Apokalipsa 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Gdy rozlega się ta trąba, warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, Jan widzi gwiazdę spadającą z nieba na ziemię. Niektórzy uważają, że gwiazda ta oznacza ważnego biskupa w Kościele chrześcijańskim, „anioła” Kościoła, ponieważ w takim języku duszpasterzy nazywa się gwiazdami, a Kościół — niebem. Inni sądzą, że chodzi o Bonifacego III, biskupa Rzymu, który z pomocą cesarza Fokasa, uzurpatora i tyrana w sprawach świeckich, przyjął tytuł biskupa powszechnego. Fokas pozwolił Bonifacemu postępować w Kościele tak samo, jak on sam postępował w państwie, w nagrodę za pochwały, którymi Bonifacy go obsypywał.

Upadłej gwieździe zostaje dany klucz do studni otchłani. Gdy przestaje być sługą Chrystusa, staje się antychrystem, to znaczy kimś, kto występuje przeciw Chrystusowi i służy zamiast Niego szatanowi. Za przyzwoleniem Chrystusa, który odebrał mu klucze w Kościele, staje się strażnikiem więzienia diabła i otwiera drogę mocom piekielnym, by wystąpiły przeciw Kościołom Chrystusa.

Kiedy otchłań zostaje otwarta, unosi się z niej gęsty dym, który zaciemnia słońce i powietrze. Diabły są mocami ciemności, a piekło jest miejscem ciemności. Szatan działa, zaślepiając ludzi, gasząc światło i wiedzę oraz szerząc niewiedzę i błąd. Najpierw zwodzi ludzi, a potem ich niszczy. Biedne dusze idą za nim po omacku, bo gdyby widziały, jak jest naprawdę, bałyby się za nim podążać.

Z ciemnego dymu wychodzi rój szarańczy, podobnej do jednej z plag egipskich. To słudzy diabła pod wodzą antychrysta — całe zastępy antychrześcijańskich zakonów szerzących zabobon, bałwochwalstwo, błąd i okrucieństwo. Za sprawiedliwym przyzwoleniem Boga wolno im krzywdzić tych, którzy nie mają na czołach Bożego znaku.

Szkody, które wyrządzają, nie są cielesne, lecz duchowe. Nie zabijają wszystkich ludzi w wojnie ogniem i mieczem, nie dotykają też drzew ani trawy. Ludzie, których krzywdzą, nie giną od razu. Zamiast tego rozsiewają w duszy ukrytą truciznę, odbierając najpierw czystość, a potem pokój. Taką trucizną jest herezja. Działa powoli i po cichu, lecz w końcu staje się gorzka.

Nie mogą skrzywdzić nawet tych, którzy mają na czołach Bożą pieczęć. Boża łaska wybrania, Jego skuteczna łaska, która naprawdę działa w Jego ludziach, uchroni ich przed całkowitym i ostatecznym odstępstwem. Władza dana tym sługom piekła jest też ograniczona w czasie: trwa pięć miesięcy, przez wyznaczony i krótki okres, choć nikt nie potrafi powiedzieć dokładnie, jak krótki. Okresy głoszenia Ewangelii mają swoje granice, podobnie jak okresy zwodzenia.

Choć ten czas jest krótki, będzie bardzo bolesny. Ci, którzy odczują tę truciznę w sumieniu, będą tak udręczeni, że zapragną śmierci, jak czytamy w Objawieniu Jana 9:6. Zranionego ducha któż zdoła znieść? Szarańcza jest też przedstawiona jako potworna i ogromna, podobna do koni bojowych przygotowanych do wojny. Stworzenia te udają, że mają wielką władzę, i sprawiają wrażenie pewnych zwycięstwa, nosząc na głowach jakby złote korony, choć ich władza jest fałszywa.

Wyglądają też na mądre i przenikliwe, mają ludzkie twarze, choć ducha — diabelskiego. Sprawiają wrażenie pięknych i pociągających, a używają tego, by usidlać i kalać umysły. Mają włosy jak u kobiet, a ich sposób oddawania czci jest wystawny i pełen ozdób. Jednak choć wydają się łagodne jak kobiety, mają lwie zęby i są naprawdę okrutne. Wspierają je i osłaniają ziemskie potęgi, niczym żelazne pancerze.

Robią wielki hałas w świecie, przemieszczając się z kraju do kraju przy odgłosie rydwanów i koni. Początkowo schlebiają ludziom miłym wyglądem, lecz w ich ogonach kryje się żądło. Kielich ich fałszywego kultu początkowo wydaje się słodki, ale w końcu kąsa jak wąż i żądli jak żmija.

Opisany zostaje również ich król i dowódca. Nazywa się go aniołem, ponieważ z natury był niegdyś jednym z aniołów nieba. Jest aniołem otchłani — wciąż aniołem, lecz upadłym, strąconym do otchłani, z której nie ma powrotu. W tych mrocznych krainach działa jak książę i władca, mając pod sobą moce ciemności. Jego prawdziwe imię brzmi Abaddon, czyli Apollyon; oba imiona znaczą „niszczyciel”.

Na tym polega jego działanie i cel. Nieustannie dąży do zniszczenia i osiąga swój zamiar. Czerpie z tego straszną przyjemność, a swoich sług i zastępy wysyła, by niszczyły dusze ludzi. Tu kończy się jedno „biada”, a zaczyna następne.