Apokalipsa 1:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przedstawia Boga jako Tego, który jest, który był i który przychodzi. Brzmi to jak spokojne zapewnienie, że czas nie wymyka się Jego obecności. Najmocniej dotyka tam, gdzie człowiek nosi przeszłość, która wciąż boli, i przyszłość, której jeszcze nie widać. Jan, który w Apokalipsie 1:9 pisze z wyspy Patmos z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa, zna takie położenie z własnego doświadczenia. Zwrot „Ja jestem Alfa i Omega” wskazuje na Tego, który obejmuje początek i koniec, czyli pierwszą i ostatnią literę alfabetu greckiego, a więc całość tego, co może zostać powiedziane. Ten sam Bóg nazwany jest Wszechmogącym, więc Jego obecność w czasie nie jest bierna, lecz pełna mocy. Jan sam nazywa siebie bratem w ucisku, dlatego ten werset nie obiecuje życia wolnego od trudu. Stawia jednak ból w większym kontekście. Patrząc na niego, widać, że strata i lęk nie mają ostatniego słowa, ponieważ ostatnie słowo należy do Tego, który przychodzi.

„Ja jestem Alfa i Omega” oznacza, że Pan Bóg obejmuje całość: od początku aż po kres. To nie ozdobny tytuł ani próba podania kalendarza wydarzeń. W obrazie pierwszej i ostatniej litery mieści się zapewnienie o Jego panowaniu nad historią, także wtedy, gdy jej dalszy bieg pozostaje ukryty. Określenie „Który jest, Który był i Który przychodzi” powtarza słowa pozdrowienia z początku rozdziału. Nie chodzi wyłącznie o Boga istniejącego odwiecznie: tekst kieruje uwagę także ku Jego przyjściu. Werset 7 zapowiada, że nadchodzi, a werset 9 umieszcza świadectwo Jana pośród ucisku i wytrwałości. Dlatego tytuł „Wszechmogący” nie obiecuje, że wierzący unikną cierpienia. Ukazuje raczej, że cierpienie nie odbiera Bogu władzy ani nie zamyka historii. Warto też zauważyć, kto mówi: sam Pan Bóg, nie narrator objaśniający symbol. Jego słowa stanowią podstawę nadziei dla Kościołów, do których Jan pisze. Apokalipsa nie każe więc odczytywać niepewności dziejów jako dowodu, że Bóg utracił kontrolę. Alfa i Omega wskazują, że żadna epoka nie wykracza poza Jego panowanie, a oczekiwany kres pozostaje związany z Jego przyjściem.

Ten werset brzmi jak krótka deklaracja, ale to Bóg mówi o sobie: „Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący”. Alfa i Omega to pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego, więc obraz obejmuje początek i koniec. Trzy określenia czasu stoją obok siebie, bez dopowiedzeń o tym, co po czym następuje. Bóg nie jest kimś, kto dopiero pojawi się na końcu dziejów. Jest Tym, który trwa w każdym czasie. Z tego wynika praktyczna pociecha. Człowiek nie musi znać wszystkich dróg przyszłości, aby stanąć pewnie w teraźniejszości. Na przykład ktoś, kto obawia się konsekwencji trudnej rozmowy, może najpierw zająć się tym, co dziś od niego zależy, a resztę powierzyć Temu, który już jest i który przychodzi. Tytuł Wszechmogący mówi o mocy, ale w tym tekście moc Boga nie ogranicza się do tego, co potrafimy przewidzieć. Warto też zauważyć, że sam werset nie obiecuje konkretnego rozwiązania każdej trudności. Daje natomiast pewność, kto jest Panem czasu. Ta pewność nie odbiera bólu, lecz pozwala umieścić go we właściwym miejscu wielkiej historii, którą prowadzi Bóg.

W Apokalipsie, po słowach o nadchodzącym Chrystusie i pośród pozdrowienia skierowanego do siedmiu Kościołów, brzmi wyznanie: „Ja jestem Alfa i Omega”. Mówi Pan Bóg, Ten, „Który jest, Który był i Który przychodzi”, Wszechmogący. Nie pada ono w próżni, lecz wśród konkretnych wspólnot, do których Jan przekazuje świadectwo. To nie jest jedynie zapewnienie o odległej przyszłości. Bóg obejmuje początek, teraźniejszość i kres; żadna chwila nie znajduje się poza Jego obecnością. Obraz pierwszej i ostatniej litery alfabetu nadaje czasowi ramę. Historia wspólnot, które słyszą te słowa, nie jest zamknięta w ucisku ani w niepewności. Jan sam nazywa się ich bratem i współuczestnikiem w ucisku, królestwie i wytrwałości w Jezusie. Wszechmoc Boga nie oznacza więc, że wierzący nie doświadczają cierpienia. Oznacza, że cierpienie nie ma ostatniego słowa nad Bożym zamysłem. „Który przychodzi” kieruje nadzieję ku spotkaniu z Bogiem, a nie ku spekulacji o datach. Wieczność nie unieważnia historii; nadaje jej kierunek. Początek i kres spoczywają w Tym, który jest obecny także pośrodku drogi.