Apokalipsa 13:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie mowa o pojawieniu się pierwszej bestii, jej wyglądzie i dalszym działaniu. Jan zdaje się stać na brzegu morza, choć prawdopodobnie nadal znajduje się w widzeniu. Uważał, że jest na wyspie Patmos, ale nie potrafił stwierdzić, czy znajduje się w ciele, czy poza ciałem.

Bestia wychodzi z morza, a jednak jej opis przypomina potwora lądowego. Im bardziej jest potworna pod każdym względem, tym lepiej przedstawia tajemnicę zła i tyranii. Jej ciało przypominało głównie lamparta, łapy — niedźwiedzie, a paszcza — lwią. Miała siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach imiona bluźniercze. Była najstraszniejszym i najbardziej odrażającym potworem, jaki można sobie wyobrazić.

Część tego opisu zdaje się nawiązywać do wizji Daniela o czterech bestiach, które symbolizowały cztery królestwa (Księga Daniela 7:1–3). Jedna bestia przypominała lwa, druga niedźwiedzia, a kolejna lamparta. Ta bestia wydaje się łączyć drapieżność, siłę i szybkość wszystkich trzech. Siedem głów i dziesięć rogów zdaje się symbolizować jej liczne moce, a dziesięć koron — podległych jej władców. Imię bluźnierstwa na jej czole wskazuje na jej otwartą wrogość wobec Bożej chwały, wyrażającą się szczególnie w bałwochwalstwie.

Jej władza pochodziła od smoka. Smok przekazał jej swoją moc, tron i wielki autorytet. Innymi słowy, diabeł ustanowił ją i wspierał, aby wykonywała jego dzieło i szerzyła jego sprawę. Udzielił jej wszelkiej pomocy, na jaką było go stać.

Jedna z głów bestii została śmiertelnie zraniona, ale rana się zagoiła (Apokalipsa św. Jana 13:3). Niektórzy uważają, że zraniona głowa oznacza kres pogańskiego bałwochwalstwa, a zagojenie rany — pojawienie się bałwochwalstwa papieskiego, które w istocie jest tym samym złem, lecz w nowej postaci. Nadal służy ono celom diabła równie skutecznie jak dawniej.

Ten piekielny potwór otrzymał wielką cześć i został otoczony kultem. Cały świat szedł za bestią, podziwiając jej moc, umiejętności i powodzenie. Ludzie oddawali cześć smokowi, który dał bestii władzę, a także samej bestii. Okazywali cześć i lojalność diabłu oraz jego sługom, sądząc, że żadna siła nie może się im przeciwstawić. Tak wielkie były ciemność, zepsucie i szaleństwo świata.

Bestia używała swej mocy i umiejętności do złych celów. Miała paszczę, która wypowiadała wielkie słowa i bluźnierstwa. Bluźniła przeciw Bogu, Jego imieniu, Jego przybytkowi i wszystkim, którzy mieszkają w niebie. Wypowiedziała też wojnę świętym, zwyciężała ich i zdobyła coś w rodzaju władzy nad całym światem. Jej nienawiść była skierowana przede wszystkim przeciw Bogu nieba i ludowi nieba. Hańbiła Boga, tworząc obrazy niewidzialnego Boga i oddając im cześć. Hańbiła przybytek Boga, czyli, jak twierdzą niektórzy, ludzką naturę Pana Jezusa Chrystusa, w której Bóg mieszka niczym w namiocie. Hańbi ją nauka o przeistoczeniu, która — według tego ujęcia — nie pozwala uznać ciała Chrystusa za prawdziwe ciało, a zarazem daje kapłanowi władzę, by je dla Chrystusa stwarzał. Bestia występowała też przeciw mieszkańcom nieba, czyli uwielbionym świętym, stawiając ich na miejscu pogańskich demonów i modląc się do nich. Święci słusznie uznaliby to za zniewagę. Tak przejawia się nienawiść diabła do nieba i jego błogosławionych mieszkańców. Są poza zasięgiem jego władzy, więc może jedynie bluźnić przeciwko nim. Święci na ziemi są bardziej narażeni na jego okrucieństwo. Czasem dozwala mu się nad nimi zatriumfować i podeptać ich.

Moc i powodzenie diabła są ograniczone zarówno w czasie, jak i co do liczby ludzi, nad którymi może w pełni panować. Jego panowanie trwa tylko czterdzieści dwa miesiące (Apokalipsa św. Jana 13:5), co odpowiada innym proroczym znakom dotyczącym rządów antychrysta. Ograniczony jest również krąg ludzi, nad którymi może całkowicie zapanować: są to ci, których imion nie zapisano w księdze życia Baranka. Chrystus ma wybraną resztę, odkupioną Jego krwią, zapisaną w Jego księdze i zapieczętowaną Jego Duchem. Nawet jeśli diabeł i antychryst pokonają ich ciała i odbiorą im doczesne życie, nigdy nie zdołają zdobyć ich dusz ani odwieść ich od Zbawiciela.

Warto uważnie przyjrzeć się temu, co zostało tu ukazane o cierpieniach i utrapieniach Kościoła. Mamy też zapewnienie, że gdy Bóg dokończy swoje dzieło na górze Syjon, swoje dzieło oczyszczenia, zwróci się przeciw wrogom swego ludu. Ci, którzy zabijają mieczem, sami zginą od miecza (Apokalipsa św. Jana 13:10), a ci, którzy uprowadzają lud Boży do niewoli, sami zostaną wzięci do niewoli. Ma to uczyć świętych cierpliwości, gdy oczekują tak wielkich cierpień, i wiary, gdy wyglądają tak chwalebnego wybawienia.