Apokalipsa 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu przygotowanie do wylania siedmiu czasz, które powierzono siedmiu aniołom. Zwróć uwagę, że apostoł ujrzał tych aniołów w niebie i że ich wygląd był niezwykły. Było to stosowne do dzieła, które mieli wykonać: doprowadzić do końca zagładę antychrysta. Bóg był gotów zesłać na tę potęgę siedem ostatnich plag, a ponieważ grzechy Babilonu dopełniły miary, nadeszła pora na pełną miarę Jego gniewnego sądu.

Widzimy także tych, którzy byli świadkami tego zadania: wszystkich, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią. Stali na szklanym morzu, które niektórzy rozumieją jako ten świat — kruchy, skazany na to, że pewnego dnia rozpadnie się w kawałki. Inni sądzą, że chodzi o przymierze ewangelii, przywołujące obraz morza z brązu w świątyni, w którym obmywali się kapłani. W takim ujęciu wierni słudzy Boga stoją na trwałym gruncie sprawiedliwości Chrystusa. Są też tacy, którzy widzą tu Morze Czerwone, które zdawało się zastygać, gdy przechodził przez nie Izrael, podczas gdy słup ognia lśnił nad wodami, jakby mieszał się z nimi. Obraz ten ukazywałby, jak gniew Boga skierowany przeciw faraonowi i jego koniom rozbił zastygłe wody i doprowadził faraona i jego konie do zagłady.

Może to również wyjaśniać, dlaczego śpiewali pieśń Mojżesza. Wychwalali w niej wielkość dzieł Boga oraz sprawiedliwość i prawdę Jego dróg — zarówno w wybawieniu Jego ludu, jak i w zgładzeniu jego wrogów. Cieszyli się nadzieją i bliskością zwycięstwa, zanim zostało ono w pełni urzeczywistnione. Wzywali też wszystkie narody, by oddały Bogu bojaźń, chwałę i cześć należne Mu za tak wyraźne objawienie Jego prawdy i sprawiedliwości: „Któż by się Ciebie nie bał?” (Apokalipsa św. Jana 15:4).