Apokalipsa 8:7 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw warto zauważyć, że gdy pierwszy anioł zatrąbił, nastąpiły bardzo ponure wydarzenia: spadł grad i ogień zmieszane z krwią, a potem rozpętała się straszliwa nawałnica (Apokalipsa św. Jana 8:7). Nie ma zgody co do tego, czy jest to obraz burzy wywołanej przez fałszywe nauczanie w Kościele, zwłaszcza że w tamtym czasie szerzył się arianizm, czy też burzy wojennej, która spadła na państwo. Mede rozumiał tę wizję jako najazd Gotów na imperium w 395 roku, w roku śmierci Teodozjusza, gdy ludy północy pod wodzą Alaryka, króla Gotów, wtargnęły do zachodniej części imperium.

Niezależnie od przyjętej interpretacji warto zwrócić uwagę na kilka głównych kwestii. Po pierwsze, była to straszliwa nawałnica: ogień, grad i krew tworzyły niezwykłą, przerażającą mieszaninę. Po drugie, jej zasięg był ograniczony, bo spadła na jedną trzecią drzew i trawy, paląc je i niszcząc. Niektórzy uważają, że oznacza to jedną trzecią duchownych i jedną trzecią świeckich, czyli sług Kościoła i zwykłych ludzi. Inni, odnosząc tę wizję do państwa, widzą w tym jedną trzecią możnych i jedną trzecią zwykłego ludu, albo w samym imperium rzymskim, które stanowiło wówczas jedną trzecią znanego świata, albo w jednej trzeciej tego imperium. Nawet najdotkliwsze nieszczęścia mają granice wyznaczone przez wielkiego Boga.

Gdy zatrąbił drugi anioł, po alarmie nastąpiła kolejna straszliwa scena: wielka góra płonąca ogniem została wrzucona do morza, a jedna trzecia morza zamieniła się w krew (Apokalipsa św. Jana 8:8). Niektórzy rozumieją tę górę jako przywódców heretyków. Inni, jak Mede, widzą w niej miasto Rzym, które w ciągu 137 lat zostało pięć razy złupione przez Gotów i Wandalów, począwszy od najazdu Alaryka w 410 roku. Towarzyszyły temu wielkie rzezie i okrucieństwo. W tych nieszczęściach zginęła jedna trzecia ludzi, nazwanych tutaj morzem lub zbiorowiskiem wód.

Także w tym przypadku zasięg był ograniczony: sąd dosięgnął tylko jednej trzeciej. Nawet podczas sądu Bóg pamięta o miłosierdziu. Cios ten dotknął szczególnie mocno nadmorskie miasta i kraje handlowe imperium rzymskiego. Pokazuje to, że Bóg może uderzyć w to, co ludzie odczuwają najdotkliwiej, a zarazem powstrzymać pełną moc swego gniewu.

Potem zatrąbił trzeci anioł i powtórzył się ten sam schemat: z nieba spadła wielka gwiazda, a jej upadek przyniósł zniszczenie (Apokalipsa św. Jana 8:10). Niektórzy uważają, że chodzi o gwiazdę polityczną, czyli sławnego władcę, i odnoszą ten obraz do Augustulusa, który w 480 roku został zmuszony do oddania władzy nad imperium Odoakerowi. Inni widzą tu gwiazdę kościelną, ważną postać w Kościele, porównaną do płonącej pochodni, i odnoszą ten obraz do Pelagiusza, który stał się spadającą gwiazdą i głęboko skaził Kościoły Chrystusa.

Zwróćmy uwagę, gdzie spadła ta gwiazda: na jedną trzecią rzek i źródeł wód. Zauważmy też, co uczyniła: zamieniła źródła i strumienie w piołun, nadając wodzie gorzki, trujący smak. Może to oznaczać, że prawa, będące źródłem wolności obywatelskiej, własności i bezpieczeństwa, zostały zatrute przez samowolną władzę. Może też chodzić o nauki Ewangelii, które są źródłem duchowego życia, pokrzepienia i siły dla duszy, a zostały tak zmieszane z niebezpiecznymi błędami, że stały się gorzkie. Ludzie znaleźli więc zgubę tam, gdzie spodziewali się pokrzepienia.

Gdy zatrąbił czwarty anioł, nadeszły kolejne nieszczęścia. Główną cechą tego sądu była ciemność, dlatego dotknął wielkich świateł na niebie: słońca, księżyca i gwiazd, które oświetlają świat. Mogą one oznaczać przewodników i przywódców Kościoła albo władców państwa, którzy górują nad ludem i powinni dawać mu światło oraz dobry przykład. Także ten sąd miał ograniczony zasięg, bo dotknął tylko jednej trzeciej tych świateł. Słońce nadal dawało światło w dzień, a księżyc i gwiazdy w nocy, ale było go tylko jedną trzecią tego, co wcześniej.

Nie próbując rozstrzygać sporów uczonych na te tematy, warto wyciągnąć kilka jasnych i pożytecznych wniosków. Kiedy Ewangelia dociera do jakiegoś ludu, a lud przyjmuje ją obojętnie i nie pozwala jej kształtować swego serca i życia, zwykle następują surowe sądy. Bóg ostrzega ludzi, zanim ześle sąd: przez swoje spisane Słowo, sługi, sumienie i znaki czasu. Jeśli więc ludzie zostają zaskoczeni, sami ponoszą za to winę. Gdy Bóg gniewa się na jakiś lud, sprawia, że to, co przynosiło pociechę, staje się gorzkie, a samo życie staje się ciężarem. Nie wylewa jednak całego swego gniewu na tym świecie, lecz wyznacza granice nawet najstraszliwszym sądom. Zepsucie nauki i kultu samo w sobie jest wielkim sądem, a często sprowadza także inne sądy.

Zanim zabrzmiały trzy pozostałe trąby, światu udzielono uroczystego ostrzeżenia o tym, jak straszliwe będą nadchodzące nieszczęścia i jak nędzne staną się czasy oraz miejsca, które one dosięgną (Apokalipsa św. Jana 8:13). Posłańcem był anioł lecący środkiem nieba, jak ktoś, kto się spieszy i ma pilną misję. Jego przesłanie zapowiadało nieszczęście i cierpienie większe niż wszystko, czego świat dotąd doświadczył. Trzykrotne „biada” może wskazywać, jak wiele cięższe będą nadchodzące sądy od wcześniejszych, albo zapowiadać, że każda z trzech pozostałych trąb przyniesie odrębną klęskę.

Jeśli łagodniejsze sądy nie poruszają ludzi, a Kościół i świat pod ich wpływem stają się tylko gorsze, powinni spodziewać się surowszych. Bóg daje się poznać przez sądy, które przeprowadza. Gdy powstaje, by ukarać świat, oczekuje, że jego mieszkańcy będą przed Nim drżeć.