Księga Psalmów 89:6 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety są pełne uwielbienia dla Boga. Najpierw warto zwrócić uwagę, gdzie i przez kogo jest On wysławiany. Chwalą Go aniołowie w niebie: niebiosa wysławiają Jego cuda (Księga Psalmów 89:5). Oznacza to, że chwalebne istoty niebios nieustannie sławią Jego majestat. Nawet aniołowie, którzy najlepiej znają Boga, wciąż podziwiają Jego dzieła. Im lepiej są one poznane, tym większy budzą zachwyt i uwielbienie.

Powinno to budzić w nas miłość do nieba i tęsknotę za nim, bo tam nie będziemy mieli nic innego do roboty, jak tylko chwalić Boga i podziwiać Jego cuda. Boga wysławiają także zgromadzenia Jego świętych na ziemi. Słowa, że w Syjonie czeka na Niego uwielbienie, oznaczają, że Jego lud jest gotowy oddawać Mu cześć. Ich chwała daleko ustępuje tej, którą oddają Mu aniołowie, a jednak Bóg ją dostrzega, przyjmuje i uważa za wyraz czci.

W zgromadzeniu świętych wysławia się Bożą wierność i prawdę. Chodzi o to, że Boża wierność w dotrzymywaniu obietnicy jest niewzruszoną skałą, na której opiera się Kościół. Lud Boży wszystko zawdzięcza tej wierności, a jego nieustannym pocieszeniem jest pewność, że Bóg dotrzymuje słowa. Święci na ziemi powinni Go chwalić, szczególnie gdy gromadzą się jako Kościół. Im więcej osób dołącza do uwielbienia, tym bardziej przypomina ono niebo.

Psalm ponownie mówi, że Bóg budzi wielką bojaźń w zgromadzeniu świętych (Księga Psalmów 89:7). Święci powinni gromadzić się na uwielbieniu, by wspólnie wyznawać swoją zależność od Boga i zachęcać się nawzajem do oddawania Mu czci. Podczas takich spotkań trwają we wspólnocie z Bogiem i ze sobą nawzajem. Bóg obiecał udzielać swojej łaski zgromadzonym, ale trzeba też pamiętać o Jego chwale. Jego bliskość nigdy nie powinna prowadzić do lekkomyślności, bo jest święty i wzbudza bojaźń w swoich świętych miejscach.

Święta bojaźń Boża powinna napełniać nas za każdym razem, gdy się do Niego zbliżamy, nawet w osobistej modlitwie. Publiczne uwielbienie powinno pogłębiać w nas tę cześć. Wszyscy, którzy Mu służą, powinni oddawać Mu cześć z szacunkiem. Czytamy o tym w Księdze Kapłańskiej 10:3. Tylko ci, którzy służą Bogu z czcią i pobożną bojaźnią, służą Mu właściwie (List do Hebrajczyków 12:28).

Po drugie, chwalić Boga oznacza uznać, że jest doskonały i wielki, a nikt Mu nie dorównuje. Kto w niebiosach może równać się z Panem? (Księga Psalmów 89:6). Gdyby jakiekolwiek istoty mogły rościć sobie prawo do równości z Bogiem, można by szukać ich wśród aniołów, ale nawet one są od Niego o wiele niżej. Nazywa się je „synami potężnych”, lecz żaden z nich nie jest podobny do Pana. Nie da się naprawdę porównać Boga z żadnym stworzeniem.

Psalm powtarza tę myśl: któż jest tak potężny jak Pan? (Księga Psalmów 89:8). Żaden anioł ani ziemski władca nie może się z Nim równać. Nikt nie ma ramienia równie potężnego jak Jego ani głosu tak grzmiącego jak Jego. Słowa, że Jego wierność otacza Go ze wszystkich stron, oznaczają, że Bóg zawsze dotrzymuje słowa we wszystkim, co czyni. Niektórzy rozumieją je tak, że wokół Niego stoją aniołowie, wierni i gotowi Mu służyć. W obu przypadkach sedno jest takie samo: Bóg jest zarazem potężny i wierny. Ludzcy władcy często mają moc złamać dane słowo, dlatego nie dbają o jego dotrzymywanie. Bóg może wszystko, a jednak nigdy nie uczyni nic niesprawiedliwego.

Po trzecie, chwaląc Boga, powinniśmy przypisywać Mu zasługę za wiele wielkich dzieł. Jednym z nich jest Jego panowanie nad najbardziej nieokiełznanym stworzeniem: „Ty panujesz nad wzburzonym morzem” (Księga Psalmów 89:9). Nic nie budzi większego lęku ani nie jest bardziej dzikie, a zarazem nic nie wymyka się bardziej ludzkiej kontroli. Morze nie może jednak podnieść się wyżej, sięgnąć dalej, uderzyć mocniej ani szaleć dłużej, niż pozwala na to Bóg. Gdy wznoszą się jego fale, On może natychmiast je uciszyć, uspokoić je i zamienić burzę w ciszę. Skoro jest to przedstawione jako przejaw Bożej mocy, kim był Pan Jezus, skoro wiatry i morze były Mu posłuszne?

Kolejnym powodem, by chwalić Boga, jest to, że pokonał wrogów swojego Kościoła. Uspokojenie morza stanowiło tego obraz. Słowa, że Bóg roztrzaskał Rachab (Księga Psalmów 89:10), oznaczają, że zmiażdżył wielu pysznych wrogów, zwłaszcza Egipt, niekiedy nazywany Rachab. Bóg rozbił go jak kogoś zabitego, kto nie ma siły, by się podnieść. Gdy strzaskał mu głowę, mocą swego ramienia rozproszył to, co pozostało. Bóg ma więcej niż jeden sposób rozprawiania się ze swoimi wrogami i wrogami swojego Kościoła. Możemy sądzić, że powinien zniszczyć ich od razu, lecz czasem ich rozprasza, aby stali się przypomnieniem Jego sprawiedliwości (Księga Psalmów 59:11). Pamięć o klęsce Egiptu umacnia Kościół, gdy Babilon wydaje się potężny, bo Bóg się nie zmienił.

Powinniśmy również chwalić Boga za to, że bezspornie wszystko należy do Niego, zarówno w niebie, jak i na ziemi (Księga Psalmów 89:11–12). Ludzie cieszą się uznaniem ze względu na rozległe posiadłości, ale „Twoje są niebiosa, Twoja jest także ziemia”. Dlatego chwalimy Boga, ufamy Mu i nie boimy się tego, co może uczynić człowiek. Świat i wszystko, co go napełnia, całe jego bogactwo oraz wszyscy jego mieszkańcy należą do Boga. On je stworzył, a Stwórca ma prawo do tego, co stworzył.

Psalm wymienia najdalsze krańce świata, północ i południe, ziemie położone blisko biegunów, mało znane i słabo zaludnione. Bóg je stworzył, więc je zna, troszczy się o nie i odbiera z nich chwałę. Wspomina też najwyższe miejsca na ziemi, dwa wzniesienia: Tabor na zachodzie i Hermon na wschodzie. „Radują się Twoim imieniem”, bo pozostają pod Bożą opieką i dostarczają darów na Jego ołtarz. Psalm mówi również, że małe wzgórza radują się swoją urodzajnością (Księga Psalmów 65:12). Powszechnie uważa się, że Tabor to góra w Galilei, na której Chrystus został przemieniony. W takim razie rzeczywiście mogła się radować głosem, który tam rozbrzmiał: „To jest mój umiłowany Syn”.

Bóg rządzi światem z mocą, sprawiedliwością, miłosierdziem i prawdą, a także kieruje ludzkim życiem. Może wszystko, bo jest Panem, Bogiem Wszechmogącym. Jego ramię i ręka są potężne i silne: mogą ocalić Jego lud i zniszczyć jego wrogów. Nikt nie oprze się sile Jego ręki ani nie udźwignie jej ciężaru.

Jego prawa ręka sięga wysoko, nawet do tych, którzy zakładają gniazda między gwiazdami (Księga Amosa 9:2, Księga Amosa 9:3; Księga Abdiasza 1:4). Jest wywyższona ze względu na to, czego Bóg dokonał, bo w wielu miejscach i czasach okazywał swoją moc (Księga Psalmów 118:16). Nie uczynił jednak nigdy i nigdy nie uczyni nic niesprawiedliwego ani niemądrego. Sprawiedliwość i prawo są podstawą Jego tronu. Żadne z Jego przykazań ani zamierzeń nigdy nie sprzeciwiało się słuszności czy mądrości i nikt nie mógłby słusznie oskarżyć Boga o krzywdę lub głupotę.

Niektórzy rozumieją te słowa tak, że sprawiedliwość i sąd przygotowują Jego tron, a zarazem umacniają go. Jego panowanie, od odwiecznych zamysłów aż po ich niekończące się spełnienie, cechują sprawiedliwość i sąd. Zawsze czyni to, co służy dobru Jego ludu i jest zgodne z wypowiedzianym przez Niego słowem. Miłosierdzie i prawda idą przed Nim jak zwiastuni, przygotowując Mu drogę: miłosierdzie towarzyszy składaniu obietnic, prawda ich wypełnianiu, prawda oznacza wierność danemu słowu, a miłosierdzie — udzielanie więcej, niż obiecano. Jak godne pochwały są te cechy u ludzkich władców, a o ileż bardziej u wielkiego Boga, w którym są pełne i doskonałe.