Apokalipsa 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw mowa o powstrzymaniu wiatrów. Można rozumieć je jako błędy i wypaczenia w religii, które przyniosłyby wiele kłopotów i szkód Kościołowi Bożemu. Niekiedy Duch Święty jest porównywany do wiatru, tutaj jednak cztery wiatry symbolizują duchy błędu. Przeciwstawiają się sobie nawzajem, a mimo to wyrządzają wielkie szkody Kościołowi, Bożemu ogrodowi i winnicy. Łamią gałęzie i niszczą owoce Jego uprawy. Diabeł jest nazwany władcą sfery powietrznej, a niegdyś wielki wiatr zburzył dom najstarszego syna Hioba.

Błąd jest jak wiatr, bo wstrząsa ludźmi niestałymi i miota nimi w różne strony (List do Efezjan 4:14). Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, te wiatry nazwano wiatrami ziemi, ponieważ wieją tylko w niższych sferach, blisko ziemi. Niebo zawsze pozostaje od nich wolne i czyste. Po drugie, powstrzymuje je posługa aniołów stojących na czterech krańcach ziemi. Pokazuje to, że duch błędu nie może działać bez Bożego przyzwolenia, a aniołowie służą dobru Kościoła, powstrzymując jego wrogów.

Po trzecie, to powstrzymywanie trwa tylko przez pewien czas, aż słudzy Boga zostaną opieczętowani na czołach. Bóg otacza swoich sług szczególną troską w czasach pokus i zepsucia, a także potrafi uchronić ich przed powszechnym skażeniem. Najpierw ich umacnia, a potem poddaje próbie. Czas ich prób pozostaje w Jego ręku.

Następnie mowa o opieczętowaniu sług Boga. Zwróćmy najpierw uwagę, komu powierzono to zadanie: aniołowi, innemu aniołowi. Jedni aniołowie zostali użyci, by powstrzymać szatana i jego sługi, a inny anioł miał oznaczyć i oddzielić wiernych sług Boga. Zwróćmy też uwagę, jak ich wyróżniono. Pieczęć Boga została umieszczona na ich czołach, jako znak znany Jemu i tak wyraźny, jakby mogli go zobaczyć wszyscy. Dzięki temu znakowi zostali odłączeni na czas najgorszych prób, by dostąpić miłosierdzia i bezpieczeństwa.

Po trzecie, zwróćmy uwagę na liczbę opieczętowanych. Podano dokładną liczbę osób opieczętowanych spośród dwunastu plemion Izraela: po dwanaście tysięcy z każdego plemienia, łącznie sto czterdzieści cztery tysiące. Na tej liście pominięto plemię Dana, być może dlatego, że głęboko pogrążyło się w bałwochwalstwie. Zmieniono też kolejność plemion, być może stosownie do tego, jak wierne były Bogu. Niektórzy sądzą, że chodzi o wybraną grupę Żydów, których Bóg zachował, aby okazać im miłosierdzie podczas zburzenia Jerozolimy.

Inni uważają, że tamten czas już minął, więc ten fragment należy odnieść szerzej do wybranej przez Boga reszty na świecie. Jeśli jednak zburzenie Jerozolimy jeszcze się nie dokonało — a trudno dowieść, że było inaczej — właściwiej wydaje się rozumieć tę grupę jako resztę tego ludu, którą Bóg zachował zgodnie z wyborem łaski. Określona liczba oznaczałaby wówczas liczbę nieokreśloną.

Jest też mowa o wielkiej rzeszy zbawionych spośród innych narodów (Apokalipsa św. Jana 7:9): tak wielkiej, że nikt nie mógł jej policzyć, pochodzącej z każdego narodu, plemienia, ludu i języka. Nie powiedziano, że ci ludzie zostali opieczętowani, ale Bóg wybrał ich spośród wszystkich narodów, wprowadził do swojego Kościoła i postawił przed tronem. Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy. Bóg zbierze wśród pogan obfitszy plon dusz niż wśród Żydów. Więcej jest dzieci opuszczonej niż tej, która ma męża. Pan zna tych, którzy do Niego należą, i zachowa ich w czasach niebezpiecznych pokus.

Choć Kościół Boży jest tylko małą trzódką w porównaniu ze światem ludzi niegodziwych, nie jest małą społecznością. Jest naprawdę wielki i będzie nadal wzrastać.

Następnie czytamy o pieśniach świętych i aniołów z tej okazji (Apokalipsa św. Jana 7:9-12). Najpierw pojawia się uwielbienie świętych, a, jak się wydaje, wierzących pochodzących spośród pogan. Dziękują Bogu za to, że troszczył się o tak wielką resztę Żydów i ocalił ich od niewiary i zagłady. Wspólnota żydowska modliła się za pogan, zanim ci się nawrócili, a wspólnoty pochodzące z pogan mają powód, by dziękować Bogu za Jego szczególne miłosierdzie wobec tak wielu Żydów, podczas gdy pozostałych odrzucono.

Zwróćmy uwagę, gdzie stoją: przed tronem i przed Barankiem, przed Stwórcą i Pośrednikiem, który staje między Bogiem a grzesznikami. Gdy oddajemy cześć Bogu, zbliżamy się do Niego i powinniśmy mieć świadomość, że znajdujemy się w Jego szczególnej obecności. Musimy przychodzić do Boga przez Chrystusa. Gdyby nie było Pośrednika, tron Boga pozostawałby dla grzeszników niedostępny.

Zwróćmy też uwagę na ich szaty. Są ubrani w białe szaty i trzymają w dłoniach gałązki palmowe. Noszą szaty oznaczające usprawiedliwienie, czyli uznanie za prawych przed Bogiem, a także świętość i zwycięstwo. Palmy w ich rękach przypominają te, które nosili zwycięzcy podczas triumfu. Tak ostatecznie ukażą się wierni słudzy Boga, gdy stoczą dobry bój wiary i ukończą bieg.

Zwróćmy uwagę na to, co robią. Wołają donośnym głosem, że zbawienie należy do Boga zasiadającego na tronie i do Baranka. Można odczytać te słowa jako prośbę o błogosławieństwo dla sprawy Boga i Chrystusa w Kościele oraz na świecie albo jako pieśń uwielbienia, która oddaje Bogu i Barankowi chwałę za wielkie zbawienie. Ojciec i Syn zostają połączeni w tym uwielbieniu. Ojciec zaplanował zbawienie, Syn je nabył, a ci, którzy je przyjmują, powinni i będą błogosławić Pana i Baranka. Będą czynić to otwarcie i z gorliwością.

Potem następuje pieśń aniołów (Apokalipsa św. Jana 7:11-12). Zwróćmy uwagę na ich miejsce: stoją przed tronem Boga, usługują Mu i otaczają świętych, gotowi im służyć. Ich postawa jest bardzo pokorna i wyraża najwyższą cześć. Upadają na twarz przed tronem i oddają cześć Bogu. Pomyślmy o najdoskonalszych stworzeniach, które nigdy nie zgrzeszyły i nieustannie przebywają przed Bogiem. Nie tylko zakrywają twarze, lecz padają przed Panem na twarz. O ileż większa pokora i głębsza cześć powinny cechować nas, słabych i grzesznych, kiedy przychodzimy przed oblicze Boga. Powinniśmy skłaniać się przed Nim. Zarówno nasze serca, jak i zewnętrzne zachowanie powinny wyrażać szacunek podczas każdej modlitwy i każdego aktu uwielbienia.

Zwróćmy uwagę na ich uwielbienie. Przyłączają się do uwielbienia świętych i dodają do niego swoje „Amen”. W niebie panuje doskonała zgoda między aniołami a świętymi. Potem dodają własne słowa, wyznając, że błogosławieństwo, chwała, mądrość, dziękczynienie, cześć, moc i potęga należą do Boga na wieki wieków. Uznają w ten sposób Jego chwalebne przymioty: mądrość, moc i potęgę. Ogłaszają, że ze względu na te boskie doskonałości należy Mu się błogosławieństwo, uwielbienie i chwała na wieki. Potwierdzają to swoim „Amen”.

Widzimy tu, jak wygląda niebo, i już teraz powinniśmy rozpocząć tę służbę. Powinniśmy ćwiczyć w tym serca, poświęcać na to wiele czasu i tęsknić za światem, w którym zarówno nasze uwielbienie, jak i szczęście osiągną pełnię.