Księga Psalmów 96:10 – znaczenie i zastosowanie

Otrzymujemy tu wskazówki dla tych, którzy mają głosić narodom Ewangelię: mówią im, co mają głosić. Są one także skierowane do tych, którzy już przyjęli Ewangelię, i podpowiadają, co mówić sąsiadom oraz ludziom spoza ludu Bożego. To również wspaniała zapowiedź ustanowienia królestwa Chrystusa na ruinach królestwa diabła. Zaczęło się to tuż po wniebowstąpieniu Chrystusa i będzie trwać, aż tajemnica Boża w pełni się dopełni.

Po pierwsze, mają oznajmić narodom, że Pan króluje. Króluje Chrystus, Pan, którego Bóg postanowił osadzić na swojej świętej górze Syjon. Piotr jako pierwszy ogłosił to wśród pogan (Dzieje Apostolskie 10:42). Niektórzy dawni pisarze dodali tu słowa, które z czasem włączono do tekstu: „Pan króluje z drzewa”, czyli z krzyża. Uzasadniali to tym, że napis nad Jezusem głosił: „Król Żydów”. Chrystus stał się posłuszny aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu, dlatego Bóg Go wywyższył, dał Mu imię ponad wszelkie imię i tron ponad wszelki tron. Niektórzy poganie już wcześniej pytali o Tego, który narodził się jako Król Żydów (Ewangelia Mateusza 2:2). Teraz trzeba im oznajmić, że przyszedł i że Jego królestwo zostało ustanowione.

Po drugie, trzeba im powiedzieć, że panowanie Chrystusa przyniesie światu prawdziwy pokój i trwałość: „Świat jest utwierdzony i się nie zachwieje”. Stworzony świat trwa dzięki pośrednictwu Chrystusa, czyli Jego dziełu pośrednika, który pojednuje Boga z ludźmi. Grzech wstrząsnął światem i nadal mu zagraża, lecz Chrystus jako Odkupiciel podtrzymuje wszystko i zachowuje porządek stworzenia. Także świat ludzki będzie podtrzymywany, aż wszyscy, których obejmuje Boża łaska, zostaną zgromadzeni, choć jest to świat winny i buntujący się przeciw Bogu. Tam, gdzie przyjmuje się chrześcijaństwo, umacnia ono narody i królestwa oraz pomaga zachować dobry ład między ludźmi. Niektórzy odnoszą te słowa do Kościoła na świecie: zostanie on utwierdzony i nie zachwieje się, bo jest zbudowany na skale, a bramy piekła go nie przemogą. To królestwo, którego nic nie może zachwiać.

Po trzecie, trzeba oznajmić, że panowanie Chrystusa jest doskonale sprawiedliwe i prawe. „Będzie sprawiedliwie sądził ludy” (Księga Psalmów 96:10), a także „będzie sądził świat sprawiedliwie, a narody według swojej prawdy” (Księga Psalmów 96:13). Sądzenie oznacza tu sprawowanie rządów. Można odnieść te słowa także do sądu ostatecznego, który odbędzie się sprawiedliwie (Dzieje Apostolskie 17:31), jednak przede wszystkim wskazują one na pierwsze przyjście Chrystusa i ustanowienie Jego królestwa przez Ewangelię. Sam Jezus powiedział, że przyszedł na świat, aby sądzić, i że wszelki sąd został Mu powierzony (Ewangelia Jana 9:39; Ewangelia Jana 12:31; Ewangelia Jana 5:22, 27).

Jego rządy w sprawiedliwości i prawdzie oznaczają trzy rzeczy. Wszystkie prawa i nakazy Jego królestwa są zgodne z wieczną prawdą i sprawiedliwością oraz ze świętą naturą i wolą Boga. Wszystkie Jego działania jako władcy są słuszne i wierne, dokładnie takie, jak zapowiedział. Rządzi też ludzkimi sercami i sumieniami mocą prawdy oraz Ducha, który przynosi sprawiedliwość i uświęca.

Gdy Piłat zapytał Jezusa, czy jest królem, Jezus odpowiedział, że przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie (Ewangelia Jana 18:37). Rządzi bowiem przez prawdę i kieruje ludzką wolą, najpierw korygując sposób rozumienia.

Po czwarte, trzeba oznajmić, że Jego przyjście jest bliskie. Ten Król i Sędzia stoi u drzwi, bo „przychodzi, naprawdę przychodzi”. Enoch, siódmy potomek Adama, powiedział podobnie: „Oto Pan nadchodzi” (List Judy 1:14). Od tamtej zapowiedzi do pierwszego przyjścia Chrystusa upłynęło wiele wieków, a jednak przyszedł On dokładnie w wyznaczonym czasie. Tak samo pewne jest Jego powtórne przyjście, choć dawno temu zapowiedziano: „Oto przychodzi z obłokami” (Apokalipsa św. Jana 1:7), a On jeszcze nie przyszedł. Zobacz też Drugi List Piotra 3:4 i kolejne wersety.

Po piąte, trzeba wezwać wszystkich, by radowali się z czci oddawanej Mesjaszowi i z wielkiego zaufania, jakim Go obdarzono (Księga Psalmów 96:11–12). Niech radują się niebo i ziemia, morze, pole i wszystkie drzewa leśne. To język poetycki. Oznacza przede wszystkim, że dni Mesjasza będą dniami radości, a wszędzie tam, gdzie przyjmuje się Jego łaskę i panowanie, pojawia się radość. Mamy dobry powód, by oddać Chrystusowi należne Mu miejsce, przyjąć Go i radować się Nim. Widzimy to w Dziejach Apostolskich 8. Gdy Samaria przyjęła Ewangelię, w mieście zapanowała wielka radość (Księga Psalmów 96:8), a gdy ochrzczono etiopskiego dworzanina, ruszył w dalszą drogę rozradowany (Dzieje Apostolskie 8:39).

Po drugie, naszym obowiązkiem jest radośnie przyjąć Chrystusa i Jego królestwo, choć przychodzi jako zwycięzca, by dalej zwyciężać. Przychodzi w pokoju. „Hosanna, błogosławiony Ten, który przychodzi”, a także: „Hosanna, błogosławione królestwo naszego ojca Dawida” (Ewangelia Marka 11:9–10). Radować się z przyjścia swojego Króla powinna nie tylko córka Syjonu (Księga Zachariasza 9:9), lecz wszyscy.

Po trzecie, powód do radości z królestwa Chrystusa ma całe stworzenie, nawet morze i pole. Przez grzech pierwszego Adama całe stworzenie zostało poddane marności. Dzięki łasce drugiego Adama, Chrystusa, zostanie ono w jakiś sposób, prędzej czy później, uwolnione z niewoli skażenia i wprowadzone do chwalebnej wolności dzieci Bożych (List do Rzymian 8:20–21).

Po czwarte, radość najpierw rozbrzmiewa w niebie, w obecności aniołów Bożych. Gdy Pierworodny został wprowadzony na świat, aniołowie śpiewali Mu chwałę (Ewangelia Łukasza 2:14).

Po piąte, Bóg łaskawie przyjmuje świętą radość i uwielbienie wszystkich, którym naprawdę zależy na królestwie Chrystusa, nawet jeśli sami wydają się niepozorni lub zwyczajni. Morze może jedynie szumieć, a nie wiem, w jaki sposób drzewa leśne wyrażają radość. Bóg jednak bada serce, zna zamysł Ducha i rozumie nieporadne słowa nawet najsłabszej osoby oddającej Mu cześć.