Apokalipsa 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Przechodzimy teraz do szóstego listu, skierowanego do jednego z kościołów w Azji. Zwróćmy najpierw uwagę na adres: list jest przeznaczony dla anioła kościoła w Filadelfii. Było to miasto w Azji Mniejszej, położone na granicy Mizji i Lidii. Jego nazwa oznaczała miłość braterską. Trudno przypuszczać, że nadano ją miastu dopiero po tym, jak stało się chrześcijańskie. Bardziej prawdopodobne, że nawiązywała do życzliwości, jaką mieszkańcy okazywali sobie nawzajem. Dzięki temu Filadelfia była odpowiednim miejscem dla silnego kościoła, bo miłość ukształtowana przez łaskę Ewangelii pomaga zakrywać wiele słabości.

Zwróćmy też uwagę na to, kto podpisuje list. To ten sam Jezus, jedyna powszechna Głowa wszystkich kościołów. Przedstawia się jako Święty i Prawdziwy: jest święty ze swej natury, dlatego zawsze dochowuje wierności swojemu słowu. Mówi także, że ma klucz Dawida, czyli klucz domu Dawida, co oznacza władzę nad kościołem i prawo do sprawowania w nim rządów.

Mocą tej władzy Chrystus otwiera i zamyka, jak zechce. Otwiera przed swoimi kościołami drzwi sposobności, swoim sługom — drzwi do głoszenia, ludziom — drzwi serc, a wierzącym — drzwi do wspólnoty kościoła i do zwycięskiego kościoła w niebie. Kiedy zechce, zamyka też drzwi: odbiera sposobności, ogranicza ludziom możliwość słuchania i pozostawia zatwardziałych grzeszników w zatwardziałości ich serc. Zamyka drzwi wspólnoty przed niewierzącymi i niegodziwymi, a niebo — przed nierozsądnymi pannami, które zmarnowały czas łaski, oraz przed czyniącymi zło, bez względu na to, jak bardzo są pewni siebie.

Działa z pełnią władzy: nie zależy od ludzkiej woli i nie powstrzyma go ludzka siła. Otwiera, a nikt nie może zamknąć. Zamyka, a nikt nie może otworzyć. Porusza ludzkie serca i uzdalnia do posłuszeństwa, a nikt nie może Mu w tym przeszkodzić. Takie określenia trafnie opisują Chrystusa przemawiającego do kościoła, który starał się żyć w świętości i prawdzie oraz cieszył się szeroko otwartymi drzwiami wolności pod Jego opieką.

Przejdźmy teraz do samego przesłania. Chrystus przypomina, co już dla nich uczynił: postawił przed nimi otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć (Apokalipsa św. Jana 3:8). Otworzył je i pozostawił otwarte, choć wielu było im przeciwnych. Powinniśmy stąd wyciągnąć wniosek, że Chrystusa trzeba uznawać za Dawcę każdej wolności i każdej sposobności, którymi cieszą się Jego kościoły. Pamięta, jak długo zachowuje ich duchową wolność. Niegodziwi zazdroszczą ludowi Bożemu otwartych drzwi i chętnie by je zamknęli. Jeśli jednak nie sprowokujemy Chrystusa, by zamknął je przed nami, żadna ludzka siła nie zdoła tego zrobić.

Kościół otrzymuje też pochwałę: ma niewielką siłę, a jednak zachował słowo Chrystusa i nie zaparł się Jego imienia (Apokalipsa św. Jana 3:8). Sformułowanie „niewielka siła” zdaje się zawierać łagodne napomnienie. Wierzący mieli niewiele łaski, a choć nie dorównywała ona wielkością możliwościom, które dał im Chrystus, była prawdziwą łaską i pomogła im pozostać wiernymi. Chrystus z uznaniem patrzy nawet na słabą, ale prawdziwą łaskę. Wierzący nie powinni jednak zadowalać się niewielką siłą. Powinni wzrastać w łasce, umacniać się w wierze i oddawać chwałę Bogu.

Słaba, lecz prawdziwa łaska przynosi więcej owocu niż największe dary czy najwyższe miary łaski powszechnej, czyli łaski udzielanej w wymiarze zewnętrznym ludziom, którzy nie są prawdziwie nawróceni. Dzięki niej chrześcijanin zachowuje słowo Chrystusa i nie zapiera się Jego imienia. Posłuszeństwo, wierność i odważne wyznawanie Chrystusa są owocami prawdziwej łaski, a Chrystus ma w nich upodobanie.

Chrystus obiecuje temu kościołowi także wielką przychylność (Apokalipsa św. Jana 3:9–10). Jednym z jej przejawów będzie to, że jego wrogowie zostaną mu poddani. Określono ich jako ludzi, którzy podawali się za Żydów, choć kłamali. Utrzymywali, że tylko oni są prawdziwym ludem Bożym, w rzeczywistości jednak stanowili synagogę szatana. Izraelem Bożym są wszyscy, którzy oddają cześć Bogu w duchu i prawdzie. Natomiast zgromadzenia czczące fałszywych bogów albo oddające cześć prawdziwemu Bogu w fałszywy sposób są synagogami szatana. Nawet jeśli twierdzą, że tylko one są ludem Bożym, ich roszczenia są fałszywe.

Ich upokorzenie opisano słowami: „Będą oddawać pokłon u twoich stóp”. Nie oznacza to, że będą oddawać boską cześć kościołowi ani jego sługom. Oznacza, że zostaną przekonani o swoim błędzie, uznają, że ten kościół ma rację i jest umiłowany przez Chrystusa, a następnie zapragną zostać przyjęci do jego wspólnoty, by czcić tego samego Boga w ten sam sposób. Jak dojdzie do tak wielkiej przemiany? Dzięki mocy Boga działającej w ludzkich sercach oraz wyraźnym oznakom Jego szczególnej przychylności wobec kościoła: jego wrogowie poznają, że Chrystus go umiłował. Największym zaszczytem i szczęściem, jakie może spotkać kościół, jest szczególna miłość i przychylność Chrystusa. Potrafi On okazać je tak wyraźnie, że nawet wrogowie będą musieli je dostrzec i przyznać, że tak jest. Dzięki Jego łasce może to zmiękczyć ich serca i wzbudzić w nich pragnienie wspólnoty z Jego ludem.

Kolejną obietnicą Chrystusa jest łaska zachowania w czasie ciężkiej próby, udzielona jako nagroda za wcześniejszą wierność (Apokalipsa św. Jana 3:10). Temu, kto ma, będzie dane więcej. Ewangelia Chrystusa jest nazwana słowem Jego cierpliwości. Pochodzi od Boga, który jest cierpliwy wobec grzesznego świata; ukazuje cierpliwość Chrystusa w Jego cierpieniach i wzywa wszystkich, którzy ją przyjmują, do cierpliwego wytrwania na Jego wzór. Wszyscy, którzy korzystają z tej Ewangelii, powinni jej wiernie strzec. Mają trwać w wierze, praktykować to, czego naucza, i oddawać cześć Bogu zgodnie z jej wskazaniami.

Po okresie cierpliwego wytrwania należy się spodziewać czasu próby. Dzień pokoju i wolności Ewangelii jest czasem Bożej cierpliwości, często jednak bywa źle wykorzystywany. Dlatego po nim często przychodzi godzina próby i pokusy.

Czasami próba ma szeroki zasięg i obejmuje cały świat. W takich przypadkach często trwa krócej. Chrystus zachowa w godzinie pokusy tych, którzy w czasie pokoju strzegą Ewangelii. Wierność Ewangelii przygotowuje ich do próby, a ta sama łaska, która przynosiła owoc w czasie pokoju, pomoże im pozostać wiernymi w czasie prześladowań.

Chrystus wzywa następnie kościół do obowiązku, w którym już obiecał im pomóc: do wytrwałości i zachowania tego, co mają. Obowiązek ten jest jasny: mają mocno trzymać się tego, co otrzymali — swojej wiary, prawdy, siły łaski, gorliwości i miłości do braci i sióstr. Otrzymali cenny skarb i mają go strzec.

Powodem do wytrwałości jest bliskie przyjście Chrystusa: „Oto przychodzę wkrótce”. Przychodzi, by pomóc im w próbie, nagrodzić ich wierność i ukarać tych, którzy odstąpią. Ci, którzy przestaną trzymać się tego, co otrzymali, utracą koronę, którą zdawali się mieć i na którą niegdyś liczyli. Wytrwały chrześcijanin zdobędzie nagrodę, która ominie tych, którzy porzucili wiarę, choć wcześniej wydawali się jej godni.

List kończy się w Apokalipsie św. Jana 3:12–13. Jak zwykle Zbawiciel obiecuje wierzącemu, który zwycięża, chwalebną nagrodę i wskazuje dwa jej elementy. Po pierwsze, zwycięzca będzie jak filar w świątyni Boga — nie jako podpora podtrzymująca niebo, lecz jako trwały pomnik wolnej i potężnej łaski Boga, którego nie da się złamać ani usunąć. Wiele wyniosłych filarów wzniesionych niegdyś ku czci rzymskich cesarzy i wodzów dawno popadło w zapomnienie, ale ten pozostanie.

Po drugie, ten filar będzie nosił zaszczytny napis, jak to bywa na pomnikach. Jedną częścią napisu będzie imię Boga, którego sprawie zwycięzca służył i dla którego cierpiał w tej walce. Będzie tam także imię miasta Boga — kościoła Bożego, nowego Jeruzalem zstępującego z nieba. Znajdzie się tam zapis służby zwycięzcy na rzecz kościoła: tego, jak bronił jego praw, rozszerzał jego granice oraz strzegł jego czystości i czci. Będzie to imię większe niż „Asiaticus” czy „Africanus” — imię żołnierza Boga walczącego w bojach kościoła.

Kolejną częścią napisu będzie nowe imię Chrystusa, Pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a ludźmi, Odkupiciela i Wodza naszego zbawienia. Pokaże ono, pod czyim sztandarem służył zwycięski wierzący, pod czyim dowództwem walczył, czyim przykładem się umacniał i czyją mocą toczył dobry bój i zwyciężył.

List kończy wezwanie do słuchania: kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Wierzący mają usłyszeć, jak Chrystus miłuje i ceni swój wierny lud, jak go chwali i jak ukoronuje jego wierność.