Apokalipsa 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu drugie widzenie Jana, które nastąpiło po tym, jak zobaczył Chrystusa przechadzającego się pośród złotych świeczników. Jan otrzymał je po tym, jak usłyszał przesłania Chrystusa, zapisał je i — zgodnie z poleceniem — wysłał do zborów. Ci, którzy dobrze korzystają ze światła, które Bóg już im dał, są gotowi na więcej i mogą się tego spodziewać.

Najpierw zwróćmy uwagę na to, jak Jan został przygotowany do tego widzenia. Otworzyły się drzwi w niebie. Uczy nas to, że wszystko, co dzieje się na ziemi, zostało wcześniej zaplanowane i postanowione w niebie. Niebo jest wzorem wszystkich dzieł Boga, a Bóg pozwala mieszkańcom nieba poznać tyle ze swego planu, ile im wyznaczył. Przypomina nam to również, że nie możemy nic wiedzieć o przyszłości, jeśli Bóg jej nie objawi.

Jan usłyszał dźwięk trąby i został wezwany do nieba, aby zobaczyć, co wydarzy się później. Zaproszono go do trzeciego nieba, najwyższego nieba, gdzie objawia się szczególna obecność Boga. Droga do miejsca świętego jest otwarta: dzieci Boże mogą już teraz wchodzić tam przez wiarę i święte pragnienia, po śmierci — w duchu, a w dniu ostatecznym — w całej swej osobie. Nie wolno nam jednak samowolnie wkraczać w tajemniczą obecność Boga. Musimy czekać, aż On nas wezwie.

Jan był także „w Duchu”. Doświadczył duchowego uniesienia, podobnie jak w Apokalipsie św. Jana 1:10; nie wiemy, czy stało się to w ciele, czy poza ciałem. Na pewien czas jego zmysły cielesne zostały wyłączone, a jego umysł całkowicie poddał się działaniu Ducha proroctwa. Im bardziej odrywamy się od trosk cielesnych, tym lepiej jesteśmy przygotowani do wspólnoty z Bogiem. Ciało może obciążać umysł w jego relacji z Bogiem, dlatego podczas oddawania czci powinniśmy, na ile to możliwe, odsuwać je na bok i być gotowi pozostawić je za sobą, gdy stajemy przed Panem.

Przejdźmy teraz do samego widzenia. Jan najpierw ujrzał tron ustawiony w niebie — miejsce czci, władzy i sądu. Niebo jest tronem Boga, gdzie króluje On w chwale i skąd wydaje prawa dla Kościoła oraz całego świata. Każdy ziemski tron podlega władzy tego niebiańskiego tronu.

Jan ujrzał też kogoś siedzącego na tronie. Tron nie był pusty. Zasiadał na nim Bóg, a Jan opisuje Go, posługując się najcenniejszymi rzeczami znanymi z naszego świata. Jego wygląd przypominał jaspis i sardiusz. Jan nie opisuje ludzkich rysów, jak gdyby Boga można było przedstawić w takiej postaci, lecz ukazuje jedynie blask chwały, który przekracza nasze pojmowanie. Jaspis, przejrzysty kamień mieniący się wieloma barwami, wskazuje na bogactwo piękna doskonałości Boga. Czerwony sardiusz wskazuje na Bożą sprawiedliwość, której Bóg nigdy nie uchyla na czyjąś korzyść. Okazuje ją, rządząc światem, a zwłaszcza Kościołem, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Widać ją zarówno w przebaczeniu, jak i w karaniu, w zbawianiu grzeszników, jak i w ich zgubie.

Wokół tronu znajdowała się tęcza podobna do szmaragdu, jak czytamy w Apokalipsie św. Jana 4:3. Tęcza była znakiem przymierza Boga z Noem i wszystkimi jego potomkami. Jest też wymownym obrazem przymierza, które Bóg zawarł z Chrystusem, Głową Kościoła, oraz z całym swoim ludem w Nim. To przymierze jest wieczne, we wszystkim uporządkowane i pewne, podobnie jak obietnica złożona przez Boga po potopie. Zielona barwa szmaragdu przywodzi na myśl odświeżający i ożywiający charakter nowego przymierza.

Jan zobaczył następnie dwadzieścia cztery trony wokół tronu Boga, a na nich dwudziestu czterech starszych, czyli prezbiterów — przywódców w podeszłym wieku. Prawdopodobnie przedstawiają oni cały lud Boży, zarówno z czasów Starego, jak i Nowego Testamentu, a nie samych sług Kościoła. Ich siedząca postawa oznacza zaszczyt, odpoczynek i zadowolenie. Miejsce wokół tronu wskazuje na ich bliskość Boga, oglądanie Go i radość z Jego obecności. Byli ubrani w białe szaty, które oznaczają sprawiedliwość świętych: zarówno tę, którą Bóg przypisuje im z łaski, jak i tę, którą w nich kształtuje. Na głowach mieli złote korony, symbol zaszczytu i władzy, które dał im Bóg, oraz chwały, którą z Nim dzielą.

Można też rozumieć te obrazy w niższym, ziemskim sensie — jako zgromadzony na nabożeństwie Kościół Ewangelii — oraz w pełniejszym sensie — jako Kościół w niebie. Jan usłyszał również błyskawice i głosy dochodzące od tronu. Są to budzące lęk i pełne mocy oświadczenia woli Boga skierowane do Jego Kościoła. W ten sposób Bóg ogłosił Prawo na górze Synaj, a Ewangelia ma nie mniejszą chwałę i autorytet, choć ma bardziej duchowy charakter.

Jan ujrzał siedem ognistych lamp płonących przed tronem. W Apokalipsie św. Jana 4:5 wyjaśniono, że oznaczają one siedem Duchów Boga. Obraz ten wskazuje na liczne dary, łaski i działania Ducha Świętego w Kościołach Chrystusa. Wszystko to zostaje udzielone zgodnie z wyborem Boga zasiadającego na tronie.

Przed tronem znajdowało się szklane morze, podobne do kryształu. W świątyni stał wielki miedziany zbiornik napełniony wodą, w którym kapłani obmywali się przed służbą Panu; nazywano go morzem. W Kościele Ewangelii morzem, czyli zbiornikiem służącym do oczyszczenia, jest krew Pana Jezusa Chrystusa, która oczyszcza z wszelkiego grzechu, także z grzechów popełnionych w związku z tym, co święte. Wszyscy, którzy zostają dopuszczeni do łaskawej obecności Boga na ziemi albo do Jego chwalebnej obecności w niebie, muszą zostać w ten sposób obmyci.

Na koniec Jan ujrzał cztery żywe istoty stojące — jak się wydaje, najpewniej — między tronem a kręgiem starszych. Stały między Bogiem a ludem i prawdopodobnie oznaczają sług Ewangelii. Wskazuje na to ich miejsce blisko Boga, między Nim a starszymi, którzy przedstawiają lud chrześcijański, a także ich mniejsza liczba w porównaniu z ludem, któremu służą. Po pierwsze, opisano je jako mające wiele oczu, co wskazuje na mądrość, czujność i uważność.

Po drugie, cechowały je odwaga lwa, ciężka praca i wytrwały trud, w których przypominały wołu, mądrość i rozsądek człowieka, a także wzniosłe pragnienia i myśli, dzięki którym wznoszą się ku niebu na skrzydłach niczym orły (Apokalipsa św. Jana 4:7). Skrzydła były pokryte od wewnątrz oczami, co wskazuje, że we wszystkich swoich myślach i działaniach muszą postępować rozważnie. Powinny szczególnie dobrze znać siebie i rozumieć stan własnej duszy. Powinny dostrzegać, jak ich życie wiąże się z wielkimi prawdami i obowiązkami religii, oraz troszczyć się o własne dusze równie uważnie jak o dusze ludzi, którymi się opiekują.

Po trzecie, cechowała je nieustanna służba: wielbiły Boga bez przerwy, dniem i nocą. Starsi siedzą i przyjmują posługę, a te istoty stoją i służą. Nie odpoczywają ani w dzień, ani w nocy. To prowadzi nas teraz do drugiej części obrazu.