Księga Rut 4:13 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Rut występuje jako żona. Boaz wziął ją do swego domu, dopełniając zwyczajowych formalności, i została jego żoną (Księga Rut 4:13). Zapewne całe miasto przyłączyło się do gratulacji dla tej szlachetnej kobiety, która zyskała uznanie dzięki swemu dobremu charakterowi. Orpa, która odeszła od Noemi, wróciła do swojego ludu i swoich bogów, prawdopodobnie nigdy nie zaznała takiego dostatku jak Rut. Każdy, kto porzuca wszystko dla Chrystusa, otrzyma od Niego o wiele więcej: stokrotną nagrodę nawet w tym życiu.

Możliwe, że Orpa później żałowała, że również nie poszła z Noemi. Jednak podobnie jak drugi krewny sama stanęła sobie na drodze. Boaz modlił się, aby ta wierna, nowo nawrócona kobieta otrzymała pełną nagrodę od Boga Izraela, pod którego opiekę się udała. Teraz sam stał się narzędziem tej dobroci i odpowiedzią na własną modlitwę. Przyczynił się też do spełnienia własnych słów: Rut miała teraz do dyspozycji sługi, z którymi wcześniej pracowała, i pola, na których zbierała kłosy. W ten sposób Bóg czasem podnosi ubogich z prochu i sadza ich pośród książąt (Księga Psalmów 113:7–8).

Tutaj Rut występuje jako matka. Pan dał jej zdolność poczęcia, bo owoc łona jest Jego darem (Księga Psalmów 127:3). To On ma w tej sprawie ostatnie słowo. Niekiedy sprawia, że kobieta, która przez długi czas nie mogła mieć dzieci, staje się radosną matką (Księga Psalmów 113:9; Księga Izajasza 54:1).

Tutaj Rut nadal jest synową Noemi i pozostaje dla niej tą samą osobą, co wcześniej. Noemi wcale nie została zapomniana, lecz w pełni dzieliła nowe radości. Dobre kobiety obecne przy narodzinach złożyły gratulacje Noemi bardziej niż Boazowi czy Rut, bo to ona doprowadziła do ich małżeństwa, a dzięki temu ród jej męża zyskiwał potomstwo. Nawet w zwykłej, uprzejmej rozmowie Izraelitów wyrażała się głęboka pobożność. Narodzinom dziecka towarzyszyła modlitwa do Boga. Szkoda, gdy chrześcijanie porzucają taki pobożny język albo używają go jedynie z przyzwyczajenia.

Powiedziały: „Błogosławiony niech będzie Pan, który dał ci tego wnuka” (Księga Rut 4:14–15). Po pierwsze, miały na myśli to, że zachowa on imię jej rodziny. Życzyły mu też, by cieszył się dobrą sławą, podobnie jak jego ojciec. Po drugie, miały nadzieję, że będzie wobec niej troskliwy i życzliwy, tak jak jego matka. Jeśli będzie do niej podobny, stanie się pociechą dla swojej sędziwej babci, przywróci jej radość życia, a w razie potrzeby wesprze ją na starość. Dla osób starszych wielką pociechą jest widzieć, jak dorastają ich potomkowie, którzy dzięki Bożemu błogosławieństwu mogą pomagać i wspierać ich, gdy ubywa im sił, a życie przynosi coraz mniej radości.

Zauważmy, że kobiety powiedziały, iż Rut kochała Noemi i była dla niej lepsza niż siedmiu synów. Opatrzność Boża czasem wynagradza utratę bliskich, od których spodziewaliśmy się największego pocieszenia, pomocą ze strony tych, od których najmniej jej oczekiwaliśmy. Miłość może być silniejsza niż więzy krwi, a przyjaciel bywa bliższy niż brat. Tak więc synowa okazała się lepsza niż rodzony syn. Mądrość i łaska potrafią zdziałać wielkie rzeczy.

Teraz sąsiedzi nadają dziecku imię (Księga Rut 4:17). Dobre kobiety chciały, by nazwano go Obed, co znaczy „sługa”. Być może wiązało się to z niskim stanem i ubóstwem jego matki, a być może wyrażało nadzieję, że pewnego dnia będzie bardzo pożyteczny i dobrze przysłuży się swojej babci. Służba Bogu, przyjaciołom i ludziom swojego pokolenia nie przynosi wstydu nawet osobom szlachetnie urodzonym. Dewizą książąt Walii są słowa: „Służę”.

Babcia opiekowała się dzieckiem po tym, jak matka odstawiła je od piersi (Księga Rut 4:16). Noemi przytuliła je do siebie na znak czułej miłości i troski. Babcie często kochają najmocniej.

Rut zostaje też włączona do rodu Dawida i Chrystusa, co było dla niej największym zaszczytem. Rodowód biegnie tu od Peresa przez Boaza i Obeda aż do Dawida, wskazując drogę ku Mesjaszowi. Dlatego nie jest to niekończący się spis przodków.