Księga Psalmów 95:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista, jak często czyni, pobudza do oddawania chwały Bogu zarówno siebie, jak i innych. Chwalenie Boga jest obowiązkiem, który powinien wypływać z żywych uczuć, a jednak często trzeba nas do niego zachęcać, bo zbyt łatwo popadamy w oziębłość i ospałość. Warto zwrócić uwagę na to, jak należy chwalić Boga.

Powinniśmy chwalić Go ze świętą radością i rozkoszować się Nim. Pieśń uwielbienia powinna być radosnym okrzykiem (Księga Psalmów 95:1–2). Duchowa radość jest istotą wdzięcznego uwielbienia. Bóg w swojej łasce chce, byśmy oddawali Mu cześć jako Temu, który jest nieskończenie doskonały i błogosławiony, a zarazem radowali się Nim jako naszym Ojcem, Królem i Bogiem, który zawarł z nami przymierze.

Powinniśmy także chwalić Go z pokorną czcią i świętą bojaźnią: „Oddajmy Mu pokłon i padnijmy na twarz, uklęknijmy przed Nim” (Księga Psalmów 95:6). Tak przystoi tym, którzy wiedzą, jak wielka dzieli nas od Boga przepaść, jak bardzo jesteśmy narażeni na Jego gniew i jak bardzo potrzebujemy Jego miłosierdzia. Same gesty ciała niewiele dają, powinniśmy jednak oddawać Bogu chwałę także ciałem, okazując zewnętrzną cześć, powagę i pokorę podczas uwielbienia.

Powinniśmy chwalić Boga głosem. Z serc pełnych miłości, radości i wdzięczności mamy wypowiadać i śpiewać Jego chwałę: „Śpiewajcie Panu i wznoście ku Niemu radosne okrzyki, przy wtórze psalmów”. Ci, których głęboko porusza Jego wielkość i dobroć, powinni być gotowi o nich mówić. Powinni też pragnąć rozbudzać taką samą pobożność w innych.

Powinniśmy chwalić Boga wspólnie, podczas uroczystych zgromadzeń. Słowa „Pójdźcie, śpiewajmy” znaczą: niech nie śpiewają inni beze mnie ani ja sam, lecz śpiewajmy razem. Powinniśmy gromadzić się przed Jego obliczem na dziedzińcach Jego domu, gdzie Jego lud spotyka się z Nim i oczekuje, że da się poznać. Za każdym razem, gdy przychodzimy przed oblicze Boga, powinniśmy dziękować Mu za to, że dopuszcza nas do takiego przywileju. A ilekroć mamy Mu za co dziękować, powinniśmy przychodzić przed Niego, by wielbić Go w sposób, który ustanowił.

Powinniśmy też rozważyć, dlaczego należy chwalić Boga i co powinno wypełniać nasze uwielbienie. Nie brakuje nam powodów, by Go chwalić, brakuje nam jedynie serc gotowych to czynić. Powinniśmy chwalić Boga, bo jest wielkim Bogiem, suwerennym Panem wszystkiego (Księga Psalmów 95:3). Jest wielki, dlatego należy Mu się wielka chwała. Jest nieskończony, nie ma granic i posiada w sobie wszelką doskonałość.

Ma wielką moc. Jest wielkim Królem ponad wszystkimi bogami, ponad tymi, którzy sprawują pod Jego władzą rządy, i ponad wszystkimi fałszywymi bogami oraz uzurpatorami. Panuje nad nimi, posługuje się nimi, by realizować swoje zamiary, i pociąga ich do odpowiedzialności. Może uczynić to, czego żaden z nich nie potrafi, a w końcu ich poniży i zniszczy. Ma też wielkie posiadłości. W tym miejscu wymieniono szczególnie niższe partie ziemi. Ludzi uważamy za wielkich, gdy posiadają rozległe ziemie, a przecież te ziemie stanowią tylko niewielką część całego wszechświata. O ileż większy jest więc Bóg, do którego należy cała ziemia i wszystko, co ją napełnia: nie tylko dlatego, że wszystko leży u Jego stóp i jest Jego własnością, lecz także dlatego, że wszystko znajduje się w Jego ręku i podlega Jego bezpośrednim rządom (Księga Psalmów 95:4). Należą do Niego zarówno głębiny ziemi, ukryte przed naszym wzrokiem, jak i wysokie góry, niedostępne dla nas.

Można też rozumieć te słowa w sensie duchowym. Najniżej położeni ludzie, podobni do nizin ziemi, nie są poza zasięgiem Jego troski. Najwięksi, podobni do potężnych gór, nie wymykają się Jego władzy. Każda siła, którą posiada jakiekolwiek stworzenie, pochodzi od Boga i powinna być używana dla Niego (Księga Psalmów 95:5). Morze należy do Niego, a wszystko, co w nim żyje, jest Jego własnością, bo fale są posłuszne Jego słowu. Morze należy do Niego, ponieważ je stworzył, zgromadził jego wody i wyznaczył jego brzegi. Należy do Niego także suchy ląd, choć został dany ludziom, bo Bóg zachował dla siebie prawo własności. Jest Jego, ponieważ ukształtowały go Jego ręce, gdy na Jego słowo ukazał się ląd. Jako Stwórca wszystkiego ma niepodważalne prawo do wszystkiego.

Ponieważ jest to psalm o wymowie ewangelicznej, słusznie możemy rozumieć te słowa jako odnoszące się do Pana Jezusa. On jest wielkim Bogiem. „Bóg Mocny” to jeden z Jego tytułów, a On sam jest „Bogiem nad wszystkim, błogosławionym na wieki”. Jako Pośrednik, który łączy Boga z nami, jest wielkim Królem ponad wszystkimi bogami. Dzięki Niemu królowie sprawują władzę, a aniołowie, zwierzchności i moce podlegają Jego panowaniu. Przez Niego, jako odwieczne Słowo, wszystko zostało stworzone (Ewangelia Jana 1:3). Słusznie więc Ten, który wszystko stworzył, miał także wszystko odnowić i pojednać ze sobą (List do Kolosan 1:16; List do Kolosan 1:20). Otrzymał wszelką władzę w niebie i na ziemi, a wszystko zostało złożone w Jego ręce. To On stawia jedną stopę na morzu, a drugą na lądzie, jako suwerenny Pan obu (Apokalipsa św. Jana 10:2). Dlatego Jemu powinniśmy śpiewać chwałę, przed Nim oddawać pokłon i padać na twarz.

Powinniśmy też chwalić Boga, bo jest naszym Bogiem. Nie tylko panuje nad nami, tak jak nad całym stworzeniem, lecz łączy Go z nami szczególna więź (Księga Psalmów 95:7). Jest naszym Bogiem, więc słusznie Go chwalimy. Jeśli my tego nie uczynimy, kto to zrobi? W jakim innym celu nas stworzył, jeśli nie po to, byśmy byli Jego ludem, który głosi Jego imię i oddaje Mu chwałę?

Jest naszym Stwórcą, źródłem naszego istnienia. Powinniśmy uklęknąć przed Panem, naszym Stwórcą (Księga Psalmów 95:6). Bałwochwalcy klękają przed bogami, których sami uczynili, my zaś klękamy przed Bogiem, który stworzył nas i cały świat. Ponieważ nas stworzył, ma do nas słuszne prawo. Należymy do Niego, a nie do samych siebie.

Jest także naszym Zbawicielem, źródłem naszego szczęścia. Nazwano Go skałą naszego zbawienia (Księga Psalmów 95:1): nie tylko Tym, który rozpoczął to wielkie dzieło, lecz także jego fundamentem, na którym wszystko się opiera. Tą skałą jest Chrystus, dlatego powinniśmy śpiewać Jemu, Temu, który zasiada na tronie, i Barankowi.

Wszystko Mu zawdzięczamy. Jesteśmy ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku. Dotyczy to ogólnie wszystkich ludzi, bo Bóg za sprawą swojej opatrzności karmi ich i prowadzi, jak pasterz troszczy się o owce. Powinniśmy więc chwalić Go nie tylko za to, że nas stworzył, lecz także za to, że nas zachowuje i trzyma nasze życie oraz drogi w swojej ręce. W szczególny sposób dotyczy to Jego Kościoła. Izrael jest nazwany ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku, dlatego Bóg słusznie domaga się od niego szczególnego uwielbienia. Kościół Ewangelii jest Jego stadem, a Chrystus jego wielkim i dobrym Pasterzem. Jako chrześcijanie jesteśmy prowadzeni Jego ręką na zielone pastwiska, chronieni przez Niego i otaczani obfitą opieką. Jesteśmy całkowicie oddani Jego czci i służbie jako Jego szczególny lud, dlatego chwała należy się Mu w Kościołach przez wszystkie pokolenia (List do Efezjan 3:21).