Apokalipsa 20:11 – znaczenie i zastosowanie

Całkowite obalenie królestwa diabła słusznie prowadzi do opisu dnia sądu, który rozstrzygnie o wiecznym losie każdego człowieka. Możemy być pewni, że sąd się odbędzie, skoro widzimy, że książę tego świata został osądzony (Ewangelia według św. Jana 16:11). Będzie to wielki dzień, a właściwie ów wielki dzień, kiedy wszyscy staną przed trybunałem Chrystusa. Niech Pan pomoże nam mocno wierzyć w nadchodzący sąd. Ta prawda sprawiła, że Feliks zadrżał.

Widzimy tu opis tego dnia. Po pierwsze, jest tron, miejsce sądu: wielki i biały, pełen chwały, doskonale sprawiedliwy i bezstronny. Tron grzechu, który nadaje niegodziwości moc prawa, nie ma nic wspólnego z tym świętym tronem.

Po drugie, widzimy Sędziego. Jest nim Pan Jezus Chrystus, który ukaże się wtedy w takim majestacie i wzbudzi taki lęk, że ziemia i niebo uciekną przed Jego obliczem i nie będzie dla nich miejsca. Oznacza to rozpad całego porządku natury (Drugi List św. Piotra 3:10).

Po trzecie, widzimy tych, którzy mają być osądzeni (Apokalipsa św. Jana 20:12): umarłych, małych i wielkich, czyli młodych i starych, nisko i wysoko postawionych, ubogich i bogatych. Nikt nie jest zbyt mało znaczący, by nie odpowiadać za otrzymane dary i możliwości, i nikt nie jest zbyt wielki, by uniknąć władzy tego sądu. Znajdą się tam nie tylko ci, którzy będą żyli w chwili przyjścia Chrystusa, lecz także wszyscy, którzy umarli wcześniej. Grób wyda ciała zmarłych, piekło wyda dusze niegodziwych, a morze wyda tych wielu, którzy zdawali się w nim zginąć.

Po czwarte, widzimy miarę sądu. Otwarto księgi. Czym są te księgi? To księgi doskonałej wiedzy Boga, który wie wszystko i jest większy niż nasze sumienie. Zapisane są u Niego zarówno dobre, jak i złe uczynki. Inną księgą jest sumienie grzesznika, dotąd ukryte, lecz wtedy odsłonięte. Otwarta zostanie także księga Pisma Świętego, księga prawa niebios i norma życia. Zawiera ona prawo, miarę, według której bada się ludzkie serca i życie. Wskazuje, co jest słuszne, a pozostałe księgi dostarczają dowodów na to, co rzeczywiście zostało uczynione. Niektórzy uważają, że owa inna księga, księga życia, jest zapisem odwiecznego planu Boga, ale nie wydaje się, by należała do opisu sądu w tym miejscu. Wybierając swój lud, Bóg nie występuje jako sędzia, lecz działa z własnej, suwerennej woli.

Po piąte, widzimy przedmiot sądu: ludzkie uczynki, to, co ludzie zrobili, zarówno dobre, jak i złe. Ludzie zostaną usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych, albo potępieni stosownie do swoich uczynków. Bóg już zna ich stan i pobudki, które nimi kierują, i przede wszystkim na nie patrzy. Ponieważ jednak ukaże się aniołom i ludziom jako sprawiedliwy Bóg, podda próbie ich wewnętrzne zasady, oceniając zewnętrzne czyny. W ten sposób okaże się, że ma rację, gdy przemawia, i jest bez zarzutu, gdy sądzi.

Po szóste, widzimy wynik sądu. Będzie on zgodny z dowodami i miarą sądu. Wszyscy, którzy zawarli przymierze ze śmiercią i sprzymierzyli się z piekłem, zostaną potępieni wraz ze swoimi niegodziwymi sprzymierzeńcami i wrzuceni do jeziora ognia, ponieważ według zasad życia zawartych w Piśmie Świętym nie przysługuje im życie wieczne. Ci zaś, których imiona są zapisane w tej księdze, czyli ci, których Ewangelia usprawiedliwia i uznaje za niewinnych, zostaną usprawiedliwieni i uniewinnieni przez Sędziego. Wejdą do życia wiecznego i nie będą już musieli obawiać się śmierci, piekła ani niegodziwych ludzi, bo wszystko to zostanie razem unicestwione.

Naszą wielką troską powinno być zbadanie, co Pismo Święte mówi o nas: czy już teraz nas usprawiedliwia, czy potępia. Sędzia wszystkich ludzi posłuży się tą miarą. Chrystus osądzi ukryte sprawy wszystkich ludzi zgodnie z Ewangelią. Szczęśliwi są ci, którzy już teraz uporządkowali swoją sprawę według Ewangelii i wiedzą z góry, że w wielkim dniu Pana zostaną usprawiedliwieni!