List do Rzymian 7:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje rozdarcie, które wielu ludziom jest dobrze znane. Paweł pisze: „Nie robię bowiem dobra, którego chcę, ale robię to zło, którego nie chcę.” Nie udaje kogoś, kto bez wysiłku wybiera dobro. Mówi o pragnieniu, które jest szczere, a mimo to nie przechodzi w czyn, i robi to w pierwszej osobie, bez dystansu. W tym jest bolesna prawda o walce, której z zewnątrz zwykle nie widać. Warto zauważyć, że w tym samym fragmencie Paweł pisze o wewnętrznym człowieku, który ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym (List do Rzymian 7:22). Pragnienie dobra nie jest więc w jego opisie czymś wymyślonym czy fałszywym. Pozostaje w sercu jako prawdziwe, nawet wtedy, gdy ręce nie nadążają za wolą. Dla kogoś, kto czuje, że jego dobre chęci rozmijają się z czynami, to ważne rozróżnienie. Tekst nie mówi jednak, że takie rozdarcie zawsze wynika z czyjejś winy ani że rozstrzyga się w jednej chwili. Paweł nie ukrywa niemocy i nie zrzuca jej na Prawo, lecz nazywa ją po imieniu. W tym spokojnym nazwaniu jest coś, co może być początkiem uczciwości wobec siebie i wobec Boga, bo bolesnej walki nie trzeba udawać, żeby ją zrozumieć.

„Nie robię bowiem dobra, którego chcę, ale robię to zło, którego nie chcę” — w Liście do Rzymian 7:19 Paweł nazywa bolesny rozdźwięk między rozpoznaniem dobra a zdolnością do jego czynienia. Nie opisuje obojętności wobec zła: przeciwnie, człowiek chce dobra i odrzuca to, co złe. Problem polega na tym, że sama słuszna intencja nie wystarcza, by pokonać grzech. Najbliższy kontekst dopowiada, jak rozumieć tę walkę. Paweł uznaje Prawo za dobre, a zarazem mówi o grzechu, który „mieszka” w człowieku i utrudnia czynienie dobra. Nie wynika z tego, że człowiek nie ponosi odpowiedzialności ani że zło staje się nieważne. To raczej uczciwe rozpoznanie, że wola i moralna wiedza nie dają same z siebie wolności od grzechu. Chrześcijanie różnie odczytują, czy Paweł opisuje tu własne doświadczenie, czy szerszą kondycję człowieka wobec grzechu i Prawa. W obu odczytaniach werset podważa przekonanie, że wystarczy mocniej postanowić. Nazywa konflikt, lecz nie przedstawia go jako ostatecznego słowa o ludzkim życiu.

Ten werset opisuje rozdarcie, które zna każdy, kto próbował żyć uczciwie. Paweł pisze wprost: „Nie robię bowiem dobra, którego chcę, ale robię to zło, którego nie chcę” (List do Rzymian 7:19). Pragnienie i czyn nie idą w parze. W codzienności wygląda to zwyczajnie. Ktoś rano postanawia spokojnie porozmawiać z partnerem, a wieczorem znów odpowiada ostro. Inna osoba chce oszczędzać, a mimo to kupuje rzeczy, których nie potrzebuje. Cel jest jasny, ale ręka i język idą własną drogą. Ten fragment nie jest usprawiedliwieniem złych uczynków. Paweł przyznaje, że Prawo jest dobre, a wewnętrzny człowiek ma w nim upodobanie. Równocześnie dostrzega w swoich członkach inne prawo, które toczy z nim walkę (List do Rzymian 7:22-23). Werset pokazuje, że rozdźwięk dotyczy całego człowieka, także jego ciała, a nie tylko intencji. Chrześcijanie różnie rozumieją, kim jest „ja” w tym opisie, i warto szanować te różnice. Na poziomie tekstu najważniejsze pozostaje jednak uczciwe nazwanie przepaści między chceniem a czynem. Właśnie wtedy słowo o dobru przestaje być ozdobą i staje się wyznaniem, które łatwiej udźwignąć.

W Liście do Rzymian 7:19 Paweł nazywa bolesny rozdźwięk: pragnie dobra, a jednak czyni to, czego nie chce. Nie opisuje obojętności wobec zła. W sąsiednich wersetach mówi, że uznaje Prawo za dobre i że wewnętrzny człowiek ma upodobanie w Bożym Prawie. To pragnienie dobra jest ważne, choć samo nie wystarcza, by pokonać grzech. Obrazem tej walki może być człowiek, który widzi właściwą drogę, lecz nie potrafi utrzymać na niej kroku. Paweł nie przedstawia grzechu jako czegoś błahego ani nie sprowadza winy do pomyłki. Mówi o grzechu mieszkającym w człowieku i o niewoli, a zarazem odróżnia go od pragnienia, które uznaje dobro. Nie jest to łatwe rozgrzeszenie, lecz uczciwe nazwanie ograniczenia. Ten werset nie pozwala utożsamić całego człowieka z jego najgorszym czynem. Ujawnia jednak, jak głęboko potrzebuje on wybawienia, którego sama dobra wola nie może zapewnić. W szczerości tej wyznanej walki pozostaje więc miejsce dla nadziei: zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że jest trudne do odparcia.