznej wiadomości, lecz także uczcił Rut. Pokazał, że się jej nie wstydzi ani nie wstydzi się jej ubogiego pochodzenia, a zarazem przestrzegł przed zawieraniem małżeństw w tajemnicy. Tylko zło nienawidzi światła i nie chce wyjść na jaw. Boaz wezwał świadków, ponieważ był gotów wziąć odpowiedzialność za to, co zrobił, i nigdy się tego nie wyprzeć. Uszanował nie tylko starszych, lecz także tłum zgromadzony przy bramie. Wszystkich poproszono, by byli świadkami, a wszyscy odpowiedzieli: „Jesteśmy świadkami” (Księga Rut 4:9).

Po drugie, temu wydarzeniu towarzyszyło wiele modlitw. Starsi i cały lud, oprócz tego, że zaświadczyli o zawarciu małżeństwa, życzyli parze szczęścia i ją błogosławili (Księga Rut 4:11; Księga Rut 4:12). Wygląda na to, że Rut została w tym momencie przywołana, bo mówią o niej w czasie teraźniejszym: „ta młoda kobieta” (Księga Rut 4:12). Skoro Boaz wziął ją za żonę, uznali, że już wchodzi do jego domu. Modlitwy za tę parę były serdeczne i szczere.

Najpewniej modlitwę poprowadził najstarszy ze starszych, a pozostali wraz z ludem przyłączyli się do niego. Dlatego mówi się, że modlitwa należała do nich wszystkich: podczas wspólnej modlitwy, nawet jeśli wypowiada ją tylko jedna osoba, wszyscy powinni łączyć się w niej sercem. Małżeństwom powinno towarzyszyć błogosławieństwo i modlitwa, bo każdy dar i każda sytuacja życiowa znaczą dla nas tylko tyle, ile nada im Bóg. Właściwe i życzliwe jest życzyć szczęścia osobom wstępującym w związek małżeński, a to, czego naprawdę im życzymy, powinniśmy prosić dla nich u Boga, źródła wszelkiego dobra. Duszpasterz, który oddaje się Słowu i modlitwie, jest najlepiej przygotowany, by zarówno służyć radą, jak i błogosławić wstępujących w ten związek.

Powinniśmy również życzyć sobie nawzajem dobra i modlić się o nie, z dala od zazdrości i urazy. Za Rut modlili się: „Niech Pan uczyni kobietę, która wchodzi do twojego domu, podobną do Racheli i Lei”, czyli: „Niech Bóg uczyni ją dobrą żoną i płodną matką”. Rut już była dzielną kobietą, a jednak nadal potrzebowała modlitw przyjaciół, by dzięki łasce Bożej stać się błogosławieństwem dla rodziny, do której dołączyła. Prosili, by była podobna do Racheli i Lei, a nie do Sary i Rebeki, ponieważ Sara miała tylko jednego syna, a z synów Rebeki tylko jeden pozostał w przymierzu, podczas gdy drugi, Ezaw, został odrzucony. Natomiast Rachela i Lea przyczyniły się do rozwoju domu Izraela, a wszystkie ich dzieci należały do wspólnoty ludu Bożego i miały licznych potomków.

Modlili się też za Boaza, by nadal postępował godnie w mieście, którego był już chlubą, i zyskiwał jeszcze większą sławę. Chcieli, by żona była błogosławieństwem w domu, a mąż błogosławieństwem w publicznym życiu miasta, by każde z nich na swoim miejscu było mądre, dobre i odnosiło powodzenie. Drogą do uznania jest godne postępowanie. Wielka sława powinna wynikać z wielkich zasług.

Nie wystarczy po prostu unikać zła ani być nieszkodliwym i nie sprawiać kłopotów. Powinniśmy też żyć godnie, być użyteczni i pomagać ludziom wokół nas. Ci, którzy chcą zasłużyć na prawdziwy szacunek, powinni na swoim miejscu świecić jak światła.

Modlili się także za rodzinę Boaza: „Niech twój dom będzie jak dom Peresa”, czyli: „Niech twoja rodzina będzie bardzo liczna i nieustannie się rozrasta”. Mieszkańcy Betlejem wywodzili się z rodu Peresa i wiedzieli, jak wielka stała się ta rodzina. Kiedy podzielono plemiona, ten wnuk Jakuba dostąpił szczególnego zaszczytu, który spotkał tylko jeszcze Manassesa i Efraima: jego potomków liczono jako dwa osobne rody, Chesrona i Hamula (Księga Liczb 26:21). Modlili się więc, by rodzina Boaza, będąca jedną gałęzią tego rodu, z czasem stała się równie liczna i znacząca jak cały ród w tamtych czasach.