Apokalipsa 22:13 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiada Ten, który zapowiada: „Oto przyjdę niebawem” (Apokalipsa 22:12). Nazwy „Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec” obejmują całość czasu, od pierwszej chwili do ostatniej. Kto mówi w ten sposób, nie patrzy na dzieje jak na przypadkowy ciąg zdarzeń, lecz widzi je od początku do końca. Tekst dotyka tego, co trudne do udźwignięcia. Bywa, że dzień, rozmowa albo noc wydają się bez końca, a lęk podpowiada, że wszystko zakończy się źle. Ten fragment nie zaprzecza takim odczuciom. Stawia obok nich Kogoś, kto zna początek i koniec. Dla człowieka zmęczonego to wyznanie może przynieść oddech tam, gdzie wcześniej było tylko napięcie. Słowa te nie obiecują jednak, że trudności znikną na życzenie. Mówią raczej o tym, że czas i jego granice nie wymykają się z rąk Tego, który go ogarnia. W tym świetle żal nie zostaje unieważniony, ale może trwać w większym porządku, którego nie da się przewidzieć z własnej perspektywy.

W Apokalipsie 22:13 tytuły „Alfa i Omega”, „Pierwszy i Ostatni” oraz „Początek i Koniec” zbiegają się w jednej myśli: nic nie znajduje się poza zasięgiem Tego, kto wypowiada te słowa. Alfa i Omega to pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, lecz sens obrazu jest szerszy niż sama kolejność. Podkreśla pełnię i nadrzędność, nie podaje kalendarza końca świata. W bliskim kontekście brzmi zapowiedź przyjścia i odpłaty, a dalej Jezus przedstawia się jako Odrośl i Potomstwo Dawida. Dlatego słowa z wersetu 13 odczytuje się w tej scenie jako wypowiedź Chrystusa. Jego tożsamość łączy się tu z sądem nad ludzkim postępowaniem oraz nadzieją odnowionego Miasta, gdzie płynie woda życia. Nie jest to obietnica, że każda historia jednostki będzie łatwa ani że zło nie przyniesie cierpienia. To raczej wyznanie o ostatecznej władzy: początek stworzenia i jego kres nie wymykają się Bogu. Obraz nadaje sens całej wizji Apokalipsy — przyszłość nie jest bezpańską przestrzenią, lecz pozostaje w ręku Chrystusa.

W Apokalipsie 22:13 Ten, który mówi, przedstawia siebie prostymi, mocnymi słowami: „Ja jestem Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec”. Alfa i Omega to pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego, więc wszystko, co się zaczyna i kończy, zawiera się między tymi dwiema literami. Ta formuła stoi tuż obok zapowiedzi z wersetu 12, w której pada obietnica nadejścia i odpłaty stosownie do pracy każdego. Warto zauważyć, że te tytuły nie mówią tylko o Bogu, który był na początku. Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec wskazują na Tego, który obejmuje cały bieg historii, od stworzenia aż po dopełnienie wszystkiego. Kiedy ktoś zastanawia się nad sensem długiej pracy, cierpliwości w rodzinie albo drobnych wyborów, które wydają się nieistotne, ten werset pokazuje, że żadna część tej drogi nie wymyka się spod panowania Chrystusa. Ten sam obraz łączy też dwie prawdy. Ktoś, kto zaczął dzieło i je dokończy, nie zostawia go w połowie. Jednocześnie zapowiedź sprawiedliwej odpłaty pokazuje, że obietnica i odpowiedzialność nie są ze sobą sprzeczne. Werset nie podaje harmonogramu wydarzeń, lecz daje pewność, że początek i koniec należą do Chrystusa.

W Apokalipsie 22:13 słowa „Ja jestem Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec” wypowiada Jezus, który chwilę wcześniej zapowiada swoje przyjście i sprawiedliwą odpłatę. Nie jest to tylko zapewnienie, że zna przyszłość. Jego obecność obejmuje całą historię: nic nie znajduje się poza Jego początkiem i kresem. Obraz rzeki wody życia, płynącej od tronu Boga i Baranka, pokazuje, dokąd zmierza wizja tej księgi: ku życiu, uzdrowieniu narodów i bliskości Boga. Słowa o Pierwszym i Ostatnim nadają temu obrazowi mocną podstawę. Nadzieja nie opiera się na tym, że obecny świat sam z siebie zmierza ku naprawie, lecz na wierności Tego, który jest jego początkiem i końcem. Ta perspektywa nie unieważnia krzywdy ani odpowiedzialności. W sąsiednich wersetach zapowiedź przyjścia Chrystusa łączy się z odpłatą stosowną do czynów. Wieczność nie zaciera więc różnicy między miłością a kłamstwem; ukazuje, że życie ma wagę wobec Boga. „Początek i Koniec” nie oznacza zamknięcia w bezruchu. To obietnica, że ostatnie słowo nie należy do zniszczenia, lecz do Chrystusa, od którego pochodzi życie.