Księga Psalmów 90:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalm ten nosi tytuł „Modlitwa Mojżesza”. Nie wiemy, gdzie przechowywano go od czasów Mojżesza aż do zebrania Psalmów w jedną księgę. Ponieważ jednak powstał z natchnienia Bożego, z pewnością Bóg go zachował. Być może został zapisany w Księdze Jaszera albo w Księdze Wojen Pana.

Mojżesz uczył Izraelitów modlitwy i przekazał im słowa, których mogli używać, gdy zwracali się na nowo do Pana. Nazywa się go mężem Bożym, ponieważ był prorokiem, ojcem proroków i wyraźnym obrazem wielkiego Proroka, który miał przyjść. Te wersety uczą nas wysławiać Boga za to, że troszczy się o swój lud w każdym czasie, a także o nas dzisiaj: „Panie, Ty byłeś naszą ostoją z pokolenia w pokolenie” (Księga Psalmów 90:1).

Choć lud znalazł się pod Bożym niezadowoleniem i obawiał się, że Bóg go opuści, wspomina dobroć, której doświadczali jego przodkowie. Kanaan był dla patriarchów, pierwszych ojców Izraela, miejscem wędrówki. Mieszkali tam w namiotach, lecz ich domem był Bóg i gdziekolwiek się udawali, znajdowali w Nim bezpieczeństwo. Egipt przez wiele lat był miejscem niewoli, ale nawet tam Bóg był ich schronieniem i podtrzymywał przy życiu uciskany lud.

Prawdziwie wierzący znajdują swój dom w Bogu. To daje im pocieszenie w każdym utrapieniu, jakie spotyka ich na tym świecie. W Nim możemy odpocząć i ukryć się jak we własnym domu. Powinniśmy też oddawać Bogu chwałę za Jego wieczne istnienie (Księga Psalmów 90:2). Zanim powstały góry, zanim stworzył ziemię i świat, zanim rozpoczął się czas, Bóg już istniał. Od wieczności po wieczność jest Bogiem, bez początku i końca, niezmiennym mimo upływu czasu.

To wielkie pocieszenie wobec wszystkiego, co smuci nas z powodu naszej śmiertelności i śmierci bliskich. Jesteśmy śmiertelni, a wszelkie pociechy, jakie daje nam ten świat, również przemijają. Bóg jednak żyje na wieki, a ci, którzy do Niego należą, przekonają się, że taki właśnie jest.

Musimy też uznać, że Bóg ma pełną władzę nad człowiekiem i może postąpić z nami tak, jak zechce (Księga Psalmów 90:3). Kiedy postanawia, jednym słowem obraca człowieka w proch i mówi: „Wracajcie, synowie ludzcy”.

Kiedy Bóg przez chorobę lub inne utrapienia prowadzi ludzi ku śmierci, wzywa ich również do powrotu do Niego, do pokuty i nowego życia. Mówi raz, a nawet dwa razy: „Wróć do Mnie, od którego się odwróciłeś” (Księga Jeremiasza 4:1). Gdy zapowiada śmierć, a ludzie odczuwają w sobie jej wyrok, czasem w cudowny sposób przywraca im życie i zdrowie i mówi: „Wróć do życia i zdrowia”. Bóg bowiem uśmierca i przywraca do życia, sprowadza do grobu i wyprowadza z niego.

Gdy Bóg prowadzi ludzi ku zagładzie, wykonuje powszechny wyrok ciążący na wszystkich: „Wracajcie, synowie ludzcy”. Każdy z nas musi powrócić do swojego pierwotnego stanu: ciało do ziemi jako proch, a dusza do Boga, który ją dał (Księga Rodzaju 3:19; Księga Koheleta 12:7). Lecz choć Bóg sprowadza wszystkich ludzi do śmierci, pewnego dnia ponownie powie: „Wracajcie, synowie ludzcy”, wzywając ich do ostatecznego zmartwychwstania. Wtedy człowiek, choć umrze, znów będzie żył, a ciało i dusza zostaną na nowo połączone (Księga Hioba 14:14–15).

Powinniśmy także dostrzec, jak wielka jest przepaść między Bogiem a człowiekiem (Księga Psalmów 90:4). Niektórzy patriarchowie żyli niemal tysiąc lat i Mojżesz dobrze o tym wiedział. Ale czym jest nawet najdłuższe ludzkie życie w porównaniu z wiecznym życiem Boga? Tysiąc lat to dla nas bardzo długo. Nie możemy oczekiwać, że dożyjemy takiego wieku, a gdybyśmy nawet dożyli, nie zdołalibyśmy zapamiętać całego tego czasu. W oczach Boga jest on jednak jak wczorajszy dzień, jak jeden dzień, a nawet jak nocna straż, która trwała zaledwie kilka godzin.

Tysiąc lat jest niczym wobec Bożej wieczności. W porównaniu z życiem bez końca to mniej niż dzień, a nawet mniej niż godzina. Istnieje pewna relacja między minutą a milionem lat, lecz między czasem a wiecznością nie ma żadnej. Długie życie patriarchów nic nie znaczyło wobec Boga, nawet tyle, co życie dziecka, które przychodzi na świat i umiera tego samego dnia.

Wszystkie wydarzenia minionego i przyszłego tysiąca lat są dla Boga tak obecne, jak dla nas wczorajszy dzień, a nawet bardziej. W wielkim dniu Bóg powie tym, których sprowadził do zagłady: „Wracajcie, powstańcie, umarli”. Niektórzy mogą podważać zmartwychwstanie, ponieważ upłynęło tak wiele czasu, a ono jeszcze nie nastąpiło. Nie powinno nas to jednak niepokoić, bo w oczach Boga tysiąc lat jest jak jeden dzień (Drugi List Piotra 3:8). Dla króla wszystkie czasy są jednakowe.

Powinniśmy też dostrzec ludzką kruchość i marność człowieka nawet w jego najlepszym okresie (Księga Psalmów 90:5–6). Spójrzmy na wszystkich ludzi, a zobaczymy, że ich życie jest naznaczone umieraniem. Bóg porywa ich jak wezbrany potok. Nieustannie płyną w dół strumienia czasu ku oceanowi wieczności. Potok nie przestaje płynąć i niesie ich ze sobą. Gdy tylko przychodzimy na świat, zaczynamy umierać, a każdy dzień przybliża nas do śmierci.

Można też powiedzieć, że porywa nas gwałtowny nurt, jak potop, który wszystko zalewa i unosi. Pod tym względem śmierć przypomina potop z czasów Noego. Bóg obiecał, że już nigdy nie zatopi całego świata, ale śmierć jest nieustanną falą, która dosięga każdego człowieka. Życie ludzkie przypomina też sen. Ludzie nie myślą o swojej słabości ani o tym, jak blisko są wieczności. Jak śpiący śnią o wielkich rzeczach, aż śmierć ich budzi i kończy przyjemny sen.

Czas mija niezauważenie, jak dzieje się to podczas snu, a kiedy już upłynie, wydaje się, jakby go nie było. Życie ludzkie jest krótkie i przemijające jak trawa. Rano rośnie, jest zielona i piękna, lecz wieczorem kosiarz ją ścina i szybko więdnie. Śmierć wkrótce nas odmieni, być może nagle, i dokona w nas wielkiej zmiany w bardzo krótkim czasie.

Człowiek, nawet w pełni sił, rozkwita tylko przez chwilę, niczym trawa. Trawa jest słaba, niska, delikatna i łatwo narażona na szkodę. Gdy nadchodzi zima starości, więdnie sama, ale może też zostać ścięta przez chorobę lub nieszczęście w samym środku lata. Ostatecznie całe ludzkie życie jest jak trawa.