Apokalipsa 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu apostolskie błogosławieństwo dla tych, którzy z należytą uwagą przyjmują to Boże objawienie. Jest ono skierowane do wszystkich, ale także w sposób szczególny do pewnych osób.

Po pierwsze, błogosławieństwo obejmuje wszystkich, którzy czytają lub słuchają słów tego proroctwa. Ma ono zachęcać nas do studiowania tej księgi i niepozwalania, by zniechęciły nas trudniejsze do zrozumienia fragmenty. Uważni czytelnicy zostaną nagrodzeni. Samo posiadanie słów Boga jest wielkim przywilejem. Było to jedną z głównych przewag Żydów nad poganami. Błogosławieństwem jest również studiowanie Pisma Świętego, bo ci, którzy je badają, dobrze wykorzystują swój czas.

Przywilejem jest nie tylko samodzielne czytanie Pisma, lecz także słuchanie, gdy czytają je inni, potrafiący je objaśnić i pomóc nam zrozumieć jego treść. Samo czytanie i słuchanie nie wystarczy jednak, by osiągnąć błogosławieństwo. Musimy zachowywać to, co zostało napisane, utrwalając to w pamięci, myślach, uczuciach i czynach. Wtedy będziemy błogosławieni, gdy będziemy tak postępować. Im bliżej jesteśmy wypełnienia się Pisma Świętego, tym więcej uwagi powinniśmy mu poświęcać. Czas jest bliski, więc powinniśmy jeszcze pilniej się wsłuchiwać, widząc, że nadchodzi ten dzień.

Po drugie, błogosławieństwo jest skierowane w szczególny sposób do siedmiu kościołów w Azji, o których mowa w Apokalipsie św. Jana 1:4 i które wymieniono w Apokalipsie św. Jana 1:11. W kolejnych rozdziałach każdemu z nich zostają przekazane osobne przesłania. Wyróżniono je, ponieważ znajdowały się najbliżej Jana, który przebywał wówczas na wyspie Patmos, i być może szczególnie się o nie troszczył. Nie wyklucza to jednak opieki innych apostołów, którzy mogli jeszcze wtedy żyć.

Samo błogosławieństwo oznacza łaskę i pokój, świętość i pocieszenie. Łaska to Boża życzliwość wobec nas i Jego dobre dzieło w nas. Pokój to radosne doświadczenie tej łaski i pewność, że ją otrzymujemy. Nie ma prawdziwego pokoju bez prawdziwej łaski, a tam, gdzie najpierw pojawia się łaska, za nią podąża pokój.

Od kogo pochodzi to błogosławieństwo? Jest udzielane w imieniu Boga, całej Trójcy, ponieważ jest to akt uwielbienia, którego właściwym adresatem może być tylko Bóg. Jego słudzy powinni błogosławić lud wyłącznie w Jego imieniu. Jako pierwszy zostaje wymieniony Ojciec, Bóg Ojciec. Może to oznaczać Boga w Jego istocie albo pierwszą Osobę błogosławionej Trójcy, Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa. Został opisany jako Ten, który jest, który był i który przychodzi: wieczny i niezmienny, ten sam dla Kościoła Starego Testamentu, Kościoła Nowego Testamentu oraz przyszłego Kościoła triumfującego.

Duch Święty został nazwany siedmioma duchami nie dlatego, że jest siedem duchów, lecz dlatego, że jest nieskończenie doskonałym Duchem Boga, który udziela różnorodnych darów i dokonuje rozmaitych dzieł. Znajduje się przed tronem, ponieważ Bóg stworzył wszystko przez swojego Ducha i przez swojego Ducha wszystkim kieruje.

Jezus Chrystus został wymieniony po Duchu, ponieważ Jan zamierzał szerzej mówić o Chrystusie, Bogu objawionym w ciele. Wcześniej widział Go żyjącego na ziemi, a teraz ogląda Go ponownie w chwale. Chrystus jest wiernym świadkiem. Odwiecznie świadczył o wszystkich zamysłach Boga (Ewangelia Jana 1:18), a w czasie swojego życia wiernie objawił wolę Boga, którą teraz przekazuje nam Jego Syn. Możemy bezpiecznie zaufać Jego świadectwu, ponieważ On sam nie może zostać zwiedziony ani nas zwieść.

Chrystus jest pierworodnym spośród umarłych: jako pierwszy powstał z martwych i jest głową zmartwychwstania. Wskrzesił się własną mocą i tą samą mocą wskrzesi swoich ludzi z grobów, by obdarzyć ich wieczną chwałą. Przez swoje zmartwychwstanie dał im nowe narodzenie i żywą nadzieję. Jest także władcą królów ziemi. Ich władza pochodzi od Niego, ich potęga jest przez Niego ograniczana, ich gniew powściągany, a plany obracane wniwecz; przed Nim też będą musieli zdać sprawę. To dobra nowina dla Kościoła i mocny dowód, że Chrystus jest prawdziwie Bogiem: jest Królem królów i Panem panów.

Jest także wielkim przyjacielem swojego ludu i z czystej miłości dokonał dla niego wielkich rzeczy. Umiłował go, a z tej wiecznej miłości obmył go z grzechów własną krwią. Grzech pozostawia na duszy plamę winy i skalania, a zmyć ją może tylko krew Chrystusa. Chrystus był gotów przelać własną krew, aby Jego lud otrzymał przebaczenie i oczyszczenie.

Uczynił ich również królami i kapłanami dla Boga, swojego Ojca. Usprawiedliwił ich, czyli uznał za mających właściwą relację z Bogiem, i uświęcił, czyli uczynił świętymi. Dzięki temu stają się królami w oczach Ojca, za Jego aprobatą i dla Jego chwały. Jako królowie panują nad sobą, zwyciężają szatana, mają moc w modlitwie przed Bogiem i będą sądzić świat. Uczynił ich kapłanami, dając im dostęp do Boga, możliwość wejścia do miejsca świętego i składania Mu miłych ofiar duchowych. Dał im również łaskę potrzebną do wypełniania tego powołania. Za te wysokie zaszczyty i dary są Mu winni panowanie i chwałę na wieki.

Chrystus będzie także Sędzią świata. Nadchodzi i ujrzy Go każde oko (Apokalipsa św. Jana 1:7). Księga Apokalipsy rozpoczyna się i kończy zapowiedzią powtórnego przyjścia Pana Jezusa Chrystusa. Powinniśmy często o tym przyjściu myśleć i mieć je przed oczami wiary i nadziei. Jan mówi tak, jakby już widział ten dzień: Chrystus z pewnością przychodzi, jak gdybyśmy oglądali Go na własne oczy.

Przyjdzie w obłokach, które będą Jego rydwanem i osłoną. Przyjdzie jawnie i ujrzy Go każde oko: oczy Jego ludu, oczy Jego wrogów, każde oko, Twoje i moje. Jego przyjście przerazi tych, którzy Go przebili i nie okazali skruchy, a także wszystkich, którzy ponownie Go zranili, odwracając się od Niego. Zdumieje również pogański świat. Przyjdzie osądzić tych, którzy nie znają Boga, a także tych, którzy nie są posłuszni Ewangelii Chrystusa.

Ten opis Chrystusa zostaje potwierdzony przez samego Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 1:8). Nasz Pan Jezus słusznie przypisuje sobie ten sam zaszczyt i tę samą władzę, które w Apokalipsie św. Jana 1:4 przypisano Ojcu. Jest początkiem i końcem, ponieważ wszystko pochodzi od Niego i wszystko jest dla Niego. Jest Wszechmogącym, tym samym wiecznym i niezmiennym Bogiem. Kto próbowałby odjąć Chrystusowi choć jeden z tych tytułów, zasługiwałby na to, by jego własne imię zostało wymazane z księgi życia.

Chrystus uczci tych, którzy Go czczą, ale tych, którzy Nim gardzą, spotka wzgarda.