Apokalipsa 17:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia z nową wizją, nie ze względu na to, co przedstawia, bo należy ona do tego samego czasu co trzy ostatnie czasze gniewu, lecz ze względu na sposób, w jaki została opisana.

Zwróćmy najpierw uwagę na zaproszenie skierowane do apostoła Jana, by przyjrzał się temu, co ma zostać mu ukazane: zapowiedziano mu sąd nad wielką nierządnicą (Apokalipsa św. Jana 17:1). To określenie przynosi głęboki wstyd. W tym fragmencie nierządnicą jest zamężna kobieta, która była niewierna mężowi, porzuciła właściwą drogę, którą szła od młodości, i złamała przymierze z Bogiem.

Oddawała się królom ziemi, których upiła winem swojego nierządu. Przyjrzyjmy się też jej zewnętrznemu wyglądowi. Jest jaskrawy i ostentacyjny, jak często bywa u takich osób: kobieta jest ubrana w purpurę i szkarłat, ozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami (Apokalipsa św. Jana 17:4). Wszystko to symbolizuje światowe zaszczyty i bogactwo, przepych i pychę, odpowiednie dla tych, którzy żyją dla zmysłów i tego świata.

Jej główna siedziba i dom znajdują się na bestii o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, czyli Rzym, miasto siedmiu wzgórz, osławione bałwochwalstwem, uciskiem i bluźnierstwem. Jest też jej imię, wypisane na czole. Bezwstydne nierządnice miały zwyczaj wywieszać tabliczki ze swoimi imionami, żeby wszyscy wiedzieli, kim są.

Przyjrzyjmy się znaczeniu jej imienia. Po pierwsze, wskazuje ono na miejsce jej zamieszkania: Wielki Babilon. Abyśmy nie uznali, że chodzi dosłownie o dawne miasto Babilon, tekst wyjaśnia, że imię to jest tajemnicą. Oznacza inne wielkie miasto, podobne do dawnego Babilonu.

Po drugie, jej imię mówi o jej niegodziwym życiu i działalności. Nie jest tylko nierządnicą, lecz matką nierządnic: szerzy bałwochwalstwo i uczy wszelkiego rodzaju niemoralności i niegodziwości. Jest źródłem i opiekunką każdej fałszywej religii oraz wszelkiego plugawskiego życia.

Jej pokarmem jest krew świętych i męczenników Jezusa. Piła ją tak zachłannie, jakby się nią upijała. Sprawiała jej taką przyjemność, że nigdy nie wiedziała, kiedy ma już dość. Była syta, ale nigdy nienasycona.