Księga Psalmów 89:9 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie w tym wersecie brzmi jak westchnienie wyrwane z serca, które widzi Boga większego niż wszystko, co zna. Psalmista nie szuka porównania i nie stawia żadnych wymagań, tylko z podziwem przyznaje, że nikt nie dorówna Panu Zastępów. Wcześniejsze wersety z Księgi Psalmów 89:7 i 89:8 mówią o niebiańskiej radzie, w której nikt nie jest podobny do Pana. Ten werset dodaje do tej wielkości coś bliskiego: moc Boga nie jest odizolowana, bo wierność otacza Go ze wszystkich stron. Ten obraz zasługuje na uważność. Potęga bywa czymś, czego się obawiamy, a wierność czymś, na co mamy nadzieję. Tutaj obie rzeczy spotykają się w jednym zdaniu. Wierność nie jest tu wspomnieniem z przeszłości, lecz przestrzenią, w której Bóg trwa, podobnie jak powietrze otacza każdego człowieka. Wersety Księgi Psalmów 89:2 i 89:3 mówią o łasce i wierności, które mają trwać na wieki, więc pytanie o równego Bogu zyskuje konkretną treść. Wielkość Boga i Jego wierność nie stoją ze sobą w sporze. Silny Bóg nie jest przez to zimny, a obejmująca Go wierność mówi o Kimś, kto dotrzymuje słowa.

W Księdze Psalmów 89:9 pytanie „kto jest równy Tobie?” nie szuka rywala dla Boga. Jest wyznaniem, że nikt nie dorównuje Jego potędze i wierności. Określenie „Boże Zastępów” ukazuje Go jako władcę niebiańskich zastępów, a sąsiednie wersety rozwijają tę myśl: nawet wśród istot niebiańskich nikt nie jest Mu podobny. Ważne jest jednak połączenie potęgi z wiernością. Psalm nie przedstawia Boga jedynie jako siły zdolnej ujarzmić morze. W centrum pochwały znajduje się także Jego stałość, już wcześniej nazwana łaską i wiernością trwającymi przez pokolenia. Obraz wierności, która „otacza” Boga, mówi o tym, że nie jest ona dodatkiem do Jego mocy ani chwilową obietnicą. Należy do tego, kim Bóg jest. To połączenie ma znaczenie w całym psalmie, który wspomina o obietnicy dotyczącej potomstwa i tronu. Wyznanie Bożej wielkości nie usuwa więc pytania o los obietnicy; określa, komu jest ona powierzona. Obraz Boga ujarzmiającego wzburzone morze pozwala widzieć w Nim Pana stworzenia, a nie bezosobową siłę. Jego potęga i wierność należą do jednej rzeczywistości.

W Księdze Psalmów 89:9 psalmista zadaje pytanie, na które sam zna odpowiedź: „Panie, Boże Zastępów, kto jest równy Tobie? Potężny jesteś, Panie, a Twoja wierność otacza Ciebie ze wszystkich stron." Uwielbienie zaczyna się tu od uznania, że nic, co ludzie nazywają mocą, nie dorównuje Bogu. Psalmista nie wymienia żadnego imienia ani żadnej siły. Pyta wprost, bo wie, że odpowiedź jest jedna. Najbardziej zaskakuje drugie zdanie. Potęga Boga zostaje powiedziana razem z Jego wiernością, a nie osobno. Już w trzecim wersecie psalmista wyznaje, że łaska jest ugruntowana na wieki, a wierność utrwalona w niebiosach. Wierność jest tu częścią tej potęgi, a jej ozdobą nie jest. Dla niego moc i wierność należą do jednej prawdy o Bogu. Ten werset nie mówi, jak Bóg postąpi z każdym człowiekiem w konkretnej sprawie. Opisuje Jego charakter i stawia Go ponad wszelkie wyobrażenia o sile. Ludzie często mierzą swoje plany tym, co mają w rękach, a psalm pokazuje inną miarę. Potęga bez wierności byłaby groźna, a wierność bez potęgi byłaby bezradna. Psalmista widzi je razem w Bogu.

Pytanie „kto jest równy Tobie?” wyrasta z zachwytu, ale także z czci wobec Boga, którego potęga nie ma odpowiednika. Psalm nie przedstawia tej potęgi jako samej siły. Wersety wokół niego łączą wielkość Boga z wiernością: niebiosa ją wysławiają, a psalmista zamierza głosić ją przez pokolenia. W obrazie morza, którego wezbrane fale Bóg poskramia, Jego moc obejmuje nawet to, co człowiekowi wydaje się nieokiełznane. Szczególne znaczenie ma zdanie, że Boża wierność „otacza” Boga ze wszystkich stron. To poetycki sposób mówienia o wierności nierozerwalnie związanej z Jego obecnością i działaniem. Nie jest obietnicą, że wierzący ominą burze ani że każde doczesne zagrożenie natychmiast ustąpi. Raczej przypomina, że Bożej potęgi nie trzeba oddzielać od Jego stałości. Dla wspólnoty, która śpiewa te słowa przez pokolenia, wierność Boga staje się gruntem pamięci i nadziei. Świat może pozostawać niepewny, lecz psalm kieruje wzrok ku Temu, którego moc i wierność nie są chwilowe ani rozdzielone.