Apokalipsa 9:13 – znaczenie i zastosowanie

Warto zwrócić uwagę najpierw na wprowadzenie do tej wizji, a potem na samą wizję.

Wprowadzenie jest takie: głos rozległ się od rogów złotego ołtarza (Apokalipsa św. Jana 9:13–14). Pokazuje to po pierwsze, że Bóg powstrzymuje moc wrogów Kościoła, dopóki nie wyda rozkazu, by ją uwolnić. Po drugie, gdy narody stają w obliczu sądu, uwalnia narzędzia swojego gniewu, które dotąd były powstrzymywane (Apokalipsa św. Jana 9:14). Po trzecie, narzędzia, których Bóg używa, by karać jakiś lud, mogą znajdować się daleko od niego, tak że nie widać żadnego bliskiego zagrożenia. Ci czterej posłańcy Bożego sądu byli związani nad wielką rzeką Eufratem, daleko od narodów Europy. Wydaje się, że wskazuje to na wzrost potęgi tureckiej i że właśnie o tym opowiada ta wizja.

Sama wizja przedstawia uwolnienie czterech aniołów związanych nad wielką rzeką Eufratem (Apokalipsa św. Jana 9:15–16). Po pierwsze, czas ich działań wojennych i zniszczenia został ograniczony do godziny, dnia, miesiąca i roku. Znaczenie proroczych określeń czasu trudno nam zrozumieć, ale główny sens jest jasny: czas został wyznaczony od początku do końca, podobnie jak rozmiar zniszczeń, które miały objąć jedną trzecią mieszkańców ziemi. Bóg posłuży się ludzkim gniewem, by przynieść sobie chwałę, a resztę tego gniewu powstrzyma.

Po drugie, zgromadzono armię, która miała wykonać to wielkie zadanie. Liczyła dwieście milionów jeźdźców. Nie podano liczby żołnierzy piechoty. Ogólnie oznacza to, że armie imperium muzułmańskiego miały być bardzo liczne, co potwierdza historia.

Po trzecie, w Apokalipsie św. Jana 9:17 opisano przerażający wygląd jeźdźców i ich oręż. Konie były groźne jak lwy i gotowe ruszyć do walki, a jeźdźcy nosili lśniące, kosztowne zbroje, które świadczyły o odwadze, zapale i determinacji. Po czwarte, armie te sprowadziły straszliwe spustoszenie na imperium rzymskie, które stało się już antychrześcijańskie. Zginęła jedna trzecia ludzi. Wojska posunęły się tak daleko, jak pozwalało im otrzymane zadanie, i ani kroku dalej.

Po piąte, opisano broń, za pomocą której dokonali tak wielkiej rzezi: ogień, dym i siarkę wydobywające się z pysków koni oraz żądła w ich ogonach. Mede uważał, że może to wskazywać na działa, te okrutne narzędzia siejące tak wielkie zniszczenie. Zwraca uwagę, że Turcy po raz pierwszy użyli ich podczas oblężenia Konstantynopola. Ponieważ były nowe i nieznane, budziły wielki strach i wyrządziły ogromne szkody. Wizja ta zdaje się jednak nawiązywać także do wcześniejszej, w której antychryst miał własną armię o duchowym charakterze, podobną do skorpionów zatruwających umysły ludzi fałszywą nauką i bałwochwalstwem. Podobnie Turcy, którzy powstali, by ukarać antychrześcijańskie odstępstwo, mieli swoje skorpiony i żądła, by ranić i zabijać ciała tych, którzy zamordowali tak wiele dusz.

Po szóste, zwróćmy uwagę na upór antychrześcijańskiego świata w obliczu tych straszliwych sądów (Apokalipsa św. Jana 9:20). Ci, którzy nie zginęli, nie okazali skruchy. Trwali w grzechach, za które Bóg tak surowo ich karał. Po pierwsze, w bałwochwalstwie: nie chcieli porzucić swoich wizerunków, choć nie mogły im w niczym pomóc ani widzieć, słyszeć czy chodzić. Po drugie, w mordach (Apokalipsa św. Jana 9:21), zwłaszcza w przelewie krwi świętych i sług Chrystusa. Papizm to krwawa religia i zdaje się, że chce takim pozostać. Po trzecie, w czarach, zaklęciach, praktykach magicznych, obrzędach egzorcyzmów i podobnych działaniach. Po czwarte, w grzechach seksualnych: dopuszczają duchową i cielesną nieczystość, a także zachęcają do niej siebie nawzajem i innych. Po piąte, w kradzieży, ponieważ zdobyli wielkie bogactwa nieuczciwymi sposobami, krzywdząc i zubożając rodziny, miasta, książąt i narody. Są to jawne grzechy antychrysta i jego sług. Choć Bóg okazał przeciw nim swój gniew z nieba, nadal uparcie trwają w złu, zatwardziali i niechętni do skruchy. To zatwardziałość sama w sobie jest częścią ich sądu, bo czeka ich zagłada.

Z tej szóstej trąby płynie kilka nauk. Bóg może uczynić jednego wroga Kościoła rózgą i plagą dla drugiego. Pan Zastępów ma pod swoją władzą ogromne armie, gotowe służyć Jego zamysłom. Nawet najgroźniejsze potęgi mają wyznaczone granice, których nie mogą przekroczyć. Gdy Bóg zsyła sądy na ziemię, oczekuje, że ludzie odwrócą się od grzechu i nauczą się sprawiedliwości. Uporczywe trwanie w złu mimo Bożych sądów jest grzechem, który prowadzi grzeszników do zguby, bo gdy Bóg sądzi, także zwycięża.