Księga Psalmów 92:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalm ten zwykle śpiewano w domu Bożym w dzień szabatu, dzień odpoczynku. Szabat miał przypominać o stworzeniu, o odpoczynku Boga po Jego dziele oraz o tym, że Bóg nadal podtrzymuje świat swoją opatrznością, czyli mądrą troską o wszystko. Jezus powiedział, że Jego Ojciec nadal działa (Ewangelia Jana 5:17). Szabat miał być dniem nie tylko świętego odpoczynku, lecz także świętej pracy, ponieważ odpoczynek został dany po to, by można było pracować.

Najważniejszym dziełem szabatu jest oddawanie chwały Bogu. Każdy szabat powinien być dniem dziękczynienia, a wszystkie pozostałe obowiązki tego dnia powinny do niego prowadzić. Pewien żydowski pisarz odczytywał ten psalm jako zapowiedź królestwa Mesjasza i nazywał go pieśnią przyszłego wieku, kiedy wszystko będzie szabatem. Dzięki Chrystusowi wierzący już teraz korzystają z odpoczynku szabatu, który wciąż pozostaje dla ludu Bożego (List do Hebrajczyków 4:9), i doświadczają początku wiecznego szabatu.

Jesteśmy tu wezwani do oddawania chwały Bogu i zachęceni, by to czynić. Dobrze jest dziękować Panu. Oddawanie chwały Bogu jest dobrym dziełem: dobrym samo w sobie i dobrym dla nas. To nasz obowiązek, należny hołd dla naszego wielkiego Pana, którego nie powinniśmy Mu odmawiać. To także nasz przywilej, bo wolno nam wielbić Boga i możemy mieć nadzieję, że nasze uwielbienie zostanie przyjęte. Jest to praca przyjemna i pożyteczna, przynosząca własną nagrodę, a zarazem dzieło aniołów i nieba.

Dobrze jest dziękować Bogu za otrzymane już łaski, bo często właśnie tak otwiera się droga do kolejnych. Słuszne jest opiewanie imienia Najwyższego, który przewyższa wszelkie błogosławieństwo i wszelką chwałę. Powinniśmy oddawać Mu chwałę, ukazując Jego łaskawość i wierność. Gdy jesteśmy przekonani o Jego chwalebnym charakterze, powinniśmy o Nim mówić, bo pragniemy, by inni także zostali poruszeni tym, kim On jest. Powinniśmy mówić nie tylko o Jego wielkości, świętości i sprawiedliwości, które budzą bojaźń, lecz także o Jego miłosierdziu i prawdzie, bo są one mocną podporą wiary i nadziei oraz wielką zachętą do miłości i posłuszeństwa.

W tamtych czasach czyniono to nie tylko śpiewem, lecz także przy akompaniamencie instrumentu o dziesięciu strunach (Księga Psalmów 92:3). Należało jednak grać uroczyście, a nie lekko i beztrosko, tak by muzyka nie rozpraszała umysłu, lecz pomagała mu się skupić i wyciszyć. Powinniśmy wielbić Boga rano i każdego wieczoru, nie tylko w szabat, ale każdego dnia, bo należy to do codziennych obowiązków. Powinniśmy oddawać Mu chwałę nie tylko podczas wspólnego nabożeństwa, lecz także w zaciszu i w naszych rodzinach, ukazując Jego łaskawość i wierność sobie oraz otaczającym nas ludziom. Każdy dzień zaczynajmy i kończmy uwielbieniem. Każdego ranka dziękujmy Bogu za łaskę minionej nocy, a wieczorem za łaskę minionego dnia.

Psalmista podaje własny przykład, by zachęcić nas i wskazać nam, jak wypełniać ten obowiązek: „Panie, rozweseliłeś mnie swoimi dziełami” (Księga Psalmów 92:4). Ci, którzy sami zaznali radości z oddawania chwały Bogu, najlepiej potrafią polecić je innym. Dzieła Boga zasługują na chwałę, bo często napełniały serce radością. Dlatego, niezależnie od tego, co myślą inni, powinniśmy wysoko je cenić i dobrze o nich mówić. Jeśli Bóg napełnił nas radością przez swoje dzieła, powinniśmy oddać Mu za nie cześć.

Jeśli Bóg napełnił nasze serca radością, powinniśmy wspaniale Go wielbić. Jeżeli radość przyniosła nam Jego troska o nas, Jego łaska działająca w nas, a przede wszystkim wielkie dzieło odkupienia, powinniśmy czerpać z niej zachętę do wiary i nadziei. Psalmista mówi, że będzie się radował dziełami rąk Boga. Wdzięczna pamięć o tym, co Bóg uczynił, pozwala nam z ufnością patrzeć na to, co uczyni, i radować się tą pewnością mimo wszelkiego sprzeciwu (Drugi List do Tesaloniczan 2:13–14).

Powinniśmy także pozwalać, by dzieła Boga budziły w nas święty podziw. „Panie, jak wielkie są Twoje dzieła” (Księga Psalmów 92:5). Przekraczają one nasze zrozumienie i możliwości wyrażenia ich słowami. Są owocem wielkiej mocy i mądrości, a ich znaczenie jest ogromne. Na ich tle ludzkie dzieła wydają się małe. Nie potrafimy zmierzyć wielkości dzieł Boga, dlatego powinniśmy stać przed nimi z pełnym czci podziwem i zdumiewać się ich ogromem.

Ludzkie plany są płytkie, a zamysły Boga głębokie. Nasze rozumienie jest ograniczone, Jego plany zaś rozległe. Jego myśli przewyższają nasze myśli, tak jak Jego drogi przewyższają nasze drogi (Księga Izajasza 55:9). Jakże głębokie są zamysły Boga (List do Rzymian 11:33)! Wielkość Jego dzieł powinna skłaniać nas do rozważania głębi Jego myśli i postanowień Jego woli, według których wszystko czyni, a także zasięgu i rozległości Jego planów.

Przed lekceważeniem dzieł Boga ostrzega nas charakter tych, którzy tak postępują. Są nierozumni i podobni do bezmyślnych zwierząt, bo nie pojmują wielkości dzieł Boga. Nie chcą ich poznawać i nie oddają Bogu należnej Mu chwały. Nie zważają na dzieła Pana ani nie rozważają tego, co uczyniły Jego ręce (Księga Psalmów 28:5). Nie rozumieją zwłaszcza znaczenia własnego powodzenia, o którym jest mowa w Księdze Psalmów 92:7. Traktują sukces tak, jakby był pewnym znakiem szczęścia, choć w rzeczywistości może on przygotowywać drogę do zguby. Skoro wielu nie dostrzega opatrzności Boga i nie chce jej poznawać, tym większy powód do wdzięczności mają ci, którzy dzięki łasce rozumieją ją i pragną ją zgłębiać.