Apokalipsa 20:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu proroctwo o związaniu szatana na określony czas, aby jego władza została znacznie ograniczona, a Kościół cieszył się większym pokojem niż wcześniej. Władza szatana została już częściowo złamana, gdy królestwo Ewangelii Chrystusa zapanowało na świecie. Jeszcze bardziej osłabła, gdy imperium stało się chrześcijańskie, a potem ponownie, gdy upadł mistyczny Babilon, czyli zepsuta, fałszywa religia. Ten wąż miał jednak wiele głów i gdy jedna została zraniona, pozostałe wciąż żyły.

To kolejny wyraźny przykład ograniczenia władzy szatana. Zwróćmy uwagę, komu powierzono związanie szatana: aniołowi z nieba. Jest bardzo prawdopodobne, że tym aniołem jest sam Pan Jezus Chrystus, ponieważ opis trudno odnieść do kogokolwiek innego. To On potrafi związać uzbrojonego mocarza, wypędzić go i ograbić jego dom, musi więc być silniejszy od szatana.

Zwróćmy też uwagę na środki, których używa. Ma łańcuch i klucz: wielki łańcuch, by związać szatana, oraz klucz do więzienia, w którym miał być przetrzymywany. Chrystusowi nigdy nie brakuje władzy ani narzędzi, by złamać siłę szatana, bo ma władzę nad mocami niebios i klucze otchłani.

Następnie widzimy, jak to dzieło zostaje dokonane (Apokalipsa św. Jana 20:2–3). Chrystus pochwycił smoka, pradawnego węża, którym jest diabeł i szatan. Ani siła smoka, ani przebiegłość węża nie mogły wyrwać go z ręki Chrystusa. Chrystus mocno go trzymał. Wrzucił go do otchłani, z siłą i sprawiedliwym wyrokiem strącając go do więzienia, które było jego właściwym miejscem. Wcześniej pozwalano mu stamtąd wychodzić, by nękał wspólnoty i zwodził narody, lecz teraz został odesłany z powrotem do więzienia i związany łańcuchami.

Zamknięto go i opieczętowano miejsce, w którym przebywał. Chrystus zamyka, a nikt nie może otworzyć. Zamyka swoją mocą i pieczętuje swoim autorytetem, a nawet demony nie są w stanie złamać zamka ani pieczęci. Wiemy też, jak długo potrwa to uwięzienie: tysiąc lat, po których szatan zostanie uwolniony na krótki czas. Kościół będzie się cieszyć długim okresem pokoju i rozwoju, ale jego próby jeszcze całkiem się nie skończą.

Następnie pojawia się opis panowania świętych w tym samym czasie, gdy szatan pozostaje związany (Apokalipsa św. Jana 20:4–6). Są to ludzie, których spotkał zaszczyt: ci, którzy cierpieli dla Chrystusa, i wszyscy, którzy pozostali Mu wierni, nie przyjmując znamienia bestii ani nie oddając czci jej obrazowi. Należą do nich wszyscy, którzy nie splamili się pogańskim ani papieskim bałwochwalstwem.

Otrzymali wielki zaszczyt. Zostali wskrzeszeni i ożyli. Można to rozumieć dosłownie albo przenośnie. Byli martwi w sensie obywatelskim i politycznym, a teraz doświadczyli politycznego zmartwychwstania: odzyskali wolność i przywileje. Otrzymali trony i władzę sądzenia, a więc wielki zaszczyt, wpływy i panowanie, choć wydaje się, że miały one bardziej duchowy niż polityczny charakter.

Panowali też z Chrystusem przez tysiąc lat. Ci, którzy cierpią z Chrystusem, będą z Nim panować. Będą królować z Nim w Jego duchowym i niebiańskim królestwie, uczestnicząc w Jego mądrości, sprawiedliwości i świętości w sposób, jakiego świat dotąd nie widział. Nazywa się to pierwszym zmartwychwstaniem i udział w nim przypadnie tylko tym, którzy służyli Chrystusowi i dla Niego cierpieli. Niegodziwi nie zostaną podźwignięci i przywróceni do władzy, dopóki szatan nie zostanie uwolniony. Można to nazwać zmartwychwstaniem, podobnie jak nawrócenie Żydów określa się jako życie powstałe ze śmierci.

Następnie opisana jest szczęśliwość tych sług Bożych. Są błogosławieni i święci (Apokalipsa św. Jana 20:6). Nikt nie może być naprawdę błogosławiony, jeśli nie jest święty, a wszyscy święci będą błogosławieni. Ci święci byli niczym pierwociny dla Boga w tym duchowym zmartwychwstaniu i jako tacy otrzymali Jego błogosławieństwo.

Są też bezpieczni od władzy drugiej śmierci. Wiemy coś o pierwszej śmierci i wiemy, że jest przerażająca. Nie wiemy jednak z doświadczenia, czym jest druga śmierć. Musi być o wiele straszniejsza, bo oznacza śmierć duszy, wieczne oddzielenie od Boga. Oby Pan uchronił nas przed poznaniem tego przez doświadczenie. Ci, którzy doświadczyli duchowego zmartwychwstania, są ocaleni od władzy drugiej śmierci.

Potem następuje powrót utrapień Kościoła i kolejny wielki konflikt, gwałtowny, lecz krótki i rozstrzygający. Ograniczenia nałożone na szatana zostają w końcu zniesione. Dopóki istnieje ten świat, władza szatana nie zostanie całkowicie zniszczona. Może być ograniczana i osłabiana, ale szatan wciąż będzie miał pewne pole działania, by niepokoić lud Boży.

Gdy tylko szatan zostaje uwolniony, wraca do swego dawnego dzieła: zwodzi narody. Tym zwodzeniem podburza je do walki ze świętymi i sługami Boga. Nie podjęłyby tej walki, gdyby najpierw ich nie zwiódł. Zostają oszukane zarówno co do sprawy, po której stronie stają, bo uważają ją za dobrą, choć jest bardzo zła, jak i co do wyniku: spodziewają się zwycięstwa, choć z pewnością przegrają.

Ostatnie wysiłki szatana wydają się najsilniejsze. Otrzymana teraz swoboda działania wygląda na większą niż wcześniej. Może zgromadzić ochotników ze wszystkich czterech stron świata i tworzy ogromną armię, tak liczną jak piasek morski (Apokalipsa św. Jana 20:8).

Poznajemy też imiona głównych przywódców działających pod wodzą smoka: Goga i Magoga. Nie musimy zbyt dociekliwie ustalać, jakie dokładnie potęgi kryją się pod tymi imionami, ponieważ armia nadciąga ze wszystkich stron świata. Imiona te pojawiają się również w innych miejscach Pisma Świętego. Magog został wymieniony w Księdze Rodzaju 10:2 jako jeden z synów Jafeta, a jego potomkowie rozproszyli się po różnych krajach. Gog i Magog pojawiają się razem w Księdze Ezechiela 38:2, a tamto proroctwo zawiera wiele obrazów wykorzystanych tutaj.

Następnie opisany jest marsz i szyk bojowy tej groźnej armii (Apokalipsa św. Jana 20:9). Wojska rozciągają się po całej ziemi i otaczają obóz świętych oraz umiłowane miasto, czyli duchową Jerozolimę, gdzie lud Boży strzeże swoich najcenniejszych nadziei i błogosławieństw. Dlatego jest mu tak droga. Święci są przedstawieni jako ludzie, którzy wyszli z miasta i rozbili wokół niego obóz, by go bronić. Armia wroga jest jednak tak wielka, że otacza zarówno ich, jak i miasto.

Potem widzimy bitwę i jej wynik: z nieba, od Boga, spada ogień i pochłania wrogów. Podobnie zagłada Goga i Magoga została zapowiedziana w Księdze Ezechiela 38:22, gdzie Bóg mówi, że ześle ulewny deszcz, wielkie gradobicie, ogień i siarkę. Sam Bóg w niezwykły i bezpośredni sposób stoczy tę ostatnią, rozstrzygającą bitwę w obronie swojego ludu. Zwycięstwo będzie więc całkowite, a chwała przypadnie Jemu.

Teraz ukazana zostaje zagłada i kara wielkiego wroga, diabła. Zostaje wrzucony do piekła razem ze swoimi dwoma głównymi sługami: bestią i fałszywym prorokiem, którzy symbolizują tyranię i bałwochwalstwo. Nie trafiają tam na ograniczony czas, lecz mają być dręczeni dniem i nocą na wieki wieków.