Księga Psalmów 92:8 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista wcześniej powiedział, że będzie czerpał z Bożych dzieł przykład, by się radować (Księga Psalmów 92:4). Teraz właśnie to robi. Najpierw raduje się z powodu wrogów Boga, patrząc w przyszłość i widząc ich zagładę. Nie cieszy go ich nieszczęście jako ludzi, lecz to, że stanie się ono świadectwem Bożej sprawiedliwości i świętości.

Jest pewien, że grzesznicy zginą, nawet jeśli wydaje się, że dobrze im się wiedzie. Bezbożni wyrastają jak wiosenna trawa: jest ich wielu, są zieloni i szybko rosną. Złoczyńcy zaś zdają się odnosić sukcesy, zdobywać władzę i bogactwo. Może się wtedy wydawać, że Bóg im sprzyja, a ich powodzenie zapowiada jeszcze lepszą przyszłość. Jest jednak odwrotnie. Ich pomyślność doprowadzi ich do zguby, jak mówi Księga Przysłów: „pomyślność głupców prowadzi do zguby” (Księga Przysłów 1:32). Owce przeznaczone na rzeź często prowadzi się na najtłustsze pastwisko.

Psalmista jest też pewien ich zguby, nawet gdy otwarcie i zuchwale występują przeciw Bogu. Są Jego wrogami i z dumą się do tego przyznają. Sprzeciwiają się Bogu i z Nim walczą. Buntują się przeciw Jego panowaniu i czci, więc łatwo dostrzec, że zginą. Nikt, kto zatwardziale występował przeciw Bogu, nie odniósł prawdziwego powodzenia. Wszyscy, którzy nie odwrócili się od zła, są uznawani za wrogów Boga, a jako Jego wrogowie zostaną zgładzeni i rozproszeni. Chrystus uznaje za swoich wrogów wszystkich, którzy nie chcą, by nad nimi panował. Zostaną przyprowadzeni przed Jego oblicze i zgładzeni. Teraz złoczyńcy często jednoczą się i wspierają nawzajem w walce przeciw Bogu i religii. Boży sąd zerwie jednak ten sojusz. W przyszłym świecie zostaną oddzieleni od zgromadzenia sprawiedliwych, jak mówi przekład chaldejski w komentarzu do Księgi Psalmów 1:5.

Psalmista myśli nie tylko o wrogach w ogólności, ale także o tych, którzy nienawidzą jego samego. Mimo to się nie boi. Mówi, że jego oko ujrzy to, czego pragnie w odniesieniu do wrogów, czyli że doczeka chwili, gdy zostaną powstrzymani i osądzeni, a następnie albo nawrócą się, albo zginą. Hebrajskie brzmienie jest prostsze: „Moje oko będzie patrzeć na moich wrogów, a moje ucho usłyszy o bezbożnych”. Psalmista nie określa dokładnie, co zobaczy ani usłyszy. Wie jedynie, że będzie to coś, co przyniesie Bogu chwałę i napełni go zadowoleniem. Może to wskazywać na Chrystusa, który odniósł zwycięstwo nad szatanem, śmiercią i piekłem, nad tymi, którzy Go prześladowali i ukrzyżowali, oraz nad tymi, którzy sprzeciwiali się Jego Ewangelii. Słowa te wskazują także na ostateczną zagładę tych, którzy nie odwrócili się od zła, w dniu sądu. Ci, którzy powstaną przeciw Chrystusowi, upadną przed Nim i staną się podnóżkiem Jego stóp.

Psalmista raduje się również samym Bogiem, Jego chwałą i łaską. Pan jest Najwyższy na wieki. Źli ludzie mogą przez pewien czas zajmować wysoką pozycję i zachowywać się tak, jakby mogli wszystko sobie podporządkować, lecz Bóg jest Najwyższy na zawsze. Ich wyniosłość zostanie poniżona, Jego wielkość zaś nigdy się nie skończy. Dlatego nie powinniśmy bać się dumy i potęgi złych ludzi ani tracić ducha z powodu ich gróźb. Przeminą jak zjedzona przez mole szata, lecz Boża sprawiedliwość będzie trwać na wieki (Księga Izajasza 51:7–8).

Psalmista raduje się także Bożą łaską i jej owocami, zarówno w swoim życiu, jak i w życiu wszystkich świętych. Bóg jest źródłem czci, a ponieważ na wieki jest Najwyższy, wywyższy swój lud. Bezbożnym zabrania się podnosić róg, czyli chełpić się swoją siłą i potęgą (Księga Psalmów 75:4–5). Ci jednak, którzy wykorzystują swoją pozycję lub siłę dla królestwa Bożego i powierzają Bogu ich strzeżenie, wywyższanie, używanie i kierowanie nimi, mogą ufać, że On podniesie ich róg wysoko, niczym róg dzikiego wołu. Może się to wydarzyć w tym życiu albo w przyszłym. Psalmista mówi: „Podniesiesz mój róg, gdy zginą Twoi wrogowie”, bo wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce, a bezbożni na zawsze okryją się hańbą.

Mówi także: „Zostanę namaszczony świeżą oliwą”. Może to oznaczać ponowne umocnienie go w urzędzie, do którego został namaszczony. Może też wskazywać na dostatek i odnowę, dzięki którym nigdy nie zabraknie mu świeżej oliwy. Te słowa mogą również oznaczać nową pociechę, która podniesie go na duchu, gdy osłabnie. Łaska jest namaszczeniem Ducha. Gdy Bóg udziela jej w chwili potrzeby, a my raz po raz przyjmujemy ją z pełni Chrystusa, zostajemy namaszczeni świeżą oliwą. Niektórzy odczytują te słowa tak: „Gdy się zestarzeję, namaścisz mnie świeżą oliwą”. Oznacza to, że Bóg otoczy starość obfitym miłosierdziem, jak podaje Septuaginta. Porównaj to z Księgą Psalmów 92:14, gdzie czytamy, że sprawiedliwi wciąż wydają owoc w starości. Pociecha Ducha Bożego i radość ze zbawienia są świeżą oliwą dla siwych głów tych, którzy nadal chodzą drogą sprawiedliwości.

Ta obietnica dotyczy także wszystkich świętych. Są oni przedstawieni jako drzewa sprawiedliwości, podobnie jak w Księdze Izajasza 61:3 i Księdze Psalmów 1:3. Dobrą pozycję zawdzięczają temu, że są zasadzeni w domu Pana (Księga Psalmów 92:13). Drzewa sprawiedliwości nie wyrastają same z siebie. Zostają zasadzone nie w zwykłej ziemi, lecz w domu samego Boga, niczym drzewa w raju. Zwykle drzew nie sadzi się w domu, ale o Bożych drzewach mówi się, że są zasadzone w Jego domu, ponieważ czerpią życie i siłę z Jego łaski, przez Jego słowo i Ducha. Trwają przy świętym uwielbieniu, zapuszczają w nim korzenie i pozostają w nim. Powierzają się Bożej opiece i wydają owoc ku Jego czci i chwale.

Zachowują też dobrą kondycję. Po pierwsze, będą wzrastać (Księga Psalmów 92:12). Tam, gdzie Bóg udziela prawdziwej łaski, udzieli jej jeszcze więcej. Jego drzewa będą rosły coraz wyżej, jak cedry Libanu. Będą coraz bliżej nieba, z coraz silniejszym pragnieniem świata, który jest w górze. Będą też coraz mocniejsze, jak cedry, i staną się bardziej użyteczne. Ten, kto ma czyste ręce, będzie nabierał coraz większej siły. Po drugie, będą rozkwitać, a ich wiara będzie widoczna dla innych, zaś ich dusze napełnią się pociechą i radością. Sami będą pełni radości i zyskają szacunek otoczenia. Rozkwitną jak palma, która ma majestatyczny pień i rozłożyste gałęzie, a jej zielone liście nie tracą barwy wraz ze zmianą pór roku. Bezbożni rozkwitają jak trawa (Księga Psalmów 92:7), która szybko więdnie. Sprawiedliwi zaś rozkwitają jak palma, która żyje długo i nie zmienia się pod wpływem zimy.

O palmie mówi się: „Im mocniej się ją przygniata, tym bardziej rośnie”. Podobnie sprawiedliwi rozkwitają wśród ciężarów. Im więcej cierpią, tym bardziej wzrastają. Zasadzeni w domu Pana, gdzie mają swoje korzenie, rozkwitają na dziedzińcach naszego Boga, tam, gdzie rozpościerają się ich gałęzie. Ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu, a zarazem ich światło świeci przed ludźmi.

Dobrze jest, gdy ci, którzy mają miejsce w domu Boga, mają tam także swoje imię, jak czytamy w Księdze Izajasza 56:5. Dobrzy chrześcijanie powinni dążyć do tego, by wzrastać w siłę i wyróżniać się, tak aby zdobić naukę Boga, naszego Zbawcy, podobnie jak rozkwitające drzewa upiększają dziedzińce domu. Ci, którzy rozkwitają na Bożych dziedzińcach, powinni oddawać za to chwałę Bogu. Jest to spełnienie obietnicy: „Będą pełni soków i rozkwitną”. Ich zewnętrzny wzrost wypływa z wewnętrznego bogactwa, z korzenia i żyzności szlachetnego drzewa oliwnego (List do Rzymian 11:17). Jeśli w sercu nie ma żywej zasady łaski, wyznawanie wiary nie zachowa na długo zdrowia. Gdzie jednak obecna jest łaska, „liść także nie więdnie” (Księga Psalmów 1:3). „Drzewa Pana są pełne soków” (Księga Psalmów 104:16). Zobacz także Księgę Ozeasza 14:5–6.

Po trzecie, będą wydawać owoce. Gdyby miały tylko liście, nie byłyby drzewami wielkiej wartości. Będą jednak nadal przynosić owoc. Owocami uświęcenia, czyli wzrastania w świętym życiu, są wszelkie przejawy prawdziwego oddania Bogu i pożytecznego życia, a także dobre uczynki, które przynoszą Bogu chwałę i pomagają innym. Są to owoce sprawiedliwości, a dla sprawiedliwych wydawanie ich w obfitości jest zarówno przywilejem, jak i obowiązkiem. Ich wzrastanie w tych rzeczach zostało nie tylko nakazane, lecz także obiecane.

Obietnica mówi, że będą wydawać owoce w starości. Inne drzewa przestają owocować, gdy się starzeją, lecz w Bożych drzewach siła łaski nie słabnie, gdy ciało staje się słabe. Ostatnie lata życia świętych bywają ich najlepszym okresem, a ich ostatnie dzieła — najlepszymi. Pokazuje to również, że są prawi, ponieważ wytrwanie jest najpewniejszym dowodem prawdziwej wiary. Tutaj jednak ma to pokazać, że Pan jest prawy (Księga Psalmów 92:15), czyli że dotrzymuje obietnic i jest wierny każdemu wypowiedzianemu słowu. Wytrwale doprowadza do końca to, co rozpoczął.

Tak jak wierzący przez obietnice mają udział w boskiej naturze, tak też dzięki obietnicom zachowują i podtrzymują to boskie życie. Ich żywotność jest więc dowodem, że Pan jest prawy i że okaże się prawy wobec człowieka prawego (Księga Psalmów 18:25).

Psalmista raduje się tymi słowami: „On jest moją skałą i nie ma w Nim nieprawości”. Wybrałem Go na skałę, na której buduję, na schronienie w skalnych rozpadlinach i pewne oparcie, na którym stoję. Przekonałem się, że jest skałą mocną i niewzruszoną, a Jego słowo jest równie pewne jak skała. Doświadczyłem, że nie ma w Nim żadnej nieprawości. Niech każdy mówi o tym z własnego doświadczenia. Jest tak potężny i łaskawy, jak zapewnia Jego słowo. Wszyscy, którzy kiedykolwiek zaufali Bogu, przekonali się, że jest wierny i w pełni wystarcza. Nikt, kto pokładał w Nim nadzieję, nigdy się nie zawiódł.