Księga Psalmów 90:12 – znaczenie i zastosowanie

Są to prośby tej modlitwy, oparte na wcześniejszych myślach i wyznaniach. Kto cierpi, niech nauczy się modlić w ten sposób. W tej modlitwie proszą o cztery rzeczy.

Po pierwsze, proszą, by bolesne doświadczenie, które ich spotkało, przyniosło święty pożytek. Ponieważ ich dni zostały skrócone, modlą się: „Panie, naucz nas liczyć nasze dni” (Księga Psalmów 90:12). Innymi słowy: „Pomóż nam jasno zobaczyć, jak niewiele mamy dni i jak mało czasu na tym świecie”. Mądrze jest właściwie liczyć swoje dni, by ich nie przeceniać, jak człowiek, który planował wiele lat naprzód, choć jeszcze tej samej nocy zażądano jego duszy. Powinniśmy żyć ze stałą świadomością, że życie jest krótkie, niepewne, a śmierć i wieczność są blisko.

Właściwie liczyć dni znaczy zestawiać to, co mamy do zrobienia, z czasem, którym dysponujemy, i poświęcać temu należytą uwagę. Potrzebujemy podwójnej gorliwości, bo nie mamy czasu do stracenia. Kto chce nauczyć się tak myśleć, powinien prosić Boga o pomoc. Powinien zwracać się do Niego i prosić Jego Ducha, by go nauczył, pobudził do namysłu i dał mu zrozumienie. Właściwie liczymy dni, gdy ta myśl prowadzi nasze serca ku prawdziwej mądrości, czyli poważnej pobożności. Pobożność jest mądrością. Wymaga ona uważności, a rozmyślanie o krótkości życia i zbliżającym się odejściu bardzo w tym pomaga.

Po drugie, proszą, by Bóg odwrócił od nich swój gniew. Nawet jeśli wyrok został już wydany i nie można go było cofnąć, a oni mieli umrzeć na pustyni, nadal się modlą: „A jednak powróć, Panie. Pojednaj się z nami i pokaż, że zmieniłeś swój stosunek do swoich sług” (Księga Psalmów 90:13). Po tak ciężkiej wieści proszą o słowa pokoju: „Jak długo jeszcze będziemy znosić Twój gniew i kiedy zobaczymy znak, że znów nam sprzyjasz? Jesteśmy Twoimi sługami, Twoim ludem” (Księga Izajasza 64:9). „Kiedy zmienisz swoje postępowanie wobec nas?”

Bóg odpowiedział na tę modlitwę po tym, jak okazali skruchę (Księga Liczb 14:39–40). W następnym rozdziale podał prawa dotyczące ofiar (Księga Liczb 15:1 i następne), pokazując, że odwrócił swój gniew od swoich sług. Gdyby Pan zamierzał ich całkowicie zniszczyć, nie dałby im takich praw.

Po trzecie, proszą o pociechę i radość, które przynosi powrót Bożej przychylności (Księga Psalmów 90:14–15). Proszą o miłosierdzie Boga, nie powołując się na własne zasługi. „Zmiłuj się nad nami, Boże” to modlitwa, na którą wszyscy powinniśmy być gotowi odpowiedzieć „Amen”. Prośmy o miłosierdzie, które przychodzi we właściwym czasie, o dary Bożej dobroci, które nadejdą szybko, nawet o poranku życia, gdy jesteśmy młodzi i silni (Księga Psalmów 90:6). Prośmy o prawdziwe zaspokojenie i szczęście, które można znaleźć jedynie w Bożej przychylności i miłosierdziu (Księga Psalmów 4:6–7). Dusza pełna łaski, jeśli tylko pozna Bożą miłość, będzie w pełni zaspokojona.

Przywołują dwa powody, dla których proszą o miłosierdzie. Po pierwsze, Boże miłosierdzie będzie trwałym źródłem radości w przyszłości. Modlą się: „Nasyć nas swoim miłosierdziem, abyśmy nie tylko zaznali wewnętrznego pokoju, którego nie możemy mieć, dopóki trwa Twój gniew, lecz także radowali się przez wszystkie nasze dni, nawet jeśli przyjdzie nam spędzić je na pustyni”. Ci, dla których Bóg jest największą radością, mogą zaznać jej pełni (Pierwszy List Jana 1:4), a radość ta może pozostać niewzruszona nawet w tym życiu pełnym łez. Jeśli nie radują się przez wszystkie swoje dni, dzieje się tak z ich własnej winy, bo miłosierdzie Boga może dać im radość pośród utrapień, a nic nie może im jej odebrać.

Po drugie, Boże miłosierdzie wynagrodzi im wcześniejsze smutki. Modlą się: „Rozraduj nas stosownie do liczby dni, w których nas utrapiałeś. Niech dni radości z Twojej przychylności będą tak liczne jak dni cierpienia, które przeżyliśmy, gdy nam nie sprzyjałeś, i niech będą tak radosne, jak tamte dni były mroczne”. Pan często zestawia jedno z drugim (Księga Koheleta 7:14). „Uczyń tak również dla nas. Dość długo piliśmy kielich przerażenia. Teraz włóż w nasze ręce kielich zbawienia”. Lud Boży uznaje powrót Bożej miłości za wystarczającą nagrodę za wszystkie swoje utrapienia.

Po czwarte, proszą, by Bóg mimo wszystko nadal działał pośród nich. Najpierw proszą, by Jego dzieło stało się widoczne. Mówią: „Niech Twoje dzieło ukaże się Twoim sługom. Niech będzie widać, że nad nami pracowałeś, by przywieść nas z powrotem do siebie i przygotować nas dla siebie”. Słudzy Boga nie mogą dla Niego pracować, jeśli On najpierw nie działa nad nimi i w nich, dając im zarówno pragnienie, jak i siłę do pełnienia Jego woli. Możemy wtedy mieć nadzieję, że widoczne staną się również działania Jego opatrzności na naszą korzyść, gdy będzie widać w nas dzieło Jego łaski. „Niech ukaże się Twoje dzieło, a wraz z nim Twoja chwała, nam i tym, którzy przyjdą po nas”.

Gdy prosimy o Bożą łaskę, naszym celem musi być Jego chwała. Powinniśmy też pamiętać o naszych dzieciach, aby i one doświadczyły działania Bożej chwały, która stopniowo przemienia je na Jego podobieństwo. Być może w tej modlitwie odróżniają także swój los od losu swoich dzieci, tak jak Bóg uczynił to niedawno w swoim przesłaniu do nich: „Wasze ciała legną na tej pustyni, lecz wasze dzieci wprowadzę do Kanaanu” (Księga Liczb 14:31). Mogą więc mieć na myśli: „Panie, niech Twoje dzieło ukaże się w nas, niech nas odmieni i da nam lepsze usposobienie. Niech zaś Twoja chwała ukaże się naszym dzieciom, gdy spełnisz wobec nich obietnicę, której owoc utraciliśmy”.

Po drugie, proszą, by Bóg wspierał ich i umacniał, gdy będą wykonywać swoją część zadania. Mówią: „Niech spocznie na nas piękno Pana, naszego Boga”. Niech będzie jasne, że Bóg nam sprzyja. Niektórzy rozumieją te słowa jako prośbę, by Bóg zachował pośród nich swoje ustanowienia i ukazywał znaki swojej obecności. Możemy odnieść je zarówno do świętości, jak i do pociechy. Świętość jest pięknem Pana, naszego Boga. Niech to piękno będzie widoczne we wszystkim, co mówimy i czynimy. Niech Boża łaska w nas i światło naszych dobrych uczynków rozjaśniają nasze oblicza. Takim pięknem Bóg nas obdarza, a ci, których ono zdobi, są naprawdę piękni.

Niech także Boża pociecha napełni nasze serca radością i rozjaśni nasze twarze. To również będzie pięknem Pana, naszego Boga, spoczywającym na nas. Modlą się: „Utwierdź dzieło naszych rąk”. Dzieło Boga w nas (Księga Psalmów 90:16) nie zwalnia nas z wkładania całego wysiłku w służbę dla Niego i w zabieganie o własne zbawienie. Jednak po wykonaniu wszystkiego powinniśmy czekać na powodzenie od Boga i prosić, by pobłogosławił naszą pracę, tak abyśmy osiągnęli to, do czego dążymy dla Jego chwały.

Jesteśmy tak niegodni Bożej pomocy, a zarazem tak niezdolni, by bez niej uczynić cokolwiek trwałego, że musimy usilnie o nią prosić i nie przestawać tego robić. „Tak, utwierdź dzieło naszych rąk”, a aby to uczynić, „utwierdź nas w tym dziele”. Innymi słowy, Bóg musi umocnić nasze serca i dodać sił naszym staraniom, jeśli nasze dzieło ma przetrwać.