Apokalipsa 13:11 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy rozumieją pierwsze zwierzę jako pogański Rzym, uznają, że drugie zwierzę oznacza Rzym papieski, który szerzy bałwochwalstwo i tyranię, lecz czyni to w łagodniejszy, bardziej barani sposób. Ci zaś, którzy w pierwszym zwierzęciu widzą świecką władzę papiestwa, uznają, że drugie oznacza jego władzę duchową i kościelną, działającą pod pozorem religii i troski o ludzkie dusze. W obu przypadkach sens jest ten sam: chodzi o fałszywą religię, która zwodzi ludzi, udając, że służy Bogu.

Warto zwrócić uwagę na postać i wygląd drugiego zwierzęcia. Miało dwa rogi podobne do baranich, ale mówiło jak smok. Wszyscy zgadzają się, że chodzi o wielkiego zwodziciela, który pod pozorem religii odciąga ludzi od prawdy. Katolicy rzymscy przyjmujący tę interpretację twierdzili, że chodzi o Apoloniusza z Tiany, pogańskiego cudotwórcę, lecz dr More odrzucił tę interpretację i odniósł ją do władz kościelnych papiestwa. Papież ukazuje rogi baranka, twierdząc, że jest przedstawicielem Chrystusa na ziemi i ma Jego władzę, ale demaskują go jego słowa. Głosi fałszywe nauki i wydaje okrutne nakazy, które pokazują, że należy do smoka, a nie do Baranka, Jezusa Chrystusa.

Po drugie, zwróćmy uwagę na władzę, którą się posługuje. Sprawuje on całą władzę pierwszego zwierzęcia (Apokalipsa św. Jana 13:12). Oznacza to, że służy tej samej sprawie i kieruje się tym samym głównym celem: odwracać ludzi od oddawania czci prawdziwemu Bogu i skłaniać ich do czci tych, którzy z natury nie są bogami. Dąży też do podporządkowania ludzkich dusz i sumień ludzkiej kontroli, wbrew woli Boga. Papiestwo służy temu celowi tak samo jak pogaństwo, a jego przebiegłe metody tak samo jak jawna przemoc państwa. Oba są narzędziami służącymi zamysłom diabła, choć działają na różne sposoby.

Po trzecie, przyjrzyjmy się metodom, którymi drugie zwierzę realizuje swoje plany. Są trzy. Pierwszą stanowią kłamliwe znaki i rzekome cuda, które zwodzą ludzi i skłaniają ich do oddawania czci pierwszemu zwierzęciu w jego nowej postaci. Zwierzę miałoby udawać, że sprowadza ogień z nieba, jak uczynił Eliasz. Bóg niekiedy pozwala swoim wrogom, tak jak pozwolił czarownikom egipskim, dokonywać rzeczy, które robią wielkie wrażenie, aby nieuważni ludzie dali się zwieść. Powszechnie wiadomo, że królestwo papieskie od dawna opiera się na takich rzekomych cudach.

Drugą metodą są ekskomuniki, czyli kościelne klątwy i surowe zakazy. Stosuje się je tak, jakby odcinały ludzi od Chrystusa i wydawały ich diabłu, w rzeczywistości jednak wydają ich władzy świeckiej, aby mogli zostać skazani na śmierć. Dlatego mimo całej obłudy słusznie zarzuca się tym, którzy je stosują, że zabijają tych, których nie zdołali przekonać. Trzecią metodą jest pozbawianie praw: nikt nie może korzystać ze swoich praw przyrodzonych, obywatelskich ani lokalnych, jeśli nie oddaje czci temu papieskiemu zwierzęciu, będącemu obrazem zwierzęcia pogańskiego. Staje się to warunkiem kupowania i sprzedawania oraz obejmowania dochodowych i zaufanych stanowisk. Ludzie muszą mieć znamię zwierzęcia na czole i prawej ręce, a także nosić jego imię i liczbę jego imienia.

Prawdopodobnie znamię, imię i liczba zwierzęcia oznaczają to samo. Wskazują na jawne wyznawanie lojalności i posłuszeństwa wobec papiestwa, jak gdyby ktoś miał znamię na czole. Oznaczają też wykorzystywanie całego swojego wpływu, siły i wysiłku do wspierania władzy papieskiej, jak gdyby ktoś miał znamię na prawej ręce. Mówi się, że papież Marcin V w bulli dołączonej do dokumentów Soboru w Konstancji zakazał katolikom rzymskim pozwalać heretykom mieszkać na swoich ziemiach, zawierać umowy, pracować w rzemiośle ani obejmować urzędów cywilnych. Jest to bardzo wyraźne potwierdzenie tej przepowiedni.

Na koniec pozostaje liczba zwierzęcia, podana w sposób, który ukazuje mądrość Boga, a zarazem pozostawia ludzkiej wiedzy i starannemu namysłowi wystarczająco dużo do rozważania. Jest to liczba człowieka, obliczona zwyczajnym ludzkim sposobem, i wynosi 666. Nie wiadomo, czy odnosi się ona do błędów i fałszywych nauk papiestwa, czy też, jak sądzą niektórzy, do liczby lat między jego powstaniem a upadkiem. Jeszcze mniej pewne jest, jakiego dokładnie okresu dotyczą te prorocze liczby. Mówi się, że praca dr. Pottera na ten trudny temat cieszy się szczególnym uznaniem i może być przydatna dla osób zainteresowanych tym zagadnieniem. Wydaje mi się, że to jeden z tych okresów, które Bóg zachował w swojej władzy. Wiemy jednak tyle: Bóg napisał na wszystkich swoich wrogach słowa „policzone” i „zważone”. Wyznaczył kres ich dniom i nadejdzie ich koniec, lecz Jego królestwo będzie trwać wiecznie.