List do Rzymian 11:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zwraca się tu wprost do pogan, czyli ludzi spoza narodu Izraela: „Do was zaś, pogan, mówię: będąc apostołem pogan, przez cały czas chlubię się swoją posługą”. W tych słowach słychać wyraźną radość z powierzonego zadania i wdzięczność za nie. W kontekście wersetów poprzedzających widać jednak, że ta radość nie zamyka się w sobie. W Liście do Rzymian 11:11 i 11:14 Paweł mówi, że zbawienie przypadło poganom, by pobudzić do współzawodnictwa jego rodaków i doprowadzić do zbawienia przynajmniej niektórych z nich. Jego służba jest więc drogą do pogan, a zarazem wyrazem tęsknoty za ludźmi, którzy są mu bliscy z krwi. Radość z tego, co już powierzone, łączy się z nadzieją na to, co dopiero może się wydarzyć. Warto zauważyć, że Paweł mówi o swoim posłannictwie spokojnie, bez tłumaczenia się i bez wstydu. Ta prostota pokazuje, że powołanie może być przeżywane z pokorą i wdzięcznością, nawet gdy prowadzi w miejsca, których sam by nie wybrał, i do ludzi, z którymi łączy go dopiero Boża łaska.

Paweł zwraca się wprost do pogan i wyjaśnia, że jego apostolstwo wśród nich nie jest powodem do wynoszenia się ponad Izrael. „Chlubię się swoją posługą” oznacza tu radość z powierzonego zadania, nie przypisywanie sobie zasług. W sąsiednich wersetach Paweł mówi, że zbawienie dotarło do pogan przez przestępstwo części Izraela, a zarazem wyraża nadzieję, że jego posługa pobudzi niektórych rodaków do wiary. Kluczowe jest więc rozróżnienie między dumą z własnej wyższości a dumą z misji, której celem jest dobro innych. Paweł cieszy się z powołania, ale jego praca pozostaje związana z losem Izraela. Nie przedstawia pogan jako nowego narodu, który może zapomnieć o korzeniu; obraz wszczepionych gałęzi w dalszym fragmencie podkreśla ich zależność. Werset pokazuje zatem apostolstwo jako służbę obejmującą więcej niż jedną wspólnotę. Paweł nie ukrywa gorliwości, lecz kieruje ją ku pojednaniu i zbawieniu. Jego chluba nie zatrzymuje uwagi na osobistym sukcesie: wskazuje na Boże działanie, które może stać się błogosławieństwem także dla tych, do których posłaniec sam nie należy.

W Liście do Rzymian 11:13 Paweł zwraca się wprost do pogan, czyli do ludzi spoza narodu Izraela. Mówi, że jest ich apostołem, i otwarcie przyznaje, że chlubi się tą posługą. Sens tego wyznania widać w następnych słowach, w Liście do Rzymian 11:14, gdzie apostoł wyjaśnia, że pragnie pobudzić do współzawodnictwa swoich rodaków i przynajmniej niektórych z nich doprowadzić do zbawienia. Posługa ma więc konkretny kierunek i konkretnych adresatów. Paweł nie ukrywa swojej roli, ale też nie zatrzymuje się na niej. Nazywa to, co robi, i wiąże z większym planem, który obejmuje cały lud wybrany przed wiekami. Ten sposób myślenia przydaje się w zwykłym życiu. Wiele zajęć jest mało widocznych i nie przynosi oklasków. Kiedy jednak człowiek wie, komu i po co służy, łatwiej mu wytrwać w tym, co zwyczajne, bo jego praca nabiera sensu poza nim samym. Chlubienie się powierzonym zadaniem nie musi oznaczać zamknięcia się w sobie. Może być wyrazem odpowiedzialności za innych. Warto też zauważyć, że ten wers mówi do pogan, którzy już weszli w Boże dzieje. Ich miejsce w planie zbawienia zostaje opisane w odniesieniu do Izraela, a nie w oderwaniu od niego.

W Liście do Rzymian 11:13 Paweł zwraca się do pogan i mówi o swojej posłudze wśród nich. Jego chluba nie brzmi jak samozadowolenie: w sąsiednim wersecie wyraża nadzieję, że jego służba pobudzi rodaków i pomoże przynajmniej niektórym z nich dojść do zbawienia. Radość z powierzonego zadania pozostaje więc związana z troską o innych. W tym rozdziale Paweł nie ogłasza, że Bóg odrzucił Izrael. Przeciwnie, przypomina własne pochodzenie i podkreśla, że zbawienie pogan nie przekreśla Bożej wierności wobec Jego ludu. Posługa skierowana do jednych może stać się świadectwem także dla drugich. To ważne światło dla wspólnot chrześcijańskich: wiara nie daje powodu do wyższości nad tymi, którzy należą do innego narodu czy tradycji. Obraz oliwki, rozwinięty dalej w rozdziale, przypomina, że wszczepione gałęzie czerpią z korzenia, którego same nie stworzyły. Posługa Pawła ma zatem cel większy niż jego własne dokonania. Jej chluba jest służebna: wskazuje na Boga, który może poszerzać dostęp do zbawienia, nie unieważniając wcześniejszych obietnic.