Księga Psalmów 97:8 – znaczenie i zastosowanie

Królestwo Mesjasza przypomina słup obłoku i ognia na pustyni: od strony Egipcjan było ciemne, a od strony Izraela Bożego, Jego prawdziwego ludu, jaśniało. Królestwo to umacnia się mimo sprzeciwu. Ziemia widzi i drży (Księga Psalmów 97:4), Syjon zaś słyszy i raduje się, raduje się bardzo, bo jedni się nawracają, a inni zostają zawstydzeni: wszyscy, którzy sprzeciwiają się Chrystusowi, ponoszą porażkę. „Raduj się wielce, Córo Syjonu! Oto twój król przychodzi do ciebie” (Księga Zachariasza 9:9). Zwycięstwa Chrystusa radują nie tylko Syjon, gdzie stała świątynia, lecz także córki Judy, czyli mieszkańców miast i wsi.

Wezwanie brzmi: „Niech raduje się ziemia” (Księga Psalmów 97:1). Jednak prawdziwie radują się synowie Syjonu i córki Judy. Wszyscy powinni przyjąć królestwo Mesjasza, ale niewielu to czyni. Warto dostrzec, dlaczego panowanie Odkupiciela napełnia Syjon radością. Wierni słudzy Boga mają powody, by się radować: przede wszystkim dlatego, że Bóg odbiera cześć, a wszystko, co oddaje Mu cześć, raduje Jego lud. „Radują się z powodu Twoich sądów, Panie” — zarówno sądów wypowiadanych przez Jego usta, jak i tych, które wykonuje swoją ręką, czyli słowa Ewangelii oraz dzieł, przez które ją szerzy, w tym cudów i niezwykłych zrządzeń opatrzności. We wszystkim tym musimy wyznawać: „Ty, Panie, jesteś wywyższony ponad całą ziemię” (Księga Psalmów 97:9). Bóg ukazał, że panuje nad przyrodą i wszystkimi potęgami, a także sprawuje władzę nad narodami i sercami. Jest wywyższony ponad wszystkich bogów, czyli ustanowionych władców, oraz ponad wszystkie fałszywe bóstwa, czyli bożki. Wywyższenie Chrystusa i szerzenie chwały Boga pośród ludzi są radością wszystkich świętych.

Drugim powodem radości jest troska o ich bezpieczeństwo. Ci, którzy dochowują wierności Chrystusowi jako Królowi, mogą ufać Jego opiece. Władców nazywa się tarczami ziemi, a dla swojego ludu taką tarczą jest Chrystus. Jego lud może schronić się w Jego cieniu i radować się tym schronieniem, bo „strzeże dusz swoich świętych” (Księga Psalmów 97:10). Zachowuje ich życie tak długo, jak długo mają jeszcze do wykonania powierzone im zadanie. Często wybawia ich też z rąk niegodziwych, którzy pragną ich krwi. „Cenna jest w oczach Pana śmierć Jego świętych”. Słowa te znaczą jednak więcej niż ochronę życia fizycznego. Uczniowie Chrystusa muszą być gotowi oddać życie i nie mogą stawiać jego zachowania na pierwszym miejscu. Chrystus strzeże nieśmiertelnej duszy, wewnętrznego człowieka, który może odnawiać się coraz bardziej, nawet gdy zewnętrzny człowiek słabnie. Zachowa swoich świętych od grzechu, odstępstwa i rozpaczy podczas najcięższych prób. Wybawi ich od złego, który chce ich zniszczyć, i bezpiecznie doprowadzi do swojego niebiańskiego królestwa (Drugi List do Tymoteusza 4:18). Mają więc dobry powód do radości: są bezpieczni pod Jego opieką.

Po trzecie, Bóg zapewnia im pociechę. Dla tych, którzy radują się w Jezusie Chrystusie i Jego wywyższeniu, przygotowane są źródła radości, które prędzej czy później wytrysną (Księga Psalmów 97:11). „Dla sprawiedliwego zasiane jest światło”, czyli dla ludzi prawego serca przygotowana jest radość. Poddani Chrystusa powinni spodziewać się ucisku na świecie. Doświadczą jego nienawiści i nie powinni przyłączać się do jego pustej radości. Mogą jednak czerpać pociechę z tego, że zasiano dla nich światło: zostało dla nich zaplanowane i przygotowane. To, co zasiane, w swoim czasie wzejdzie. Choć przez długi czas może spoczywać pod ziemią, niczym ziarno zimą, i wydawać się stracone lub pogrzebane, przyniesie obfity plon. Dobroć Boga z pewnością wyda plon w wyznaczonym czasie. Ci, którzy sieją ze łzami, na pewno będą żąć z radością (Księga Psalmów 126:5–6). Gdy Jezus odchodził od swoich uczniów, powiedział, że będą się smucić, lecz ich smutek zamieni się w radość (Ewangelia Jana 16:20). Radość jest pewna dla ludzi prawego serca, szczerze wierzących. Radość obłudnika trwa tylko chwilę. Bez prawdziwej szczerości nie ma trwałego pokoju.

Widzimy też, jakie zasady powinny kształtować radość Syjonu. Po pierwsze, ma być czysta i święta. Ci, którzy miłują Pana Jezusa, Jego przyjście i królestwo, Jego słowo i wywyższenie, powinni nienawidzić zła, czyli grzechu — wszystkiego, co Go obraża i mogłoby odsunąć ich od Jego łaski. Prawdziwa miłość do Boga ujawnia się w szczerej nienawiści do wszelkiego grzechu, tej odrażającej rzeczy, której Bóg nienawidzi. Radość świętych powinna umacniać ich niechęć do grzechu, a Boża pociecha odbierać im upodobanie w grzesznych przyjemnościach.

Po drugie, ich radość powinna znajdować spełnienie w samym Bogu (Księga Psalmów 97:12). „Radujcie się w Panu, sprawiedliwi”. Wszystkie strumienie pociechy, które płyną do nas przez królestwo Chrystusa, powinny prowadzić nas z powrotem do źródła i sprawiać, że radujemy się w Panu. Każda radość powinna znajdować w Nim swój środek. Zobacz też List do Filipian 3:3 i List do Filipian 4:4.

Po trzecie, radość powinna wyrażać się w uwielbieniu i dziękczynieniu: „Dziękujcie, wspominając Jego świętość”. Wszystko, co daje nam radość, powinno też pobudzać nas do wdzięczności, a szczególnie Boża świętość. Ci, którzy sami nienawidzą grzechu, cieszą się, że Bóg również go nienawidzi, bo ufają, że nie pozwoli, by grzech nad nimi panował. Powinniśmy często wspominać Bożą świętość, Jego doskonałą czystość, prawość i doskonałość. Musimy też stale pamiętać o Jego świętym przymierzu, które potwierdził przysięgą na swoją świętość. Gdy wspominamy Jego świętość, powinniśmy dziękować Mu nie tylko dlatego, że przynosi Mu chwałę, lecz także dlatego, że jest dla nas błogosławieństwem. Niewysłowionym błogosławieństwem będzie udział w Jego świętości, jeśli stanie się to naszym udziałem dzięki łasce. Spośród wszystkich Bożych przymiotów to właśnie świętość wysławiają aniołowie słowami: „Święty, święty, święty” (Księga Izajasza 6:3). Grzesznicy drżą na jej myśl, lecz święci radują się, wspominając świętość Boga (Księga Psalmów 30:4).