Apokalipsa 2:8 – znaczenie i zastosowanie

Przechodzimy teraz do drugiego listu, skierowanego do jednego z kościołów w Azji. Podobnie jak poprzednio, zwróćmy uwagę na jego początek i zakończenie. Najpierw adres wskazuje, do kogo list jest skierowany: „Do anioła Kościoła w Smyrnie”. To miasto istnieje do dziś i było znane z handlu oraz bogactwa. Być może jest jedynym z siedmiu miast, które zachowało tę samą nazwę, choć dziś nie wyróżnia się już obecnością chrześcijańskiego kościoła, odkąd zdominował je islam.

Następnie pojawia się tytuł naszego Pana Jezusa, umieszczony na końcu zwrotu: „pierwszy i ostatni, który był martwy, a ożył” (Apokalipsa św. Jana 1:17–18). Jezus Chrystus jest pierwszy i ostatni. Nasze życie na tym świecie jest krótkie, lecz nasz Odkupiciel obejmuje wszystko od początku do końca. Jest pierwszy, ponieważ wszystko zostało stworzone przez Niego; istniał przed wszystkim, u Boga, i sam jest Bogiem. Jest ostatni, ponieważ wszystko zostało stworzone dla Niego i to On będzie Sędzią wszystkich.

To z pewnością tytuł należący do Boga, który jest od wieczności do wieczności. Należy on także do niezmiennego Pośrednika, Tego, który stoi między Bogiem a ludźmi: Jezusa, tego samego wczoraj, dziś i na wieki. Jest pierwszy, bo przez Niego położono fundament Kościoła wśród patriarchów, najdawniejszych przywódców ludu Bożego. Jest ostatni, bo przez Niego na końcu czasów zostanie przyniesiony i umieszczony ostatni kamień.

Był martwy i żyje. Był martwy i umarł za nasze grzechy. Żyje, ponieważ zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, czyli po to, byśmy zostali uznani za sprawiedliwych przed Bogiem, i zawsze żyje, by wstawiać się za nami. Był martwy i przez swoją śmierć nabył dla nas zbawienie. Żyje i przez swoje życie udziela nam tego zbawienia. Jeśli jako wrogowie zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, pojednani, będziemy zbawieni dzięki Jego życiu. Jego śmierć wspominamy podczas Wieczerzy Pańskiej, a Jego zmartwychwstanie i życie w każdą niedzielę.

Główne przesłanie listu do Smyrny pojawia się po tym, jak Chrystus oznajmia, że zna wszystko, co czynią ludzie, a zwłaszcza wszystko, co czynią Jego kościoły. Najpierw dostrzega ich wzrost w sprawach duchowych. Powiedziano o tym krótko, wtrącając te słowa w nawiasie, ale brzmią one bardzo mocno: „Jesteś jednak bogaty” (Apokalipsa św. Jana 2:9). Byli ubodzy w dobra doczesne, lecz bogaci duchowo: ubodzy w oczach świata, a bogaci w łaskę. Ich duchowe bogactwo wyraźnie kontrastowało z ubóstwem materialnym. Wielu ludzi bogatych w dobra tego świata jest ubogich duchowo. Tak było w przypadku Laodycei.

Niektórzy są ubodzy na zewnątrz, a bogaci wewnętrznie: bogaci wiarą i dobrymi uczynkami, przywilejami, obietnicami i darami, nadzieją oraz tym, co pewnego dnia stanie się ich udziałem. Duchowe bogactwo jest zazwyczaj owocem ciężkiej pracy. Pilna ręka przynosi bogactwo. Gdy człowiek obfituje w dobra duchowe, łatwiej znosi ubóstwo materialne. A kiedy lud Boży zostaje zubożony w sprawach doczesnych ze względu na Chrystusa i czyste sumienie, Bóg wynagradza mu to bogactwem duchowym, które daje znacznie większe zadowolenie i trwa na wieki.

Po drugie, Chrystus zna ich cierpienia: „Znam twój ucisk i ubóstwo”. Chodzi o prześladowania, których doświadczali, aż po utratę swojego mienia. Ci, którzy chcą być wierni Chrystusowi, muszą się liczyć z licznymi trudnościami na tym świecie. Jezus Chrystus szczególnie uważnie dostrzega jednak wszystkie ich cierpienia. Cierpi razem z nimi. Odpłaci uciskiem tym, którzy ich uciskają, a udręczonym da odpoczynek przy sobie.

Po trzecie, zna niegodziwość i kłamstwa ich wrogów: „Znam bluźnierstwo tych, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są”. Byli to ludzie, którzy twierdzili, że tylko oni są szczególnym ludem przymierza z Bogiem, jak niegdyś chełpili się Żydzi, nawet po tym, jak Bóg ich odrzucił. Albo byli to ludzie usiłujący przywrócić żydowskie obrzędy i ceremonie, które nie tylko należały już do przeszłości, lecz zostały także zniesione. Tacy ludzie mogą twierdzić, że tylko oni są Kościołem Bożym na świecie, choć w rzeczywistości są synagogą szatana.

Zauważmy, że tak jak Chrystus ma na świecie swój Kościół, duchowy Izrael Boży, tak diabeł ma swoją synagogę. Każde zgromadzenie występujące przeciw prawdom Ewangelii i szerzące zgubne błędy jest synagogą szatana. Synagogą szatana jest także każde zgromadzenie występujące przeciw czystości i duchowemu charakterowi ewangelicznego kultu, a zarazem szerzące ludzkie pomysły i obrzędy, które nie pochodzą od Boga. Diabeł panuje nad takimi zgromadzeniami, działa w nich, wykorzystuje je do realizacji swoich zamierzeń i odbiera za ich pośrednictwem straszliwą cześć.

Nazywanie się przez takie grupy Kościołem Bożym albo Izraelem Bożym jest bluźnierstwem. Bóg doznaje wielkiej zniewagi, gdy Jego imienia używa się, by wspierać dzieło szatana. Głęboko sprzeciwia się takiemu bluźnierstwu i sprawiedliwie ukarze tych, którzy nie przestają się go dopuszczać.

Po czwarte, Chrystus zawczasu wie o przyszłych próbach, które czekają Jego lud, ostrzega go i przygotowuje na to, co ma nadejść. Zapowiada przyszłe cierpienia: „Diabeł ma wtrącić niektórych z was do więzienia i będziecie cierpieć ucisk” (Apokalipsa św. Jana 2:10). Lud Boży musi się liczyć z tym, że na tym świecie spotykają go kolejne trudności, często coraz cięższe. Cierpienia już pozbawiły tych ludzi majątku, a teraz mieli zostać uwięzieni. To diabeł podburza swoje narzędzia, niegodziwych ludzi, by prześladowali lud Boży. Tyrani i prześladowcy są narzędziami diabła, choć kierują się również własną złą zawziętością i nie wiedzą, że popycha ich diabelska nienawiść.

Chrystus przygotowuje ich także na nadchodzące cierpienia. Najpierw udziela rady: „Nie bój się niczego z tych rzeczy”. To nie tylko nakaz, ale słowo, które dodaje siły. Nie tylko zakazuje ulegania lękowi, lecz także go ucisza i dodaje duszy odwagi. Po drugie, Chrystus pokazuje, jak cierpienie zostanie złagodzone i ograniczone. Nie dotknie wszystkich, lecz tylko niektórych, tych, którzy najlepiej je zniosą i mogą potrzebować odwiedzin oraz pociechy ze strony pozostałych. Nie potrwa bez końca, lecz przez wyznaczony czas: dziesięć dni. Nie będzie trwało nieustannie, bo ze względu na wybranych ten czas zostanie skrócony. Będzie także próbą, a nie zniszczeniem, aby ich wiara, cierpliwość i odwaga zostały wypróbowane, umocnione i ukazane ku czci i chwale.

Po trzecie, Chrystus obiecuje wspaniałą nagrodę za wierność: „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia”. Zwróćmy uwagę na pewność nagrody: „dam ci”. Chrystus to powiedział i może to uczynić. Złożył obietnicę i jej dotrzyma. Otrzymają nagrodę z Jego własnej ręki, a żaden z ich wrogów nie zdoła Mu jej odebrać ani strącić jej z ich głów. Zwróćmy też uwagę, jak trafna jest ta nagroda. To wieniec, który odpowiada ich ubóstwu, wierności i zmaganiom.

Wieniec życia jest nagrodą dla tych, którzy pozostają wierni aż do śmierci, zachowują wiarę do końca i oddają za Chrystusa nawet życie. Życie zużyte w Jego służbie albo oddane dla Jego sprawy zostanie wynagrodzone innym życiem, nieporównanie lepszym od obecnego i wiecznym.

Zakończenie tego przesłania wzywa także wszystkich do słuchania. Wszyscy ludzie, cały świat, powinni usłyszeć, co dzieje się między Chrystusem a Jego kościołami: jak je chwali, pociesza, napomina za ich uchybienia i nagradza ich wierność. Każdy na ziemi powinien zwrócić uwagę na to, jak Bóg postępuje ze swoim ludem, bo cały świat może czerpać z tego mądrość i pouczenie.

Chrześcijanina, który zwycięża, obejmuje też łaskawa obietnica: „Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci” (Apokalipsa św. Jana 2:11). Zauważmy, że istnieje nie tylko pierwsza śmierć, ale także druga — śmierć, która następuje po śmierci ciała.

Druga śmierć jest o wiele gorsza od pierwszej, zarówno ze względu na cierpienie, jak i jego długość. To wieczna śmierć duszy: śmierć, która nigdy się nie kończy, a jej męki nie łagodnieją pod wpływem żadnej pociechy. Jest naprawdę zgubna, wręcz śmiertelna dla wszystkich, którzy jej doświadczają.

Chrystus ocali wszystkich swoich wiernych sług od tej niszczącej śmierci. Druga śmierć nie ma władzy nad tymi, którzy mają udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nie skrzywdzi ich ani pierwsza śmierć, ani druga.