Księga Psalmów 96:1 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety najlepiej wyjaśnia święte poruszenie serca wobec Boga: głęboki szacunek dla Jego majestatu i nieporównywalnej doskonałości. Wezwanie do oddawania Mu chwały jest pełne życia. Słowa płyną z mocą i powracają, a wdzięczne serce powinno odpowiedzieć w tym samym duchu.

Najpierw jesteśmy wezwani, by czcić Boga pieśnią (Księga Psalmów 96:1–2). Trzykrotnie słyszymy wezwanie, by śpiewać Panu. Śpiewamy Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Ta pieśń chwały rozbrzmiewała już wtedy, gdy wspólnie śpiewały gwiazdy poranne, trwa dziś w Kościele na ziemi i będzie rozbrzmiewać na wieki w Kościele w niebie. Mamy wiele powodów, by często śpiewać, a zarazem potrzebujemy, by często nam o tym przypominano i do tego zachęcano.

Śpiewać Panu znaczy błogosławić Jego imię, dobrze o Nim mówić i pomagać innym myśleć o Nim z uznaniem. Mamy śpiewać nową pieśń: znakomitą, wypływającą ze świeżych uczuć i wyrażaną nowymi słowami. Ludzie nieraz odrzucają starą pieśń, ale nowa jest mile widziana, bo przynosi coś świeżego i zaskakującego. Ta nowa pieśń jest odpowiedzią na nowe błogosławieństwa i miłosierdzie odnawiające się każdego poranka. Jest też pieśnią Nowego Testamentu, pieśnią chwały za nowe przymierze i jego cenne dary. Pozostaje zawsze nowa, nigdy się nie starzeje ani nie traci aktualności.

Do tej pieśni ma dołączyć cała ziemia, nie tylko Żydzi, którym kult Boga był niegdyś szczególnie powierzony. Dawniej na obczyźnie nie mogli śpiewać pieśni Pana albo przynajmniej nie chcieli tego robić. Teraz cała ziemia, wszyscy odkupieni spośród jej mieszkańców, są wezwani, by poznać tę nową pieśń i ją śpiewać (Apokalipsa św. Jana 14:3). Wskazuje to na powołanie pogan. Wszystkie narody otrzymają tę pieśń, a także powód i wezwanie, by ją śpiewać.

Tematem tej pieśni jest zbawienie, wielkie dzieło dokonane przez Pana Jezusa. Należy ukazywać je jako źródło tej radości i uwielbienia. Pieśń powinna rozbrzmiewać nie tylko podczas wyznaczonych uroczystych świąt, lecz każdego dnia. Jej temat nigdy się nie wyczerpie. Każdy dzień powinien nieść to przesłanie, abyśmy pod wpływem ewangelicznego uwielbienia prowadzili życie zgodne z Ewangelią.

Jesteśmy również wezwani, by czcić Boga przez głoszenie (Księga Psalmów 96:3). Mamy opowiadać o Jego chwale pośród narodów i o Jego cudach wśród wszystkich ludów. Zbawienie przez Chrystusa jest tu przedstawione jako cudowne dzieło, w którym blask Bożej chwały jaśnieje szczególnie mocno. Opowiadając o tym zbawieniu, głosimy chwałę Boga, która jaśnieje w obliczu Chrystusa.

W czasach Starego Testamentu zbawienie to przypominało niebiańską szczęśliwość, która dopiero miała się objawić. Gdy jednak nadeszła właściwa pora, zostało w pełni ukazane nawet małym dzieciom, choć prorocy i królowie od dawna pragnęli je zobaczyć, a nie mogli. To, co najpierw zostało objawione Żydom, teraz ma być ogłoszone narodom i wszystkim ludom. Narody, które niegdyś siedziały w ciemności, ujrzały wielkie światło. Nakaz apostołów, by głosić Ewangelię wszystkim ludziom, wpisuje się w ten sam porządek: trzeba opowiadać o Bożej chwale pośród narodów.

Jesteśmy też wezwani, by czcić Boga przez służbę religijną (Księga Psalmów 96:7–9). Dawniej, choć Bóg przyjmował ludzi z każdego narodu, jeśli się Go bali i postępowali sprawiedliwie, określone formy kultu były związane szczególnie z religią żydowską. W czasach Ewangelii ludy świata są zapraszane do służby Bogu i mile widziane tak samo, jak niegdyś Żydzi. Dziedziniec pogan nie będzie już osobnym, zewnętrznym dziedzińcem, lecz znajdzie się na równi z dziedzińcem Izraela. Cała ziemia zostaje wezwana, by z bojaźnią stanąć przed Panem i oddawać Mu cześć zgodnie z Jego nakazem.

W każdym miejscu będzie składana ofiara kadzidła dla Jego imienia (Księga Malachiasza 1:11; Księga Zachariasza 14:17; Księga Izajasza 66:23). Z pewnością upokarzało to Żydów, ale zarazem otwierało przed nimi perspektywę tego, co miało znacznie pomnożyć chwałę Boga i szczęście ludzi. Zwróćmy uwagę, jak opisano te akty oddania.

Mamy dawać Panu. Nie oznacza to, że Bóg czegokolwiek potrzebuje ani że może otrzymać coś, co wcześniej do Niego nie należało. Jednak w naszych najgłębszych uczuciach, uwielbieniu i służbie zwracamy Mu to, co od Niego otrzymaliśmy, i czynimy to dobrowolnie, jak dar. Bóg miłuje radosnego dawcę. To dług, należność i danina. Trzeba je uiścić, a jeśli nie zostaną oddane, zostaną odzyskane. Kiedy jednak wypływają ze świętej miłości, Bóg przyjmuje je z upodobaniem jako dar.

Mamy też uznać Boga za suwerennego Pana i oddać Mu należną cześć. W Księdze Psalmów 96:7 jesteśmy wzywani, by oddać Panu chwałę i moc, czyli, jak wyjaśniają niektórzy, chwałę i władzę. Jako Król jest odziany w chwałę i przepasany mocą, a my powinniśmy uznać, że obie te rzeczy należą do Niego. Królestwo jest Jego, podobnie jak moc i chwała. Oddawajmy chwałę Bogu, nie przypisując jej sobie ani żadnemu stworzeniu.

Mamy oddać Panu chwałę należną Jego imieniu, czyli cześć odpowiadającą temu, jak objawił się ludziom. We wszelkim uwielbieniu właśnie do tego powinniśmy dążyć: by czcić Boga i okazywać Mu część należnego szacunku, bo jest najwyższą istotą i źródłem naszego istnienia.

Mamy przynieść dar do Jego przybytków. Przede wszystkim mamy ofiarować samych siebie, jak ofiarę złożoną przez pogan (List do Rzymian 15:16). Mamy nieustannie składać ofiarę pochwalną (List do Hebrajczyków 13:15), często przychodzić przed Boga na wspólne nabożeństwo i nigdy nie przychodzić z pustymi rękami. Mamy oddawać Mu cześć w pięknie świętości, podczas uroczystego zgromadzenia, na którym pilnie przestrzega się Bożych nakazów. Piękno to świętość, czyli zgodność z Bożym porządkiem. Mamy wielbić Boga czystym sercem, oczyszczonym przez Jego łaskę, oddanym Jego chwale i wolnym od skazy grzechu.

Mamy stawać przed Nim z bojaźnią. Każdy akt uwielbienia powinien wypływać z bojaźni Bożej i być spełniany z pełnym czci podziwem.

Pośród wezwań do oddawania Bogu chwały padają wzniosłe słowa o Nim, które są zarówno powodem uwielbienia, jak i jego treścią. Pan jest wielki, dlatego należy Mu się wielka chwała i bojaźń (Księga Psalmów 96:4). Jest wielki i godny czci dla tych, którzy Mu służą, a dla Jego wrogów wielki i budzący grozę. Nowa pieśń głosi, że Bóg jest nie tylko dobry, lecz także wielki, bo Jego dobroć stanowi część Jego chwały. Kiedy głoszona jest wieczna Ewangelia, wzywa ona do bojaźni Bożej i oddania Bogu chwały (Apokalipsa św. Jana 14:6–7).

Bóg jest wielki, bo panuje nad wszystkimi, którzy roszczą sobie prawo do miana bogów. Nikt nie odważy się porównywać się z Nim. Należy się Go bać bardziej niż wszystkich bogów, bardziej niż książąt, których po śmierci często uznawano za bogów, a za życia traktowano niemal jak małe bóstwa. Należy się Go bać bardziej niż wszystkich bożków, bogów narodów (Księga Psalmów 96:5).

Cała ziemia jest wezwana, by śpiewać nową pieśń, ale ludzie muszą najpierw przekonać się, że Pan, Jahwe, któremu oddają cześć w pieśni, jest jedynym żywym i prawdziwym Bogiem. Nieskończenie przewyższa wszystkich rywali i fałszywych bogów. On jest wielki, oni zaś mali. On jest wszystkim, oni niczym. Wskazuje na to samo słowo używane w odniesieniu do bożków, bo bożek sam w sobie niczym nie jest (Pierwszy List do Koryntian 8:4).

Bóg jest wielki także dlatego, że słusznie należy do Niego nawet najwyższa część stworzenia. Jest ona Jego dziełem i wszystko z Niego pochodzi. Pan stworzył niebiosa i wszystkie ich zastępy. Są dziełem Jego palców (Księga Psalmów 8:3), wykonanym z niezwykłą starannością i kunsztem. Bogowie narodów byli wytworami ludzkiej wyobraźni, wymyślonymi bóstwami. Nasz Bóg jest jednak Stwórcą słońca, księżyca i gwiazd, czyli świateł nieba, które ludzie błędnie uznali za bogów i zaczęli czcić.

Bóg jest wielki również przez to, jak objawia swoją chwałę w świecie górnym i dolnym, pośród aniołów w niebie i świętych na ziemi (Księga Psalmów 96:6). Wspaniałość i majestat otaczają Go w Jego bezpośredniej obecności w niebie, gdzie aniołowie zakrywają twarze, nie mogąc znieść blasku Jego chwały. Moc i piękno są w Jego świątyni, zarówno w niebie, jak i tutaj, na ziemi. W Bogu jest wszystko, co budzi podziw, i wszystko, co zachwyca. Gdy przychodzimy do Jego świątyni, dostrzegamy Jego piękno, bo Bóg jest miłością, i doświadczamy Jego mocy, bo jest naszą skałą. Idźmy więc naprzód Jego mocą, pociągani przez Jego piękno.