Apokalipsa 7:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zaszczyt i radość tych, którzy wiernie służyli Panu Jezusowi Chrystusowi i cierpieli dla Niego.

Jeden ze starszych zadaje pytanie nie po to, by samemu się czegoś dowiedzieć, lecz by pouczyć Jana. Duszpasterze mogą uczyć się od wiernych, zwłaszcza od starszych i mądrzejszych chrześcijan. Najmniejszy święty w niebie wie więcej niż największy apostoł na ziemi. Pytanie starszego składa się z dwóch części: Kim są ci ludzie ubrani w białe szaty? I skąd przyszli? Zdaje się pytać z podziwem, podobnie jak w pytaniu: „Kim jest ta, która nadchodzi z pustyni?” (Pieśń nad Pieśniami 3:6). Wierni chrześcijanie zasługują na naszą uwagę i szacunek. Powinniśmy dostrzegać ludzi prawych.

Jan odpowiada w sposób, który pokazuje, że sam nie zna odpowiedzi, i prosi starszego o pomoc: „Ty wiesz”. Kto chce się uczyć, nie powinien wstydzić się przyznać do niewiedzy ani prosić o pouczenie tych, którzy mogą go udzielić.

Następnie apostoł słyszy o tym szlachetnym zastępie męczenników, którzy stoją przed tronem Boga w białych szatach, z palmami zwycięstwa w dłoniach. Najpierw przypomina się o ich dawnym, trudnym i bolesnym położeniu. Znaleźli się w wielkim ucisku. Prześladowali ich ludzie, kusił szatan, a niekiedy zmagali się z udręką we własnych sercach. Stracili majątek, byli więzieni, a nawet ponieśli śmierć. Droga do nieba wiedzie przez wiele ucisków, ale nawet wielkie cierpienie nie może odłączyć nas od miłości Boga. Dobrze znoszony ucisk sprawia, że niebo wydaje się jeszcze bardziej upragnione i chwalebne.

Następnie dowiadujemy się, jak zostali przygotowani na zaszczyt i szczęście, którymi teraz się cieszą. „Wypłukali swoje szaty i wybielili je we krwi Baranka” (Apokalipsa św. Jana 7:14). Grzechu nie może zmyć krew samych męczenników, lecz krew Baranka, Jezusa Chrystusa. Tylko Jego krew może oczyścić duszę przed Bogiem. Inna krew plami. Tylko Jego krew czyni świętych białymi i czystymi.

Po trzecie, widzimy błogosławiony stan, do którego weszli, ponieważ byli na niego gotowi. Są szczęśliwi z powodu miejsca, w którym przebywają: stoją przed tronem Boga dniem i nocą, a On mieszka pośród nich. Są w samej obecności Boga, gdzie jest pełnia radości. Szczęście daje im także to, co robią: nieustannie służą Bogu, bez osłabienia, senności i znużenia. Niebo jest miejscem służby, ale nie cierpienia. Jest miejscem odpoczynku, ale nie bezczynności. To radosny odpoczynek, pełen uwielbienia.

Są też wolni od wszystkich trudów tego życia. Nie odczuwają już głodu ani pragnienia, bo zaspokojona zostaje każda potrzeba i ustaje każda niewygoda. Nigdy więcej nie będą palić ich promienie słońca ani żaden upał. Pan Jezus troszczy się o nich i ich prowadzi. Będzie ich pasł i poprowadzi do źródeł wód życia. Daje im wszystko, co przynosi duszy orzeźwienie i radość, tak że już nigdy nie będą głodować ani pragnąć.

Zostali też uwolnieni od wszelkiego smutku i od wszystkiego, co go wywołuje. Bóg otrze każdą łzę z ich oczu. Wcześniej zaznali smutku i wylali wiele łez, zarówno z powodu grzechu, jak i cierpienia. Sam Bóg, swoją łagodną i pełną miłości ręką, otrze te łzy, a one już nigdy nie powrócą. A jednak nie chcieliby, by tych łez zabrakło, skoro Bóg przychodzi, by je otrzeć. Jest jak czuły ojciec, który znajduje ukochane dziecko we łzach. Pociesza je, ociera łzy i przemienia smutek w radość.

Powinno to pomóc chrześcijanom zachować umiar w obecnym smutku i umocnić ich wśród wszelkich trudności. Ci, którzy sieją ze łzami, będą żąć w radości. Ci, którzy teraz wyruszają z płaczem, niosąc cenne ziarno, z pewnością powrócą z radością, przynosząc swoje snopy.