Apokalipsa 8:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy scenę otwierającą, zanim zabrzmią trąby.

Otwarcie ostatniej pieczęci rozpoczyna nową serię proroczych znaków i wydarzeń. Boża opatrzność działa nieprzerwanie, a każda jej część łączy się z następną. Choć wydarzenia te różnią się charakterem i czasem, wszystkie składają się na jeden mądry i uporządkowany plan w ręku Boga.

W niebie zapanowała też głęboka cisza, trwająca około pół godziny. Może ona oznaczać pokój, bo przez ten czas nie wznosiły się do Pana Zastępów żadne skargi. Kościół na ziemi zaznał spokoju i pomyślności, więc zamilkło także niebo, gdyż wołanie uciśnionego Kościoła jest tam słyszane. Cisza ta może też wyrażać oczekiwanie. Opatrzność miała wkrótce poruszyć wielkie sprawy, dlatego Kościół w niebie i na ziemi zamilkł i czekał, by zobaczyć, co uczyni Bóg. Podobnie czytamy: „Niech wszelkie ciało zamilknie przed Panem” (w Księdze Zachariasza 2:13), a w innym miejscu: „Zatrzymajcie się i poznajcie, że Ja jestem Bogiem”.

Następnie aniołom, którzy mieli w nie zadąć, dano trąby. Aniołowie nadal służą Bożej opatrzności jako mądrzy i chętni słudzy, a Bóg, nasz Zbawiciel, powierza im zadania i daje wszystko, czego potrzebują. Gdy aniołowie Kościołów trąbią ewangelię, aniołowie nieba ogłaszają trąbami działanie opatrzności. Każdy z nich ma wyznaczone zadanie.

Wcześniej inny anioł miał złożyć kadzidło (w Apokalipsie św. Jana 8:3). Najpewniej przedstawia on Pana Jezusa, najwyższego kapłana Kościoła, ukazanego w Jego kapłańskiej roli. Ma złotą kadzielnicę i dużo kadzidła, co wskazuje na pełną wartość Jego chwalebnej osoby. Składa to kadzidło wraz z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu swojej boskiej natury. Wszyscy święci są ludem modlitwy. Żadne z Bożych dzieci nie przychodzi na świat niezdolne do modlitwy, bo Duch łaski jest także Duchem usynowienia i modlitwy, który uczy nas wołać: „Abba, Ojcze”. Jak czytamy: „Dlatego niech modli się do Ciebie każdy pobożny” (w Księdze Psalmów 32:6).

Czas zagrożenia powinien być czasem modlitwy, podobnie jak czas wielkiej nadziei. Zarówno lęk, jak i nadzieja powinny prowadzić nas do modlitwy. Gdy Kościół Boży przeżywa wielką troskę, lud Boży powinien jeszcze pełniej wylewać serce w modlitwie. Modlitwy świętych nadal potrzebują kadzidła i wstawiennictwa Chrystusa, by mogły zostać przyjęte i przynieść skutek. Chrystus zapewnił wszystko, co jest do tego potrzebne. Ma kadzidło, kadzielnicę i ołtarz. Jest dla swojego ludu wszystkim.

Modlitwy świętych wznoszą się przed Bogiem jak obłok kadzidła. Żadna modlitwa zanoszona do Boga w ten sposób nigdy nie spotkała się z odmową wysłuchania ani przyjęcia. Modlitwy przyjęte w niebie doprowadziły do wielkich zmian na ziemi. Ten sam anioł, który złożył modlitwy świętych w kadzielnicy, wziął potem ogień z ołtarza i rzucił go na ziemię. Natychmiast rozległy się niezwykłe odgłosy i nastały wstrząsy: głosy, grzmoty, błyskawice i trzęsienie ziemi. Były to odpowiedzi Boga na modlitwy świętych, znaki Jego gniewu wobec świata i dowód, że podejmie wielkie działania, by zemścić się na wrogach za siebie i swój lud. Gdy wszystko było już gotowe, aniołowie przystąpili do wykonania swojego zadania.