Księga Psalmów 97:1 – znaczenie i zastosowanie

To, co zostało powiedziane wśród narodów w poprzednim psalmie (Księga Psalmów 96:10), powraca tutaj (Księga Psalmów 97:1) i staje się głównym przesłaniem tego psalmu oraz Księgi Psalmów 99: „Pan jest królem”. Oto wielka prawda, którą mamy przed sobą. Pan, Jahwe, króluje. Ten, który stworzył świat, sprawuje nad nim władzę. Daje życie, ruch, siłę, prawo, zadanie, powodzenie i rozstrzygnięcie wszystkich spraw.

Osąd dotyczący każdego człowieka pochodzi od Pana, z Jego mądrego zamysłu i opatrzności. Zarówno w sprawach publicznych, jak i prywatnych, urzeczywistnia On to, co postanowił. Króluje także Pan Jezus. Jego władza nad biegiem wydarzeń łączy się z Jego władzą jako Pośrednika, który jedna Boga z ludźmi, a obie te władze są w ręku Chrystusa. Dlatego jest On zarówno Głową Kościoła, jak i Władcą wszystkiego dla dobra Kościoła.

Królestwo Chrystusa zostało ustanowione w taki sposób, że powinno przynieść radość wszystkim, i tak się stanie, jeśli sami nie odwrócą się od niego. Niech raduje się ziemia, bo to królowanie daje jej trwałość (Księga Psalmów 96:10). Przynosi światu zaszczyt i bogactwo, a częściowo uwalnia go od pustki, którą sprowadził na niego grzech. Radość z Niego jako Króla Żydów powinna ogarniać nie tylko Izrael, a jako z Króla Syjonu — nie tylko Syjon. Jego wywyższenie powinno radować całą ziemię. Królestwa świata prędzej czy później, w taki czy inny sposób, staną się Jego królestwami. Niech radują się z tego liczne wyspy. Można w tym dostrzec także kraj autora jako wielką wyspę z wieloma mniejszymi wyspami pod jej władzą. Słowa te przynoszą przynajmniej pociechę narodom pogańskim, nazywanym wyspami narodów (Księga Rodzaju 10:5). W Chrystusie jest dość powodów do radości dla wszystkich wysp. Wiele z nich już znalazło w Nim szczęście, ale wciąż jest miejsce dla kolejnych.

Wszyscy mają powód, by radować się z panowania Chrystusa, ponieważ jest ono sprawiedliwe. We wszystkich działaniach Jego władzy — zarówno przy ustanawianiu praw, jak i przy wydawaniu sądów — wyraźnie widać sprawiedliwość. Czasem zdaje się, że otaczają Go chmury i ciemność. Trudno nam zrozumieć Jego postępowanie. Jego droga wiedzie przez morze, a ścieżka przez głębokie wody, dlatego nie zawsze widzimy, co zamierza ani dokąd nas prowadzi. Nie należy oczekiwać, że zostaniemy dopuszczeni do ukrytych zamysłów Jego władzy. Jego plany są tak głębokie, że nie powinniśmy próbować ich zgłębiać. A jednak sprawiedliwość i prawość są siedzibą Jego tronu. Przez całe Jego panowanie biegnie złota nić sprawiedliwości. Sprawiedliwość jest miejscem, w którym On przebywa, bo tam znajduje się Jego tron. Jego nakazy są i pozostaną całkowicie sprawiedliwe.

Jak zauważa doktor Hammond, sprawiedliwość i prawość są podstawą Jego tronu, dlatego tron ten trwa na wieki, a Jego berło jest berłem prawym (Księga Psalmów 45:6). Jego tron jest utwierdzony w sprawiedliwości. Nawet niebiosa głoszą Jego sprawiedliwość (Księga Psalmów 97:6), która jaśnieje równie wyraźnie i jasno jak same niebiosa. Głoszą ją aniołowie w niebie, służący jako posłańcy w Jego rządach i dlatego wiedzący o nich więcej niż jakiekolwiek inne stworzenia. Jego sprawiedliwości nie można podważyć, bo któż może spierać się z tym, co głoszą niebiosa? (Księga Psalmów 50:6).

Władza Chrystusa obejmuje także świat górny i dolny. Wszyscy ludzie na ziemi podlegają Jego władzy. Albo Mu służą, albo On posługuje się nimi, by urzeczywistniać swoje zamiary. Wszystkie narody widzą Jego chwałę albo przynajmniej mogą ją zobaczyć. Chwała Boga, widoczna w obliczu Chrystusa, miała zajaśnieć w odległych krajach pośród wielu narodów, a w pewnej mierze pośród wszystkich. Ewangelia była głoszona, o ile nam wiadomo, w wielu językach (Dzieje Apostolskie 2:5, 2:11). We wszystkich narodach dokonywały się cuda, dzięki czemu wszystkie ujrzały Jego chwałę. Czyż nie usłyszeli? (List do Rzymian 10:18).

Wszyscy aniołowie w niebie również podlegają Jego władzy. Być może nie dostrzeglibyśmy tego jasno w słowach „Niech oddadzą Mu pokłon wszyscy bogowie” (Księga Psalmów 97:7), gdyby natchniony apostoł nie pomógł nam, odnosząc je do Chrystusa. Na podstawie brzmienia tych słów w Septuagincie pisze, że gdy Mesjasz wstąpił do nieba, wydano nakaz: „Niech oddadzą Mu pokłon wszyscy aniołowie Boży” (List do Hebrajczyków 1:6). To daje nam klucz do całego psalmu i pokazuje, że należy go odnieść do wywyższonego Odkupiciela, który wstąpił do nieba i zasiada po prawicy Boga. Oznacza to, że została Mu dana wszelka władza w niebie i na ziemi, a aniołowie, zwierzchności i moce zostały Mu poddane (Pierwszy List Piotra 3:22). Pokazuje to chwałę Chrystusa, który ma takich czcicieli, a także zaszczyt prawdziwych chrześcijan, którzy mają ich za współczcicieli.

Panowanie Chrystusa, choć powinno przynosić wszystkim radość, niektórych napełni jednak lękiem — i dzieje się tak z ich własnej winy (Księga Psalmów 97:3-5, 7). Gdy po wniebowstąpieniu Chrystusa Jego królestwo było ustanawiane na świecie, napotkało potężnych wrogów i silny opór. Króluje On ku radości całej ziemi, ale, jak każdy władca, ma poddanych i wrogów. Niektórzy nie tylko odmawiają Mu posłuszeństwa, lecz w ogóle nie chcą, by królował. Sami wykluczają się z królestwa niebieskiego, a przy tym próbują nie dopuścić do niego innych (Ewangelia Mateusza 23:13). Widać to w nienawiści niewierzących Żydów do Ewangelii Chrystusa oraz w gwałtownych prześladowaniach, które wzniecali wszędzie przeciwko tym, którzy ją głosili i za nią podążali. Tych wrogów nazywa się górami (Księga Psalmów 97:5), ze względu na ich wyniosłość, siłę i nieustępliwość. To władcy tego świata ukrzyżowali Pana chwały (Pierwszy List do Koryntian 2:8; Księga Psalmów 2:2).

Sprzeciw Żydów wobec ustanawiania królestwa Chrystusa doprowadził ich do zguby. Prześladując apostołów i próbując powstrzymać ich od głoszenia poganom, dopełnili miary swoich grzechów i ściągnęli na siebie gniew aż do końca (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:15-16). Gniew ten porównano tutaj do pożerającego ognia, który idzie przed Chrystusem i trawi Jego wrogów. Sami stali się jak plewy i słoma, a przeciw Niemu wystąpili do walki jak ciernie i głogi (Księga Izajasza 27:4). Ogień Bożego gniewu nie tylko spali zarośla na górach, lecz sprawi, że same góry stopią się jak wosk (Księga Psalmów 97:5). Gdy nasz Bóg objawia się jako ogień trawiący, nawet skały stają się przed Nim jak wosk. Najsilniejszy i najbardziej zuchwały opór zostaje pokonany w obecności Pana. Sama Jego obecność wystarczy, by zawstydzić opornych i obalić ich zamiary, bo On jest Panem całej ziemi i wszyscy ludzie odpowiadają przed Nim.

Ludzie nienawidzą i prześladują lud Boży, bo sądzą, że Bóg jest nieobecny, jak gdyby Pan opuścił ziemię. Gdy jednak objawia swoją obecność, topnieją ze strachu. Jego sądy porównano również do przerażających błyskawic (Księga Psalmów 97:4), które napawają wielu lękiem. Sądy, jakie Bóg sprowadził na wrogów królestwa Chrystusa, były tak uderzające, że cały świat z trwogą zwrócił na nie uwagę. Ziemia to ujrzała i zadrżała, a wieść o tym przyprawiła słuchających o dreszcz.

Wypełniło się to podczas zburzenia Jerozolimy i upadku narodu żydowskiego z rąk Rzymian, około czterdziestu lat po zmartwychwstaniu Chrystusa. Ten sąd całkowicie zniszczył ten naród niczym ogień, a sąsiednie ludy poraził niczym błyskawica (Księga Powtórzonego Prawa 29:24). A jednak niebiosa ukazują w tym Bożą sprawiedliwość, a wszyscy ludzie wciąż widzą Jego chwałę w trwałych znakach tej sprawiedliwości — w rozproszeniu Żydów.

Ustanowienie królestwa Chrystusa miało także zawstydzić bałwochwalców, jak mówi werset 7: „Niech się zawstydzą wszyscy, którzy służą rzeźbionym bożkom”. Chodzi o świat pogański, o ludzi służących tym, którzy z natury nie są bogami (List do Galatów 4:8), i chlubiących się bożkami jako swoimi opiekunami i dobroczyńcami. Czy słudzy bożków chlubili się nimi, a słudzy Boga żywego mieliby Mu nie ufać albo się Go wstydzić? Niech się zawstydzą ci, którzy służą rzeźbionym bożkom.

Jest to modlitwa o nawrócenie pogan. Prosi, by ludzie od dawna służący niemym bożkom poznali swój błąd, zawstydzili się własnego szaleństwa i dzięki mocy Ewangelii Chrystusa zaczęli służyć jedynemu Bogu żywemu i prawdziwemu. Wtedy tak samo wstydziliby się swoich bożków, jak wcześniej byli z nich dumni. Zobacz Księgę Izajasza 2:20-21.

Słowa te są także proroctwem o zagładzie tych, którzy nie chcieli przyjąć napomnienia i porzucić bałwochwalstwa. Mieli zostać zawstydzeni przez zniszczenie kultów pogańskich w Cesarstwie Rzymskim, co dokonało się około trzystu lat po Chrystusie. Przerażenie bałwochwalców było tak wielkie, że niektórzy sądzą, iż przemiana za panowania Konstantyna sprawiła, że nawet możni wołali do skał: „Padnijcie na nas i zakryjcie nas” (Apokalipsa Jana 6:15-16). Ta modlitwa i to proroctwo wciąż odnoszą się do bałwochwalców wrogich chrześcijaństwu, którzy mogą tu odczytać swój wyrok: „Niech się zawstydzą wszyscy, którzy oddają pokłon rzeźbionym bożkom” (Księga Psalmów 97:7). Zobacz Księgę Jeremiasza 48:13.