Apokalipsa 22:6 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu uroczyste potwierdzenie prawdziwości tej księgi, a zwłaszcza ostatniej wizji. Niektórzy uważają, że odnosi się ono nie tylko do całej księgi, lecz także do całego Nowego Testamentu, a nawet całej Biblii, stanowiąc jej końcowe potwierdzenie.

Po pierwsze, prawdziwość tych słów potwierdza imię i natura Boga, który dał te objawienia. On jest Panem Bogiem, wiernym i prawdziwym, dlatego wszystkie Jego słowa są wiarygodne. Po drugie, potwierdzają ją posłańcy, których Bóg wybrał, aby objawić te rzeczy światu. Święci aniołowie ukazali je świętym ludziom Bożym, a Bóg nie posłużyłby się swoimi świętymi ani aniołami, by wprowadzać ludzi w błąd.

Po trzecie, prawdziwość tych słów wkrótce potwierdzi ich spełnienie. Opisują one wydarzenia, które muszą nastąpić niebawem. Chrystus przyspieszy ich spełnienie i wkrótce przyjdzie, a wtedy rozwieje wszelkie wątpliwości. Wówczas okaże się, że mądrzy i szczęśliwi są ci, którzy uwierzyli Jego słowom i ich przestrzegali.

Po czwarte, potwierdza ją uczciwość anioła, który prowadził Jana i wyjaśniał mu te wizje. Anioł tak troszczył się o cześć należną Bogu, że odmówił przyjęcia od Jana religijnego hołdu i niejednokrotnie skarcił go za oddanie mu czci. Kto z taką gorliwością troszczył się o chwałę Boga, nie mógł przychodzić w Jego imieniu, by prowadzić ludzi ku złudzeniom i fałszywym wyobrażeniom. Uczciwość apostoła Jana potwierdza także to, że wyznaje tu swój grzech i nierozsądek, choć znów mu uległ. Pozostawiając ten upadek w trwałym zapisie, pokazuje, że jest wiernym i rzetelnym autorem.

Po piąte, potwierdza ją nakaz, by księga proroctwa pozostała otwarta, tak aby każdy mógł ją czytać. Ludzie mogli starać się ją zrozumieć, zgłaszać zastrzeżenia i porównywać proroctwo z wydarzeniami. Bóg postępuje tu otwarcie i niczego przed nikim nie ukrywa. Nie przemawia w tajemnicy, lecz wzywa wszystkich, by byli świadkami tych słów (Apokalipsa św. Jana 22:10).

Po szóste, potwierdza ją również wpływ tej księgi na ludzi. Nieczyści i niesprawiedliwi wykorzystają ją, by jeszcze bardziej pogrążyć się w złu, ona zaś umocni, utwierdzi i uświęci tych, którzy postępują przed Bogiem uczciwie. Dla jednych będzie wonią życia, dla innych wonią śmierci, i w ten sposób okaże się, że pochodzi od Boga (Apokalipsa św. Jana 22:12).

Po siódme, w wielkim dniu sądu księga ta będzie wyznaczać kryterium, według którego Chrystus będzie sądził. Wymierzy nagrodę lub karę zależnie od tego, czy ludzkie czyny są zgodne ze słowem Boga. Dlatego samo to słowo musi być wierne i prawdziwe.

Po ósme, jest to słowo Tego, który zapoczątkowuje i dopełnia wiarę oraz świętość swojego ludu, a także je nagradza (Apokalipsa św. Jana 22:13; Apokalipsa św. Jana 22:14). On jest Pierwszy i Ostatni, niezmienny od początku do końca, i Jego słowo również się nie zmienia. Przez to słowo da swojemu ludowi, który kształtuje według niego swoje życie, prawo do drzewa życia i wejście do nieba. Wtedy w pełni potwierdzi się prawdziwość i autorytet Jego słowa, bo zawiera ono tytuł i dowód świętości oraz szczęścia, które zostały przygotowane dla Jego ludu w niebie.

Po dziewiąte, księga ta potępia i zamyka drogę do nieba wszystkim niegodziwym i niesprawiedliwym, zwłaszcza tym, którzy kochają kłamstwo i je praktykują (Apokalipsa św. Jana 22:15). Sama zatem nie może być kłamstwem.

Po dziesiąte, prawdziwość księgi potwierdza świadectwo Jezusa, które jest duchem proroctwa. Jezus jako Bóg jest korzeniem Dawida, a jako człowiek — jego potomkiem. W Nim spotykają się wielkość boska i ludzka, a On jest zbyt wielki i dobry, by zwodzić swoje Kościoły lub świat. Jest źródłem wszelkiego światła, jaśniejącą Gwiazdą Poranną. Jako taki dał swoim Kościołom to wczesne światło proroctwa, aby zapewnić je o pełnym blasku nadchodzącego doskonałego dnia.

Po jedenaste, potwierdza ją otwarte zaproszenie skierowane do wszystkich, by przychodzili i przyjmowali obietnice oraz błogosławieństwa Ewangelii, te strumienie wody życia. Dary te są ofiarowane każdemu, kto odczuwa w duszy pragnienie, którego nic na tym świecie nie może zaspokoić.

Po dwunaste, potwierdza ją zgodne świadectwo Ducha Bożego i ducha łaski obecnego we wszystkich prawdziwych członkach Kościoła. Duch i Oblubienica wspólnie świadczą o prawdzie i doskonałości Ewangelii.

Po trzynaste, potwierdza ją bardzo uroczyste ostrzeżenie, które potępia i obciąża przekleństwem każdego, kto ośmiela się wypaczać lub zmieniać słowo Boga, dodając coś do niego albo coś z niego ujmując (Apokalipsa św. Jana 22:18; Apokalipsa św. Jana 22:19). Kto dodaje coś do słowa Boga, sprowadza na siebie wszystkie plagi opisane w tej księdze, a kto coś z niego ujmuje, odcina się od wszystkich zawartych w nim obietnic i przywilejów. To ostrzeżenie stoi jak płonący miecz, strzegąc kanonu Pisma Świętego przed bezbożną ingerencją. Bóg wyznaczył taką granicę wokół Prawa (Księga Powtórzonego Prawa 4:2) i całego Starego Testamentu (Księga Malachiasza 4:4), a teraz, w sposób najuroczystszy, wokół całej Biblii. Zapewnia nas to, że Pismo Święte jest najświętsze, ma pełny autorytet i najwyższą wagę, a także pozostaje pod szczególną opieką wielkiego Boga.