Apokalipsa 4:8 – znaczenie i zastosowanie

Rozważaliśmy już to, co apostoł zobaczył w niebie. Przyjrzyjmy się teraz także pieśniom, które usłyszał, bo w niebie znajdują się nie tylko rzeczy radujące święte oczy, lecz także te, które głęboko poruszają święty słuch. Tak jest również w Kościele Chrystusa na ziemi, który jest jakby niebem na ziemi, a w Kościele udoskonalonym w najwyższym niebie będzie tak jeszcze pełniej.

Najpierw apostoł usłyszał pieśń czterech istot żyjących, sług Kościoła. Nawiązuje ona do wizji proroka Izajasza (Księga Izajasza 6:1–13). W tej wizji oddają one cześć jedynemu Bogu: Panu Bogu Wszechmogącemu, który się nie zmienia i żyje na wieki. Czczą także trzy święte Osoby w tym jednym Bogu: Świętego Ojca, Świętego Syna i Ducha Świętego. Te trzy Osoby są jednym nieskończenie świętym i wiecznym Bytem, który zasiada na tronie i żyje na wieki wieków. W tej chwale prorok ujrzał Chrystusa i o Nim mówił.

Następnie apostoł usłyszał oddawanie czci przez dwudziestu czterech starszych, którzy przedstawiają lud chrześcijański. Słudzy przewodzili, a lud dołączał do uwielbienia Boga (Apokalipsa św. Jana 4:10–11). Zwróćmy uwagę na kilka rzeczy.

Po pierwsze, przedmiotem ich czci jest ten sam Bóg, którego czczą słudzy: Ten, który zasiada na tronie, Bóg wieczny i zawsze żyjący. Prawdziwy Kościół czci jednego i tego samego Boga. Gdyby przedmiotów czci było dwóch, równorzędnych albo podporządkowanych jeden drugiemu, oddawanie czci stałoby się nieuporządkowane, a czciciele podzieleni. Nie należy łączyć się w oddawaniu czci z tymi, którzy błędnie rozumieją, kogo należy czcić, albo dodają kogoś do przedmiotu czci. Jest tylko jeden Bóg i tylko Jemu Kościół na ziemi i w niebie oddaje cześć jako Bogu.

Po drugie, zwróćmy uwagę na sposób oddawania czci. Starsi padli przed Tym, który zasiada na tronie, okazując głęboką pokorę, cześć i bojaźń Bożą. Rzucili też swoje korony przed tronem. W ten sposób oddali Bogu chwałę za świętość, którą dał ich duszom na ziemi, oraz za chwałę i szczęście, którymi obdarza ich w niebie. Całą swoją łaskę i całą chwałę zawdzięczają Jemu. Uznają, że Jego korona jest o wiele wspanialsza od ich koron, a ich własnym zaszczytem jest oddawanie chwały Bogu.

Po trzecie, przyjrzyjmy się słowom ich uwielbienia: „Godzien jesteś, Panie, przyjąć chwałę, cześć i moc” (Apokalipsa św. Jana 4:11). Nie mówią: „Oddajemy Ci chwałę, cześć i moc”, bo jakie stworzenie mogłoby twierdzić, że daje coś Bogu? Mówią raczej, że jest On godzien je przyjąć. Przyznają w ten sposób, że Bóg przewyższa wszelkie błogosławieństwo i uwielbienie. Jest godzien przyjąć chwałę, ale oni sami nie są godni Go chwalić ani nie potrafią uczynić tego w sposób odpowiadający Jego nieskończonej doskonałości.

Po czwarte, poznajemy powody ich uwielbienia, a są trzy. Bóg jest Stwórcą wszystkiego, pierwszą przyczyną, a czci należy oddawać tylko Stwórcy. Żadna rzecz stworzona nie może stać się przedmiotem religijnej czci. Bóg jest także Tym, który podtrzymuje wszystko przy istnieniu, a Jego troska o stworzenie jest nieustannym stwarzaniem. Wszystko istnieje dzięki Jego podtrzymującej mocy. Każda istota oprócz Boga zależy od Jego woli i mocy, dlatego żadna istota zależna od Niego nie może być przedmiotem czci. Nawet najlepsze spośród takich istot powinny oddawać cześć, a nie ją przyjmować.

Bóg jest również ostateczną przyczyną wszystkiego. „Z Twojej woli wszystko istnieje i zostało stworzone” (Apokalipsa św. Jana 4:11). Stworzenie wszystkiego było zgodne z Jego wolą i upodobaniem. Nie przymusiła Go do tego wola kogoś innego. Nie istnieje też żaden pomniejszy stwórca działający pod cudzą władzą i zgodnie z cudzą wolą. Gdyby istniał, również nie należałoby oddawać mu czci. Bóg stworzył wszystko zgodnie ze swoim upodobaniem i dla własnego upodobania, by postępować ze stworzeniem według własnej woli i na różne sposoby otaczać chwałą samego siebie. Chociaż nie raduje Go śmierć grzeszników, lecz ich nawrócenie i życie, stworzył wszystko dla siebie (Księga Przysłów 16:4).

Jeśli są to prawdziwe i wystarczające powody oddawania czci, a przysługują one wyłącznie Bogu, to Chrystus musi być Bogiem, jednym z Ojcem i Duchem, i należy oddawać Mu cześć jako Bogu. Pismo Święte przypisuje Mu to samo dzieło stworzenia: „Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie” (List do Kolosan 1:16–17).